About the Route du Rhum, new contacts and the book (Dutch/English)

Tennant 16 Twitter

Zo de eerste contacten zijn weer gelegd en ik heb antwoord. Twee (buitenlandse) bedrijven die elkaar proberen te vinden in mijn plan Route du Rhum 2018. De boot is nog steeds de 16 mtr Tennant Hi-octane. Laatst keek ik naar een te koop staande 70 voeter maar hoorde de woorden van Robin Knox Johnston … sometimes I wished I had a smaller boat. Dus blijft het plan met de geselecteerde boot. Sterk, eenvoudig, snel.

Mijn boek groeit. Soms denk ik; wat nu, hoe moet ik verder. Ik zit op zo’n 130 paginas … maar dan ontstaat er weer een idee … LOT ONBEKEND groeit … als ik een muziekje in mn hoofd hoor dan hoor ik The Band … when I paint my masterpiece ! Op opzet is als in “Wolkenatlas”, 6 verhalen die allen iets met elkaar te maken hebben … een gang door 6 levens.

Uit; LOT ONBEKEND

so3Grote albatrossen speelden hoog in de lucht. Ik zag ze nauwelijks hun vleugels bewegen. Ik wenkte ze niet. Ik keek slechts. Ik wist dat albatrossen altijd terug kwamen naar hun geboorteplek. Het mocht dan jaren duren. Ze zweefden soms de wereld rond. Hoog in de lucht, zwevend op de luchtstroom. Ik glimlachte vaak als ik hier aan dacht. Mijn eiland lag daar voor mij. Bomen langs het gele strand. Helder blauw water. Een lagune om te ankeren. Een plek om te zijn. Ik lachte hardop en schrok van mijn eigen geluid. Het klonk schraperig, ruw, etterig en grijs. Om mijn benen wat te strekken liep ik op het strand heen en weer. Dit paradijs liet mij de strandlelies vergeten. Tussen het strand en de zee lagen ronde stenen te glinsteren in de zon. Ik sprong van de één op de andere. Het water werd diep blauw en vissen zwommen in de stromingen tussen de keien op de bodem. Ik gleed uit en plonsde in het water. De stenen waren glad en hadden geen houvast. Waar zijn de mensen, ging het door mij heen. Nee, die zijn er niet en wat zou ik doen als zij mij de hand zouden toereiken? Zou ik die hulp aannemen?

“Ik bezit geen land, het land bezit mij.” Het land werd zijn moeder, de enige die hij ooit had gekend. Het behoorde aan hem toe; niet door geboorte, maar door de tweede geboorte, het was hem gegeven en niet alleen voor zijn leven maar voor de hele tijd, want het was vóór de hele tijd dat het al bestond , zoals hij ook al bestond. Het land wat voor hem uitspreide dat gaf hem haar water om te drinken. Ook als er geen regen viel, leerde hij om het water te vinden door te kijken naar de kleuren van de bodem. Als het regende nam hij er enorme slokken van, lachend , badend, en gooide hij grote handenvol over zijn borst. En de hele groep danste, wierp water in de lucht en gooide regenbogen boven hun hoofd om de geest te bevrijden die met de wolken over grote afstand mee was komen drijven, om hun pad te verlichten.

TennantThe first contacts have been made again and I got answers. Two companies that are trying to find each other in my plan Route du Rhum 2018. The boat is still 16 mtr Tennant Hi -octane. Recently I had a look at a 70 -footer but heard the words of Robin Knox Johnston … sometimes I wished I had a smaller boat. So the plan remains with the selected boat. Strong, simple, fast.

The book is growing. Sometimes I think; how should I proceed. I’m at aproximate 130 pages … but then suddenly an new idea comes up … FATE UNKNOWN is growing … when I hear a tune in my head I hear The Band … When I paint my masterpiece! The style is like in “Cloud Atlas “, six stories that all have something to do with each other … a walk through six lives and in “Fate Unknown”there is no question about “why”.

16Great albatrosses are playing high in the sky. They barely move their wings. I know albatrosses always come back to their birthplace. It could take them years. They sometimes hovered around the world. High up in the sky, floating on the air flow. I often smile when I think of this. The island of my desire ahead of me. Trees along the yellow beach. Bright blue water. A lagoon to anchor. A place to be. I laugh out loud and am shocked by my own sound. It sounded scratchy, rough, purulent and gray. In order to stretch my legs I ran on the beach back and forth. This paradise lets me forget al what lies behind. Between the beach and the sea round stones glisten in the sun. I jump from one to the other. The water is deep blue and an abundant of fish is swimming in the currents between the pebbles. I slipped and plunged into the water. The stones are smooth and I get no grip. Where are the people, it went through me. No, there are not here and what would I do if they give me an helping hand ? Would I accept this help?

 I do not own land, the land owns me, This land was his mother, the only person he had ever known. Not by birth, but by the second birth , it was given to him and not only for this life but for ever because it was already there before the time existed. It gave him her water to drink, even if there was no rain he learned to find the water by looking at the color of the soil. When it rained he took huge gulps, smiled, bathed and he threw great handfuls of clear cooling water over his chest. and the whole tribe danced, water tossed in the air and threw rainbows over their head to liberate the spirit that was coming with the clouds over large distances, to illuminate their path.