Part 2 of the Duke of York islands (Dutch/English) … the sermon is in Tok Pisin, the universal language of Papua New Guinea.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik loop door het dorp. Hello, hello, hello Henry… waar ga je heen ? Ze spelen tikkertje, ze spelen the stickgame, ze zwemmen, klimmen in bomen, springen in het water, zoeken krabben voor in de soep of gewoon zoals wij vroeger stekelbaarsjes vingen en deze mee naar huis namen in een jampot met gaatjes is het deksel. Er zijn twee scholen: de ‘elementary’ school en de ‘primary’ school. Deze laatste gaat tot klas 8.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is het hele jaar door erg warm, 35 °C. Er is geen zomer of winter, maar er is een droge en een natte tijd.

Men gaat vroeg slapen of maakt kindertjes. In de morgen is men zodra het daglicht wordt weer op. Zondag is een dag van rust. Ik ga naar de dienst van pastor Batam van de United Church. Dit is een methodistenkerk, De preek is in Tok Pisin, de universele taal van Papoea-Nieuw-Guinea. Dit land kent 800 verschillende talen. Op school wordt Engels onderwezen. Tok Pisin is Pigeon English. Het zingen is mooi. Alle lokale muziek is Melanesisch en volgens mij kan ik het onderbrengen in Pacific-klanken. Na de dienst doe ik een lange wandeling. Rust, overal heerst rust.

 

Op de avond voor vertrek eet ik bij Chief Bunbun thuis. De ‘elders’, de ouderlingen van het dorp komen. We zitten bij een olielamp. We bespreken dorpsaangelegenheden. De noodzaak van water. De voor en nadelen van elektriciteit.

De morgen erop vertrek ik. In de kuip liggen bananen, kokosnoten, sinasappels, kaw-kaw en paw-paw… kinderen zwaaien me uit.

In de verte de rokende vulkaan van Rabaul.

 

 

 

I walk through the village. Hello, hello, hello Henry … where are you going? They play tag me, they play the stick game, they swim, climb trees, jump in the water, look for crabs for the soup or just like we used to catch small fish and took it home in a jam jar with holes in the lid. There are two schools: the ‘elementary’ school and the ‘primary’ school. The latter goes up to class 8. It is very warm all year round, 35 ° C. There is no summer or winter, but there is a dry and a wet season.

 

 

People go to sleep early or make babies. In the morning one is up again with early daylight. Sunday is a day of rest. I’m going to the service of Pastor Batam of the United Church. This is a Methodist church. The sermon is in Tok Pisin, the universal language of Papua New Guinea. This country has 800 different languages. English is taught at school. Tok Pisin is Pigeon English. The singing is beautiful. All local music is Melanesian and I think I can categorize it into Pacific sounds. After the service, I take a long walk. Peace, peace reigns everywhere.

 

 

On the night before departure, I eat at Chief Bunbun’s home. The elders of the village came as well. We are sitting around an oil lamp. We discuss village matters. The need for water. The pros and cons of electricity.

 

 

 

I leave the following morning. The deck loaded with bananas, coconuts, oranges, kaw-kaw and paw-paw … children singing a goodbye song.

 

In the distance I see the smoking vulcan of Rabaul.


Posted in Uncategorized by

Naar de Duke of York eilanden … today the men gathered in the secret place for their traditional rituals. After two hours of meetings and facial paintings and the initiation of the young boys, the sing-sing is performed on a public beach. (Dutch/English)

 

 

 

Er volgt een buiige nacht met regen zonder echte wind en met een prachtige zeildag daarna. Er blijft tot diep in de nacht een windje staan. De hitte blijft ook. De Duke of York eilanden 4°14′S 152°27′E liggen 15 mijl recht vooruit. Ik vaar de pas tussen twee eilanden binnen en kom in de lagune. Waar mensen wonen weet ik niet en ik zoek een mooie baai. Om me heen zie ik kleine uithouderkano’s en ik hoor kinderen.

 

 

Ze roepen Hello… en als ik terugroep gaat er een gejuich op. Mioko is het eiland met het dorpje. Er wonen 2000 menen. Elektriciteit is er niet. Water uit de put moet eerst gekookt worden voordat je het drinkt. Er zijn weinig muskieten en malaria is zeldzaam. Mensen lachen me toe. Kinderen spelen op de strandjes of in het water. Ik hoor het zingen van een kind. Het is een meisje. Ze drijft op een boomstam in de lagune. De dingen zelf hebben een gezang en een taal, ze wijzen naar boven en loven God in zijn verborgen namen.

