Op zondag 5 februari zal solo-zeiler Henk de Velde een lezing geven in de passende entourage van het museum. Henk de Velde behoeft nauwelijks nog introductie. Zes reizen brachten hem naar alle hoeken der aarde. Hoe het is om zo lang op zee en alleen te zijn, wat hij heeft meegemaakt en gezien onderweg, en wat dit allemaal doet met een mens, hierover en over nog veel meer gaat Henk u vertellen aan de hand van beelden van zijn reizen.
De lezing begint om 14.00 uur en duurt twee maal drie kwartier. In de pauze en na afloop zal er gelegenheid geboden worden om een (gesigneerd) boek van Henk te kopen.

BELANGRIJKE MEDEDELING er kan niet gereserveerd worden. De kassa gaat om 13 uur open en VOL is VOL dus die het eerst komt het eerst maalt. ER IS DUS PLEK MAAR KOM OP TIJD. Kosten zijn entree bewijs voor het museum. (voor prijzen zie elders op  www.zeehavenmuseum.nl

Doubling the Horn (day 218, 19,446 miles) Posted on January 17, 2012 by Matt

http://www.solotheamericas.org/

I’ve now doubled the Horn, which means I sailed from 50 south to 50 south non-stop.  Back 100 years ago it was common practice, but these days boats usually stop along the way and round the horn in a series of steps from safe anchorage to safe anchorage (understandably so).  I spent 22 days in the furious fifties and I had a good time.  I had four gales in a row before the Horn but the weather has been nice ever since.  That gale I saw coming decreased in strength and it only blew 30kts and the one behind it did the same thing.  I love the temperature down here; it’s around 55 degrees which is great for me.  At night it gets a bit colder and I can feel it when I breathe, all wrapped up in my warm sleeping bag.  What can I say, I’m a Celt. My ancestors didn’t live in warm sunny places.  I’ve been spoiling myself by making blueberry pancakes every morning (thanks to self-reliance) along with a cup of coffee.  I’ll tell you, life is pretty good!

St. Brendan has become some kind of beacon for the birds.  It’s common to see birds offshore but they usually don’t follow you.  I’ve had at least a dozen birds circling my boat for the last week, 24/7.  There seems to be four different species, one of which chirps all the time.  As I get further from land I also see the Wandering Albatross which are the biggest and I would assume the oldest of the lot.  It’s nice to have friends, although they are not much for conversation.  I’ve also been growing a colony on tube barnacles on my stern since the mid Pacific. It’s kind of like having an ant farm except they don’t move around much.  It’s nice to be around anything that’s living.

Henk de Velde in het Zonnehuis http://www.hetzonnehuis.com   op zondag 26 februari.

Henk de Velde is terug! En deze keer niet voor een kort bezoekje,
maar samen met zijn trouwe boot Juniper waar hij ook op woont.

Is de reis zonder einde van onze bekendste zeezeiler afgelopen? Nou, dat ook weer niet.

Henk zal u er alles over vertellen op 26 februari in het prachtige, in de stijl van de Amsterdamse School opgetrokken voormalige verenigingsgebouw van de arbeiders van de NDSM, het Zonnehuis in Amsterdam Noord (1932).

De organisatie is in handen van het team van de Zeilen Atlantische Toertocht, Henk Bezemer en Hennie ten Dam, met ondersteuning van het maandblad Zeilen.

Opgeven en reserveren: Door betaling van € 15,- per persoon en € 5,- voor een kind van onder de twaalf jaar op rekening bij de ING 4698266, t.a.v. Noorderlicht Expedities. Zie http://zeilen-atlantische-toertocht.nl/lezing-henkdevelde.html Mail dat naar Henk Bezemer bezemerhp@gmail.com en u krijgt van hem een bevestiging. Vergeet niet uw e-mailadres te vermelden en dat het gaat om de “lezing HdV”.

Ontvangst met koffie vanaf 14.00, aanvang lezing 14.30

Het Zonnehuis
Zonneplein 30
1033 EK, Amsterdam Noord
Vrij parkeren in de omgeving!!!!!!.
Openbaar vervoer vanaf het Centraal Station: buslijn 35, Meteorenweg.

De tusitala.
Tusitala is een Polynesisch woord en werd voor het eerst gebruikt toen men Robert Louis Stevenson, de schrijver van o.a Schateiland, op Samoa vroeg wat hij eigenlijk was of deed. Hij zei toen dat hij storyteller was. Dit werd verbasterd tot TUSITALA.

Ik ben een Tusitala en vertel over mijn 6 reizen naar het eind van de aarde. Grensverleggend zowel in geografische plekken als het doorbreken van het reizen op de gangbare wijze.

Op zondag 26 febr is er de Grote( voorheen Rode Hoed) lezing die nu gegeven wordt in het Zonnehuis in Amsterdam noord. Hierover krijgt u eerdaags meer gegevens.

It is a word in the Polynesian language which means ‘teller of stories’. Tusitala was the name used by the Samoan people for Robert Louis Stevenson, who lived the last four years of his life in Samoa and is buried on Mount Vea.

