Om ‘t krijschen van mijn lust zal zich geen reiger reppen.

 

dscn3377Het is hier fantastisch deze dagen in september. Er zwemmen dagelijks een paar zwanen rond de boot. De zon was er overvloedig. Pas vandaag kwam er een grijs wolkendek.

Weg ik moest even weg. Maar dat was al wel begrepen. Niet dat ik daar in de haven van Roggebotsluis niet goed lag. Ik ga daar straks ook terug. Ik schreef er eerder over – een andere strategie of ..loslaten.

 

wp_20160929_08_50_39_proTwee weken heb ik hier in stilte gelegen. Af en toe voer ik rond of lag op een andere ankerplek. In een weekend had ik afspraken en lag in Ketelhaven bij Inter Marina. Toen ben ik weer naar m’n stekkie verhuisd in de Ijsseldelta. Het is hier echt vreselijk mooi. Geen kip te zien want nu lijkt echt het zomerseizoen voorbij. Straks komt de herfst. Dan gaan de bladeren vallen … een ander jaargetijde … In het komende weekend ga ik terug naar Roggebotsluis. Zoals ik eerder meldde; lezingen komen er aan.

 

dscn3301Die andere strategie: het lijkt erop dat ik het niet voor elkaar krijg de Route du Rhum 2018 te zeilen met de 52 ft Tennant cat, die ik op het oog had. Maar … in Ketelhaven ligt de prachtige Wawaru, een Somersault 26 Dick Newick ontwerp. Ik had dat scheepje natuurlijk al eerder bekeken en zag haar ook diverse keren over het Ketelmeer scheuren … want dat is het; een heerlijk scheurbakkie en nog mooi ook.

Dan gaat er een ander scenario in m’n hoofd aan het werk. Nee, niet de Wawaru maar iets … klein, betaalbaar …over die Atlantische oceaan naar Guadeloupe ..

 

dscn3380

 

Om ‘t krijschen van mijn lust zal zich geen reiger reppen,

Geen vos zijn tred verhaasten.

 

 

 

 

Het komt er op aan alles te leven.
Als je de vragen leeft,
dan leef je misschien langzaam maar zeker
zonder het te merken
op een goede dag
in het antwoord.

(Heinrich Heine).

Posted in Uncategorized by

Over: ik ben en de ankerplekies, over vrienden en lezingen.

 

fscn3322Ik ben en heb een naam en een verhaal anders dan die van alle anderen. Niemand kan mijn rol spelen in dit leven. Ik ben een stuk van de puzzel. Ik ben gewoon. Net als alle andere mensen heb ik een hongerige maag maar honger soms ook naar liefde. Ik ben klein en hulpeloos geboren en groeide uit tot wie ik ben en moet de naderende terugreis in verval en dood te maken. Ik geloof, ik betwijfel, ik ben actief en ik wordt moe. Vaak laat ik mezelf zijn wat anderen denken dat ik ben, in plaats wat ik echt denk en voel. Maar dan roept het geweten, geest of bewustzijn, me terug naar mezelf. Negen dagen heb ik ten anker gelegen. Bootjes passeerden, mensen zwaaiden. Eenmaal kreeg ik bezoek. Langszij. Van vrienden van vroeger. Praten over toen en nu, onze reizen, wat ons overkwam, leuk een hernieuwd contact. Toen kwam de stilte weer.

dscn3308 Dit afgelopen weekend heb ik in Inter Marina Ketelhaven geleden. Heerlijk etentje met misschien wel m’n twee beste vrienden. Je praat samen. Over zoveel leuke dingen maar ook over eerlijkheid en bedrog en het inzicht wat verschilt want iedereen geloofd wat hij/zij wil geloven. Een bewijs dat je je leven en denk/voel patroon zelf creëert.