 

 

 

Chief Bongian Bunbun Wesley van Mioko Palpal Island spreekt de mensen toe. Hij vertelt over de vreemdeling op die boot en vraagt de mensen hem met vriendelijkheid te benaderen. Daarna jaagt de jeugd in kostuummaskers de boze geesten weg. Het hele dorp noemt de vreemdeling Henry, sommigen zeggen Henk. Hij is geen vreemdeling meer. Waarom reis je ? Waar is je familie ?

 

 

 

Vandaag verzamelden de mannen zich op de geheime plek voor hun traditionele rituelen. Na twee uur vergaderen en gezichtsbeschilderingen en het inwijden van de jonge jongens wordt op een publiek strand de sing-sing ten uitvoer gebracht. Het zijn de mannen die deze middag hun rituelen ondergingen en die nu dansen en zingen onder begeleiding van trommels en een inspirerende voorzanger die passie overbrengt op de bruine lichamen, uitgedost met groene bladeren en veren in hun haar.

 

 

 

A showery night with rain without real wind and a beautiful sailing day afterwards. The wind keeps blowing late into the night. The heat also remains. The Duke of York Islands 4°14′S 152°27′E are straight ahead for 15 miles. I enter the pass between two islands into the lagoon. I don’t know where people live and I’m looking for a nice anchorplace. Around me I see small outrigger canoes and I hear children. They shout Hello … and when I call back there is a cheer.

 

 

 

Mioko is the island with the village. 2000 people live there. There is no electricity. Water from the well should be boiled before drinking. There are few mosquitoes and malaria is rare. People smile at me. Children play on the beaches or in the water. I hear the singing of a child. It is a girl. She floats on a tree trunk in the lagoon. The things themselves have a song and a language, they point upwards and praise God in his hidden names.

 

 

 

Chief Bongian Bunbun Wesley of Mioko Palpal Island addresses the people. He tells about the stranger on that boat and asks the people to approach him with kindness. After that, the youth in costumes and masks chase away evil spirits. The whole village calls the stranger Henry, some say Henk. He is no longer a stranger. Why are you traveling? Where is your family?

 

 

 

 

Today the men gathered in the secret place for their traditional rituals. After two hours of meetings and facial paintings and the initiation of the young boys, the sing-sing is performed on a public beach. It is the men who underwent their rituals this afternoon and who now dance and sing to the accompaniment of drums and an inspiring cantor who conveys passion to the brown bodies, with green leaves and feathers in their hair.

 


Posted in Uncategorized by

No fixed address and I set sail to PNG (Dutch/English) … onderweg, weg van de ene plek, op weg naar de andere.

 

In Australië was het warm, 35 graden, een warmste augustus (2009) in de laatste 10 jaar, volgens de statistieken. Nu (2020) sneeuwt het … de koudste volgens de statistieken. Ik was 6 maanden in Australië, misschien wel het beste land in de wereld. Een westerse samenleving zoals bij ons maar heerlijke ruimte, ruimte, ruimte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik lag een maand voor anker in Horseshoe Bay aan de noordkant van Magnetic Island. De tijd is omgevlogen. Magnetic Island heeft lets magisch. Het is een gewoon eiland en er komen veel toeristen. Geen dag heeft me verveeld. Mensen op het strand, zwarte papegaaien in de bomen, dobberende bootjes, zon met een verkoelend briesje. Behalve het goedendag tegen de bakker, heb ik met twee mensen gepraat.

 

 

 

 

Alle zeilverhalen gaan over hoe mooi het allemaal wel niet is. Je komt nooit verhalen tegen over absoluut gestrande reizigers, scheiding, verlies, diefstal, moord of zelfs de gewone ellende van financieel aan de grond. Tientallen lopen totaal vast. Dat past niet in de watersport of de wereld van het toerisme. Als toerist ben je slechts een oppervlakkige bezoeker. Als zeiler ook. Zelfs al zou je naar een Aboriginal dorp of streek gaan dan leer je niets. Je moet er echt lang blijven of er een studie van maken.

Ik bestelde een boekje over nomaden: No fixed address.

