‘Pelgrims zijn altijd onderweg. Een pelgrim gaat zijn weg, vestigt zich nergens, komt nooit tot rust omdat hij voelt wat Augustinus gevoeld moet hebben: “Rusteloos blijft mijn hart, God, tot het rust vindt in u.” En toch – dit is paradoxaal – straalt juist een pelgrim rust uit. Hoe anders verloopt zijn tocht dan die van de toerist of de avonturier. Hoe rustgevend is het te vertoeven in het gezelschap van de pelgrim voor wie de reis een gebed betekent. De eindeloosheid van zijn weg brengt de Eindeloze dichterbij. Waarom haastig zijn? De pelgrim haast zich niet. Hij kuiert niet, hij rept zich niet. Hij gaat en gaat…’ …. (wordt vervolgd).

“Pilgrims are always on the go. A pilgrim goes his way, never settles, never comes to rest because he feels what Augustine must have felt: “Restless is my heart, God, to find rest in you.” And yet – this is paradoxical – a pilgrim radiates tranquility. How different than his fellow travellers, tourists or adventurers. How comforting it is to stay in the company of the pilgrims for who travelling is praying. The endlessness of his way, where the Endless comes closer. Why hurry? The pilgrim does not rush. He does not hurry. He goes and goes … ”

(to be continued)

Hoe voel je je nu ? Kun je een beetje wennen ? Dat zijn de vragen die ik krijg. Maar eigenlijk ben ik nog niet terug. Ik ben nog steeds onderweg. Dat vind men vreemd en dat komt omdat “we” leven in een wereld met een vaste woon en verblijfplaats waar je heen en weer reist van voordeur naar voordeur om naar je werk te gaan en dan terug te komen. Dat noem ik de -terreur van de voordeur. Ik veroordeel niks, zo is het nu eenmaal. En dan die ene keer dat je 3 weken op vakantie gaat, ja dat is eigenlijk ook niet meer dan gaan en terug komen. Zo is het leven. Het is niet anders. Ik, ik – ben nog steeds onderweg.

Maar begrijp me niet verkeerd. Er zijn velen die echt thuis komen achter die gesloten deur en er zijn er ook die op die manier het leven buiten ontvluchten. Ik begrijp het, ik begrijp het …. alleen mijn leven is geschreven aan de hemel, tussen de wolken, in een brandende zon of in de gietende regen …

How is life ? Did you settle ? Those are the most common questions I get. But I did not return to settle. I am still on my way. Its not strange that people think about going and returning and settling because thats how life is. Most of you  travel everyday from door to door. I call it the tirany of the frontdoor. Gone in the morning, back in the evening. Your whole life long. And beteen the walls men creates a micro envirement what is called home. No, I am still on my way. The nomad, the pilgrim, the wanderer !

Dont get me wrong. I understand those who really come home from a long day and are feeling safe behind the closed door or use their place to escape the outer world. I really understand … but my life is written in the sky, between the clouds, in a burning sun or in pouring rain…

Explorers are wild and brave. Not always dependable, honest or helpful. Explorers move freely among social layers. Explorers respect native people but are seldom humanists or aid workers. Explorers often challenge authorities but only if rules and regulations restrict their freedom to travel and explore. In politics, explorers can be found both far left or far right, but the core values are libertarian. Explorers are fiercely independent with distaste for convention (at least when it comes to themselves), but a love for planning. Money is made fast and spent quickly; wealth is valued as a means to achieve dreams but never for its own sake. Explorers have an urge to test limits, make first prints and be vowed by new things, people and places. In that sense, explorers are different from other people. A child first explores the face of the mother and then further away from the crib. The maturing adult finds interests, family, work and settles down. Explorers keep moving, happy with restless curiosity a constant and natural state of mind. We explore because our heart and soul demand us.

(extract from why we explore www.explorersweb.com )

Nederland blijft een klein land. In doen maar ook in denken. Nee, nee, ik ga niet zeuren. Ik ben nu 4 maanden terug en heb het naar m’n zin. Ik woon nog gewoon aan boord. Wat moet ik ook in een huis.
Hoe kun je nu wonen in zo’n kleine ruimte wordt mij gevraagd en dan ga ik aan dek en kijk omhoog en zie vogels in de lucht en denk; zal die vogel nu ook denken dat zijn nest klein is of ligt die ruimte daar boven in de lucht ?

Klein land in afstanden en dat denken dat valt nog wel mee. Nederland heeft grote denkers voortgebracht. Maar toch nu ik zie dat de trimaran Banque Populaire in 45 ½ dag de wereld is rond gezeild …. waarom kan dat in NL niet … denken we soms te klein ?

About the meaning of exploration, “when we are born we discover life,” Henk de Velde said. “When we get older we discover knowledge; later wisdom. We will discover till the end of life.”

It’s an half hour walk around the bay to the sea.
Screaming gulls in the sky form vague shadows on the
sand. Their raw scream is loud. The white of the feathers,
draws beautifully against the sky. Their cry mixed
with the breaking of the surf on the beach. On the shore,
motionless on the white sand, stands a lonely me, nailed by
the sound of the sea and the cries of the gulls. I stand there and it
move me. Sand blows in my face, but I do not care.
I am standing there like I have always been there.
A calling and being focused to the future, makes me smile and is
all I can think of. In the dark sound of the sea I hear
a sound. Fresh and clear. It’s a sound of whisperings. Think,
my friend. Listen. It is a sound of pouring rain. Are you
strong? Why have you gone on such a voyage? And I listen to the
waves. And it surprises me. And I weep in the dark. And
hum along with the song of the sea. That siren song of ebb and
flood. And the moon and stars located in fog. People say
you can hear the sound of the sea in a shell. I pick up a
shell, but befor me lies the sea itself. Next to me a seagull lands
on the beach. Then the gull speaks. No, I am not surprised
I am not. I once looked in the eye of a whale and spoke with him.
So why would a gull have nothing to tell ?
I turn myself to the bird. The gull flies up and threws to me in that
motion a handful of sand. I let that sand slip through my fingers
until there is nothing left than a few grains. Small,
very small and seemingly unrelated. I look at the gull in the distant
sky. The infinite universe is always visible. I look at
the grains of sand in my hand and felt a warm glow through
my whole body. Has something changed? Have I changed? Or must
I admit to a vocation, deep inside me. I who am so used to space, much
space. Now I see the world in a grain of sand.

Misschien ga ik volgend jaar wel eens even rond kijken bij een nomadische stam in een land zonder zee maar waar de ruimte en de verte is als de zee; een zee van zand.

Next year I might take a short trip to a nomadic tribe in a land without the sea but where the vastness and space is like the sea; a sea of sand.

http://www.sahara-art-venture.nl/ne_index.php