 

 

 

fscn3327Gisterenavond kwam een bui over. Lucht eerst zwart, toen rood, toen weer zwart. Windstoten en regen. Ik ben vannacht blijven liggen en vanmorgen weer vertrokken. Op de plek waar ik heen wilde lag een boot. Even rondje Ijsseldelta dacht ik en wat zag ik; de -verboden- boeitjes lagen er niet meer. Daar waar ik een paar maanden geleden niet mocht liggen kon nu wel en misschien is dit wel het mooiste plekje …

 

De tweede week van october begint het lezingen seizoen. Er zijn er al weer 4. De 10de, de 13de en de 28ste ( Kampen, Utecht, Apeldoorn) voor een besloten groep en op de 14de openbaar in Zwolle zie http://www.zzuit.nl …over woestijnen en eilanden …


Posted in Uncategorized by

De tweesprong/ lot onbekend /crossroads ( English/Dutch)

 

a-not-taken-2On one side of the crossroads, the wide path of “God and commandments” and order: the wide beaten path along the front gardens with flower beds. The wide, walkable path of heavy traffic and merriment, where responsibility is like the ball in a football game, one passing it to the other. The wide path of order, the manicured driveway to the death where the oied-piper, unsuspecting, lures with its strange melody of gentleness beside the cruelty of a military march.

The second way of the crossroads is hardly a road. It wriggles through the bark of the trees and the stems of the plants by the roots, earth and grass, which is suddenly interrupted but is recognizable again in the flight of a bird, in the velocity of a stream, in footsteps or the echo of a voice. That what is lost will be found again in steep ridges and glaciers or the icy silence of the frozen night and recognized again in the rustling of water flowing downhill faster and faster into a valley and the plains with fields and fruit trees and meadows with grazing cows. Flowing to the sea … but found again in the silver fishes and in the sapphire and emerald colours, through crystal seaweed into a palace of coral. The track goes on and on, vague, unclear, gets lost in the fog and come back again in sounds and color, by light and air, through signs and words …

Every dawn, man can choose?

It forces him to choose between the sweet song of a painless death and the other road into himself. The sweet song which is not a song but a cry from the heart of nature, the high tremulous tone of emptiness.

Als de sterren gunstig zijn, eindigt de roman van mijn leven met de woorden waarmee iedere slecht geschreven roman eindigt: ‘En hij leefde nog vele jaren gelukkig …

… als de macht der gewoonte hem in het gareel houdt.

Delta rechtAan de ene zijde van de tweesprong, het brede pad van ‘god en gebod’ en orde: het brede gebaande pad langs de voortuintjes met de bloemenperken. Het brede, begaanbare pad van druk verkeer en vrolijkheid, waar verantwoordelijkheid is als de bal in een voetbalwedstrijd, van de een naar de ander doorgegeven. Het brede pad van de orde, de goed onderhouden oprijlaan naar de dood waar de pijper van Harmelen de argeloze binnenlokt met zijn vreemde melodie van de zachtmoedigheid en de wreedheid van een militaire mars.

dscn3239De tweede weg van de tweesprong is nauwelijks een weg te noemen. Het wringt zich door het schors van de bomen en door de stengels van de planten, door de wortels, de aarde en het gras; dat onderbroken wordt en verder plotseling weer herkenbaar is in de vlucht van een vogel, in de snelheid van een beek, in en voetstap, de echo van een stem. Dat zich opnieuw verliest om terug gevonden te worden in steile bergruggen en gletschers en weer doodbloedt in de ijzige stilte van een bevroren nacht. Het onduidelijke spoor dat plotseling diep onder de meters hoge sneeuw weer herkenbaar wordt in het ritselen van water dat bergafwaarts vloeit, bergafwaarts in steeds sneller tempo naar de laagvlakte met zijn akkers, zijn vruchtbomen, langs weiden met grazende koeien en valleien tot waar de zee het uitwist… maar dat opnieuw werd teruggevonden in de zilveren vaart van de vissen, in de lichtbanen die saffier en smaragd door het kristal zeewier drijft als een paleis van koraal.

twitter08af343Het spoor dat verder gaat en verder, vaag, onduidelijk, telkens zoek raakt in de mist en telkens terugkomt in vorm van klank en kleur, door licht en lucht, door tekens en door woorden…

 

Ieder morgenrood staat de mens voor de tweesprong.

In zichzelf, het dwingt hem te kiezen tussen het zoete lied van de pijnloze dood en dat andere, die sprong in zichzelf. Het zoete lied wat geen lied is maar een schreeuw uit het hart, de hoge sidderende toon van de leegte.