Een reiziger is onderweg, weg van de ene plek, op weg naar de andere. Dat zijn de twee punten die je nodig hebt om de reis te markeren: waar ben ik en waar ga ik heen. Ik zette zeil naar PNG .. Papua New Guinea

 

 

In 2009 I was in Australia, it was warm, 35 degrees, a warmest August (2009) in the last 10 years, according to statistics. Now (2020) it is snowing… the coldest according to the statistics.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I stayed in Australia for 6 months (2009), possibly the best country in the world. A Western society like ours, but wonderful space, space, space. I was anchored in Horseshoe Bay on the north side of Magnetic Island for a month. Time has flown after Refuge Cove, Eden, Jervis, Sydney, Newcastle, Whitsundays, Airly Beach, Fraser Island, Clarence River, Great Keppel Island.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Magnetic Island has something magical. It is an ordinary island and there are many tourists. Not a day has bored me. People on the beach, black parrots in the trees, bobbing boats, sun with a cooling breeze. Besides good day to the baker, I talked to two people.

 

All sailing stories are about how beautiful it all is. You never come across stories of absolutely stranded travelers, divorce, loss, theft, murder, or even the common misery of financially grounded. Dozens get stuck completely. That does not fit in water sports or the world of tourism. As a tourist you are only a superficial visitor. As a sailor too. Even if you would go to an Aboriginal village or region, you will learn nothing. You really have to stay long or study it.

 

 

I ordered a booklet about nomads: No fixed address by Robyn Davidson.

 

A traveler is on the way, away from one place, on the way to another. Those are the two points you need to mark the journey: where am I and where am I going. …

 

and did set sail to PNG (Papua New Guinea)


Posted in Uncategorized by

Its not down in any map … true places never are … (Dutch/English) …

 

 

 

Je kunt blijven, Henrik, je bent een Palhu, een navigator. Er is hier een taak voor je, op de school, met de reparatie van de boten. Zie je dat huisje daar ? Als je de Chief vraagt … gewoon de Chief vragen.

 

 

 

Ik roei met de bijboot naar de verbluffend mooie andere eilanden. Allei is onbewoond. Maar hier groeit alles. Ze noemen Allei hun voorraadschuur… Ik heb nog nooit de kleuren in het water zo duidelijk gezien als hier. Blauw voor zand, donkere plekken voor ondieptes, vaak koraal- en witblauw voor ondiep zand. Het paradijs wat bestaat moet ik ook weer verlaten. Ik ben een westers mens. Ik kan hier niet blijven ook al is het me gevraagd, ook al ben ik hier in het paradijs waar ik naar toe wilde … Hier kan men zonder geld leven zei chief Teo, maar daar bij jou ga je zonder geld dood. Hij was bij mij aan boord en keek mee op de laptop. Je weet veel hè, zei hij, maar om te leven hoef je niets te weten …

 

 

 

You can stay, Henrik, you are a Palhu, a navigator. There is a job here for you at the school or repairing the boats. See that house over there? If you ask the Chief … just ask the Chief. I rowed with the dinghy to the stunningly beautiful other islands. Allei is uninhabited. But everything grows there. They call Allei their storage shed …

 

 

 

 

 

I’ve never seen the colors in the water as clear as here. Blue for sand, dark spots for shallows, often coral and white blue for shallow sandbottoms. I have to leave this paradise. I am a western person. “I can’t stay here even if I’ve been asked, even though I’m here in paradise …” Here you can live without money, the Chief said, but where you go, you die without money. You know a lot don’t you, he said, but to live you don’t need to know anything …

 

 

Ik ben en heb een naam en een verhaal anders dan die van alle anderen. Niemand kan mijn rol spelen in dit leven. Ik ben een stuk van de puzzel. Ik ben gewoon. Net als alle andere mensen heb ik een hongerige maag maar honger soms ook naar acceptatie en liefde. Ik ben klein en hulpeloos geboren en groeide uit tot wie ik ben en moet de naderende terugreis in verval en dood te maken. Ik geloof, ik betwijfel, ik ben actief en ik wordt moe. Vaak laat ik mezelf zijn wat anderen denken dat ik ben, in plaats wat ik echt denk en voel. Maar dan roept het geweten, geest of bewustzijn, me terug naar mezelf.

(Uit Lot Onbekend)

 

 

I am and have a name and a story different from everyone else’s. No one can play my part in this life. I am a piece of the puzzle. I’m normal. Like all other people, I have a hungry stomach but sometimes also hunger for acceptance and love. I was born small and helpless and grew into who I am and have to make the impending journey back into decay and death. I believe, I doubt, I am active and I get tired. I often let myself be what others think I am, rather than what I really think and feel. But then mind or consciousness, calls me back to myself.


