De wereld is niet in kaart te brengen ..vervolg van Het Andere Plan ( in Dutch first later also in English)

De wereld van onze reis is niet in kaart te brengen. Een koers over zee. Een pas in de bergen. Namen in de vergankelijke kalksteen gekerfd tussen stenen vissen en oeroude schelpen. Alles vaag en verder vervagend. De droge zeebodem. De gereedschappen van trekkende jagers. Het rondtrekkend gebeente van een profeet. De stilte. Het geleidelijk afnemen van de regen. Het vallen van de nacht. Er is maar één droom om uit te ontwaken. Een reiziger komt alles wat hij eens heeft verlaten, op een gegeven moment weer tegen.

Ik lig nu een week ten anker in de Ijsseldelta. Zo mooi en zo dicht bij. In deze week heb ik het besluit genomen dit jaar niet naar Noorwegen te gaan. Er spelen wat andere zaken. Al sinds 2010 beloof ik heel goede vrienden in British Colombia en in het zuidelijk deel van Alaska weer eens langs te komen. Niet met eigen boot …althans nu nog niet en niet met de Solitario. Plannetjes blijven en moeten blijven. Een zeevaarder blijft een zeevaarder, een reiziger blijft een reiziger en een echte pelgrim vind wat hij zoekt en trekt dan weer verder.

Ik ga eind september en een paar weken van october naar die streek. Eerst vlieg ik dan naar Seattle en neem vanaf Bellingham Alaska ferries door the inside passage richting Prince Rupert en vervolgens naar Sitka. Bij Prince Rupert ligt Porcher Island en daar wonen Beau en Fran ( lees Een Krijger onderweg naar huis) en Sitka heb ik een van de mooiste stadjes genoemd, ook in dat zelfde boek, 9000 inwoners en 4000 boten …

Had ik …niet veel…maar ik heb het zo niet liggen …had ik €10.000 over dan zou ik daar een bootje kopen … en zou elke jaar een maand of twee daar heen gaan … er zijn geen wegen, je moet daar een boot hebben.

Zo blijven plannetjes bestaan. Mooi hè .