Posted in Writings by

Gedachten en tactiek, thoughts and tactics (Dutch/English)

 

z11Waarom ik nog niet terug ben in de IJsseldelta ? Daar wilde je toch heen ? Vooral nu het nog zo mooi weer is. Juist daarom ben ik er nog niet. Waterrecreatie heet tegenwoordig het spelevaren.

En dat mag natuurlijk. Ik spreek mensen die zodra ze op hun boot stappen alle stress van hen afvalt.

Ik denk zelfs dat de meesten dat hebben.

 

rowIk ook. Maar toch … ik heb nog een spelevaart bootje van 24 ft in m’n hoofd om af en toe te raggen of … en daar gaat Henk weer; mee te doen aan de Small Ships race volgend jaar … maar maar heb je dan de Route du Rhum opgegeven ? Nee. In m’n vorige stukje schreef ik dat ik van tactiek moet veranderen en wat gebeurd er ik vind een andere betaalbare optie … a small tri (40 ft) en zeer opvallend, uniek er is er maar 1 van. I.p.v € 300.000 zie ik me zelf de Route zeilen voor € 100.000 ….niet dat ik dat bedrag heb liggen maar ..

 

 

Eerste paar weken naar de IJsseldelta. Nu alle vakanties voorbij zijn en na dit weekend het weer weer normaal wordt, wordt het daar rustig … stil … niks … genoeg !!

En je nieuwe boek dan, Henk ? Ik heb het met zeer veel plezier geschreven. Elke reis die daarin verhaald wordt beleef ik in m’n hoofd. Als er dan geen grote uitgever 10.000 exemplaren wil verkopen dan hou ik het mooi voor mezelf !! Hoewel …

Why I’m not back at anchor ? Since I still wanted to go there. Especially now that the weather is so beautiful. But that is why I am not there still alongside the dock. No-one is here . Vacation is over. Everyone works or goes to school. So here I am .. planning !

I still have a fun catamaran of 24 ft into my head to …possible ..take part in the Small Ships race next year … but I  also have not given up the Route du Rhum 2018 plan. No.

small-tri-5In my previous article I wrote that I should change tactics and what happened; I found another affordable option … a small tri (40 ft) and very eye-catching. Instead of € 300,000 I need  € 100,000 … not that I have this amount on the bank .. but …

But first a  few weeks quiet at anchor … autumn is near, leaves are falling, a safe place sheltered by the shore and the trees .. quiet … nothingness … enough !!


Posted in Route du Rhum, Writings by

Inside myself is a place where I live all alone, That’s where I renew my springs that never dry up. (Pearl Buck)

 

Inside myself is a place where I live all alone,
That’s where I renew my springs that never dry up.
(Pearl Buck)

wandering-albatross2Waar zou je nu nog wel eens heen willen ? Foute vraag maar wel algemeen. Alle reisverhalen gaan over de plek van bestemming (bijna) nooit over de reis zelf. In de solo-zeil literatuur kom je gelukkig nog wel dit soort boeken tegen maar moet ik er gelijk bijzeggen; allemaal boeken van vroeger. Ook de huidige zeil-reis-beschrijvingen gaan over de bestemming.

 

16. De wereld Ð natuurkundigIk ben in meer dan 100 landen geweest. Belangrijk ? Nee ! Ik heb zes keer rond de wereld gezeild. Belangrijk ? Ja. 4 keer ronde ik Kaap Hoorn. Belangrijk ? Ja. Ben ik er aan land geweest ? Nee. Belangrijk ? Nee, dus. Ik hoop de komende weken de wereld even los te kunnen laten op een ankerplek in de Ijsseldelta. Kluizenaar ? Nee, natuurlijk niet want dan zou ik niet zeggen waar ik ga liggen. Ik wil de wereld even loslaten. Vooral dit jaar ben ik te veel opgezogen door ervaringen en emoties en dat kan ik alleen maar loslaten door alleen te zijn.

Op de bovenstaande quote van Pearl Buck vond ik reakties zoals; zielig. 