Posted in Uncategorized by

Negen maanden overwinterde ik in het bevroren Siberië (Dutch/English) …this glorious arctic country taught me to be patient. I asked Vadim why he did not leave this immense winter country. The arctic is so beautiful, he replied.

 

 

De Ijskoude Doorbraak duurde van 2001 t/m 2004. Negen maanden overwinterde ik in het bevroren Siberië. Had ik het zo gepland ? Nee, maar achteraf had ik het niet willen missen.

De maan is slechts een ronde bal zonder uitschijnend licht. Ik hoor mijn voetstappen in de sneeuw knerpen. Ik hoor de sneeuw op het ijs knisperen. Ik hoor dat zuchtje wind dat er niet is. Ik voel mijn hart en voel mijn bloed stromen op de hartslag. Verder is het stil. Heel stil.

 

 

 

Als het nacht is zie ik de maan beter en helder. Ik zie ook sterren en begrijp nu dat die grijsblauwe schemer kleuren opslokt en helderheid wegvaagt. Boven de bergen zie ik soms op heldere dagen dunne streepjes paars en blauw. Maar een uur later wordt alles weer kleurloos in grijs, blauw en zwart. Ondefinieerbaar blauw en het grijs en zwart gaan in elkaar over zodat je eigenlijk geen kleur meer ziet. Maar als ik dan weer goed kijk, en dat kan alleen op windstille dagen, dan zie je toch kleine nuances in die paar kleuren die er wel zijn. Het lijkt zo kleurloos. Maar is het niet. Het heeft iets vreemds, de wereld lijkt zo verlammend leeg in deze immense omgeving.

 

 

Het is niet bekend of de heel vroege bezoekers bewust naar het noorden trokken en de Ijszee ontdekten of dat dat toevallig gebeurde. Maar ook toen moeten die oermensen dat gevoel van lege|ontoegankelijkheid hebben gehad. Terwijl ze wel doortrokken tot aan die rand, die zuidelijke kust van het ijscontinent en daar verwonderd hebben staan kijken naar de verre schittering op het ijs, de vreemde halo’s rond de maan en het verwarrende noorderlicht. De dagen werden langer tot er geen nacht meer was om daarna korter te worden totdat er geen dag meer was. De toendra waar hun rendieren graasden werd koud, wit en bevroor om na die lange winter gewoon weer rood en bruin en groen te worden, en de mensen hielden zich verborgen in tenten en holen totdat de zon weer boven de horizon kwam en het ijs wegtrok en de walvis haar waterstralen omhoog spoot langs die kust.

Dit glorieuze arctische land leert mij geduld te hebben. Volharding is mijn enige bondgenoot. Ik vroeg aan Vadim waarom hij niet weg ging uit dit immense winterland. The arctic is so beautiful , antwoorde hij.

 

 

 

 

The Ice Cold Breakthrough lasted from 2001 to 2004. I wintered over for nine months in frozen Siberia. Did I plan it that way? No, but I wouldn’t have missed it afterwards.

 

 

 

 

The moon is just a round ball. I hear my footsteps crunch in the snow. I hear the snow crackle on the ice. I hear that breath of wind that is not there. I feel my heart and feel my blood flow on the heartbeat. It is also quiet. Very quiet.

When it is night I see the moon better and clearer. I also see stars and now understand that that gray-blue twilight swallows colors and fades brightness. Above the mountains I sometimes see thin stripes of purple and blue on clear days. But an hour later everything becomes colorless again in gray, blue and black. Indefinable blue and the gray and black merge so that you actually no longer see color. But if I look closely again, and that is only possible on windless days, you will still see small nuances in those few colors that are there. It seems so colorless. But it is not. There is something strange about it, the world seems so cripplingly empty in this immense environment.

 

 

 

It is not known whether the very early visitors deliberately moved north and discovered the Ice Sea or if that happened by chance. But even then those people must have had that feeling of empty inaccessibility. While they did carry on to that edge, that southern coast of the ice continent and stood there wondering at the distant glare on the ice, the strange halos around the moon and the confusing northern lights. The days grew longer until there was no night and then shortened until there was no day.

 

 

 

The tundra where their reindeer grazed turned cold, white and froze to turn red and brown and green again after that long winter, and the people hid in tents and burrows until the sun rose above the horizon and the ice cleared and the whale spurted its jets of water up that coast.

This glorious arctic country taught me to be patient. Perseverance was my only ally. I asked Vadim why he did not leave this immense winter country. The arctic is so beautiful, he replied.


Posted in Uncategorized by