De tweesprong/ lot onbekend /crossroads ( English/Dutch)

 

a-not-taken-2On one side of the crossroads, the wide path of “God and commandments” and order: the wide beaten path along the front gardens with flower beds. The wide, walkable path of heavy traffic and merriment, where responsibility is like the ball in a football game, one passing it to the other. The wide path of order, the manicured driveway to the death where the oied-piper, unsuspecting, lures with its strange melody of gentleness beside the cruelty of a military march.

The second way of the crossroads is hardly a road. It wriggles through the bark of the trees and the stems of the plants by the roots, earth and grass, which is suddenly interrupted but is recognizable again in the flight of a bird, in the velocity of a stream, in footsteps or the echo of a voice. That what is lost will be found again in steep ridges and glaciers or the icy silence of the frozen night and recognized again in the rustling of water flowing downhill faster and faster into a valley and the plains with fields and fruit trees and meadows with grazing cows. Flowing to the sea … but found again in the silver fishes and in the sapphire and emerald colours, through crystal seaweed into a palace of coral. The track goes on and on, vague, unclear, gets lost in the fog and come back again in sounds and color, by light and air, through signs and words …

Every dawn, man can choose?

It forces him to choose between the sweet song of a painless death and the other road into himself. The sweet song which is not a song but a cry from the heart of nature, the high tremulous tone of emptiness.

Als de sterren gunstig zijn, eindigt de roman van mijn leven met de woorden waarmee iedere slecht geschreven roman eindigt: ‘En hij leefde nog vele jaren gelukkig …

… als de macht der gewoonte hem in het gareel houdt.

Delta rechtAan de ene zijde van de tweesprong, het brede pad van ‘god en gebod’ en orde: het brede gebaande pad langs de voortuintjes met de bloemenperken. Het brede, begaanbare pad van druk verkeer en vrolijkheid, waar verantwoordelijkheid is als de bal in een voetbalwedstrijd, van de een naar de ander doorgegeven. Het brede pad van de orde, de goed onderhouden oprijlaan naar de dood waar de pijper van Harmelen de argeloze binnenlokt met zijn vreemde melodie van de zachtmoedigheid en de wreedheid van een militaire mars.

dscn3239De tweede weg van de tweesprong is nauwelijks een weg te noemen. Het wringt zich door het schors van de bomen en door de stengels van de planten, door de wortels, de aarde en het gras; dat onderbroken wordt en verder plotseling weer herkenbaar is in de vlucht van een vogel, in de snelheid van een beek, in en voetstap, de echo van een stem. Dat zich opnieuw verliest om terug gevonden te worden in steile bergruggen en gletschers en weer doodbloedt in de ijzige stilte van een bevroren nacht. Het onduidelijke spoor dat plotseling diep onder de meters hoge sneeuw weer herkenbaar wordt in het ritselen van water dat bergafwaarts vloeit, bergafwaarts in steeds sneller tempo naar de laagvlakte met zijn akkers, zijn vruchtbomen, langs weiden met grazende koeien en valleien tot waar de zee het uitwist… maar dat opnieuw werd teruggevonden in de zilveren vaart van de vissen, in de lichtbanen die saffier en smaragd door het kristal zeewier drijft als een paleis van koraal.

twitter08af343Het spoor dat verder gaat en verder, vaag, onduidelijk, telkens zoek raakt in de mist en telkens terugkomt in vorm van klank en kleur, door licht en lucht, door tekens en door woorden…

 

Ieder morgenrood staat de mens voor de tweesprong.

In zichzelf, het dwingt hem te kiezen tussen het zoete lied van de pijnloze dood en dat andere, die sprong in zichzelf. Het zoete lied wat geen lied is maar een schreeuw uit het hart, de hoge sidderende toon van de leegte.