Dan heb je de genade van het alleen zijn nooit ervaren. 

Alleen is Al Een.

Nog een maandje en ik weet of ik door ga met het Route du Rhum plan. Ik ben nu bijna 2 jaar bezig en nog geen resultaat. Het heeft me die twee jaren in Nederland gehouden. Niet tegen m’n zijn moet ik zeggen. Ik ontdekte zo dichtbij en tevens zo ver af de stilte van de Ijsseldelta waar ik een artikel over schreef in het blad MOTORBOOT (september uitgave) … ik citeer:

Delta rechtIk heb hier een boek liggen en de eerste zin is; This is the most beautiful place on earth. En de tweede zin luidt; There are many such places. Kort geleden kochten vrienden van mij een huis op Ibiza. Twee andere vrienden waren daar net twee jaar geweest met hun boot en waren blij weer weg te gaan. Je kunt je de vraag stellen; is de mooiste plek op aarde een plek om te blijven of slechts te bezoeken. Je kunt altijd foto’s nemen van zo’n plek en die altijd met je mee dragen. Maar ik heb eens een opstapper gehad en die maakte juist geen foto’s. Hij zei; als het zo mooi is dan hou je dat beeld altijd in je hoofd.

De lagune van het IJsseloog.Ik lig nu een week in de IJsseldelta. De eerste ankerplek was in het IJsseloog en na drie dagen dacht ik; waarom zou ik weg gaan ? Intussen heb ik nu op vier plekken gelegen en twee er van waren the most beautiful places on earth. Dit gebied is zo wonderlijk mooi. Weet je, er zijn geen havens noch terrassen. Geen roezemoes van mensen, huizen en straten. Wolken drijven over. Een merel roept. Vogels tjilpen. De oevers zijn groen. Goed ik geef toe het is zomer. Soms waait het ook in de zomer. Het regent dit jaar regelmatig. Toch zou ik wel eens een keer met een echte herfststorm ten anker willen liggen in het IJsseloog. Luisteren naar het geluid van de wind …naar de krachten van de elementen …ver weg en zo dichtbij.

Inside myself is a place where I live all alone. That’s where I renew my springs that never dry up. (Pearl Buck)

Where would you still like to go ? Wrong question. All travel stories are about the place of destination (almost) never about the journey itself. In the single handed sailing literature there are still some of these books at but I have to say books of the past. The current sail-travel-descriptions are all about destinations.

Camera

I’ve been in more than 100 countries. Important? No!

I have sailed around the world six times. Important? Yes.

4 times I rounded Cape Horn. Important? Yes.

I have been ashore? No. Important? No.

I hope I can let the world go for a while at anchor in the Delta of the river Ijssel. A hermit? Of course not, because then I would not tell you where I anchor. I want to let it all go for a while. Especially this year, it was sucked up to by many experiences and emotions, and I only can let go in solitude. Another month and I decide if I continue with the Route du Rhum plan. I am working on it for almost 2 years now and still no result. It has kept me in the Netherlands for two years. Not against my will I must say..

I discovered so near the silence of the Ijsseldelta. I wrote an article in the Dutch magazine MOTORBOOT… and I quote:

16) In de lagune met de Solitario op de achtergrond.I’ve got a book here and the first sentence is; This is the most beautiful place on earth. And reads the second sentence; There are many such places. Recently friends bought a house in Ibiza. Two other friends had just been there for two years with their boat and were happy to leave again. You can ask the question; is the most beautiful place on earth a place to stay or just to visit. You can always take pictures of such a place and carry them with you. But I once had a crewmate who never made photos. He said; if it is so beautiful you will always keep that image in your mind, forever.

25) Een rustige avond stemming.The first anchorage was in the IJsseloog and after three days I thought; why should I leave? Meanwhile, I have now re-located four times and two of them were the most beautiful places on earth. This area is so wonderfull. There are no ports or terraces. No noise of people, houses and streets. Clouds drifting by. A blackbird calls. Chirping birds. The banks are green. Well I admit it’s summer. However, I would like to anchor here in the autumn when a storm is passing. Listening to the sound of the wind … the forces of the elements … far away and so near.


Posted in Travel by