UNDER the wide and starry sky Dig the grave and let me lie: Glad did I live and gladly die, And I laid me down with a will. This be the verse you ‘grave for me: Here he lies where he long’d to be; Home is the sailor, home from the sea, And the hunter home from the hill.

Nederland blijft een klein land. In doen maar ook in denken. Nee, nee, ik ga niet zeuren. Ik ben nu 4 maanden terug en heb het naar m’n zin. Ik woon nog gewoon aan boord. Wat moet ik ook in een huis.
Hoe kun je nu wonen in zo’n kleine ruimte wordt mij gevraagd en dan ga ik aan dek en kijk omhoog en zie vogels in de lucht en denk; zal die vogel nu ook denken dat zijn nest klein is of ligt die ruimte daar boven in de lucht ? Maar ik heb niet langer hinder van jaloersheid om een vlinder …

Klein land in afstanden en dat denken dat valt nog wel mee. Nederland heeft grote denkers voortgebracht. Maar toch nu ik zie dat de trimaran Banque Populaire in 45 ½ dag de wereld is rond gezeild …. waarom kan dat in NL niet … denken we soms te klein ?

About the meaning of exploration, “when we are born we discover life,” Henk de Velde said. “When we get older we discover knowledge; later wisdom. We will discover till the end of life.”

It’s an half hour walk around the bay to the sea.
Screaming gulls in the sky form vague shadows on the
sand. Their raw scream is loud. The white of the feathers,
draws beautifully against the sky. Their cry mixed
with the breaking of the surf on the beach. On the shore,
motionless on the white sand, stands a lonely me, nailed by
the sound of the sea and the cries of the gulls. I stand there and it
move me. Sand blows in my face, but I do not care.
I am standing there like I have always been there.
A calling and being focused to the future, makes me smile and is
all I can think of. In the dark sound of the sea I hear
a sound. Fresh and clear. It’s a sound of whisperings. Think,
my friend. Listen. It is a sound of pouring rain. Are you
strong? Why have you gone on such a voyage? And I listen to the
waves. And it surprises me. And I weep in the dark. And
hum along with the song of the sea. That siren song of ebb and
flood. And the moon and stars located in fog. People say
you can hear the sound of the sea in a shell. I pick up a
shell, but befor me lies the sea itself. Next to me a seagull lands
on the beach. Then the gull speaks. No, I am not surprised
I am not. I once looked in the eye of a whale and spoke with him.
So why would a gull have nothing to tell ?
I turn myself to the bird. The gull flies up and threws to me in that
motion a handful of sand. I let that sand slip through my fingers
until there is nothing left than a few grains. Small,
very small and seemingly unrelated. I look at the gull in the distant
sky. The infinite universe is always visible. I look at
the grains of sand in my hand and felt a warm glow through
my whole body. Has something changed? Have I changed? Or must
I admit to a vocation, deep inside me. I who am so used to space, much
space. Now I see the world in a grain of sand.

Het is een uurtje wandelen om de halve baai heen naar de zee.
Meeuwen scheren door de lucht en vormen vage schaduwen op het
zand. Hun rauwe schreeuw klinkt luid. Het wit van de veren in
schril contrast, tekent prachtig af tegen de hemel. Hun geroep vermengt
zich met het breken van de branding. Op de oever staat,
onbewegelijk op het witte zand, een eenzame ik, vastgenageld door
het geluid van de zee en het huilen van de meeuwen. Ik sta daar en
beweeg me niet. Zand blaast in mijn gezicht, maar het maakt mij
niet uit. Ik sta daar alsof ik er altijd heb gestaan. De roeping en het
verlangen, de blik naar de toekomst, doen mij glimlachen voorbij
alles wat ik kan bedenken. In het donkere ruisen van de zee hoorde
ik een geluid. Fris en helder. Een geluid dat vraagt, fluistert. Denk,
mijn vriend. Luister. Het is een geluid van stromende regen. Ben je
sterk? Waarom reis je over een dergelijke weg? En ik luister naar de
golven. En verwonder me. En ween. Rustgevend in het donker. En
brom mee met het lied van de zee. Dat sirenengezang van eb en
vloed. En van de maan en in mist gelegen sterren. Mensen zeggen
dat je het geluid van de zee in een schelp kunt horen. Ik raap een
schelp op, maar voor me ligt de zee zelf. Naast me landt een zeemeeuw
op het strand. Toen sprak de meeuw. Nee, verwonderd was
ik niet. Ik heb in het oog van een walvis gekeken en sprak met hem.
Dus waarom zou een zeemeeuw mij niks te vertellen hebben. Ik
draaide mij naar de vogel toe. De meeuw vloog op en gooide mij in
die beweging een handvol zand toe. Ik liet dat zand door mijn vingers
lopen tot er niets meer over was dan een paar korrels. Klein,
heel klein en ogenschijnlijk niets. Ik keek de meeuw na in de verre
lucht. Het oneindige heelal is altijd zichtbaar om je heen. Ik keek in
mijn hand naar de korrels zand en voelde een warme gloed door
mijn hele lichaam gaan. Is er wat veranderd? Ben ik veranderd? Of
geef ik toe aan een roeping, diep in me. Vroeger had ik ruimte, veel
ruimte nodig. Nu zie ik de wereld in een zandkorrel.