Het invullen van tijd.

Wie leeft er nog volgens het ritme van de natuur? Eens liet de mens zich wiegen op de golfslag van de tijd. Men had geen problemen, want de innerlijke stem gaf aan, wat te doen.

De mens nam de zon waar in haar loop en beeldde dat uit in een zonnewijzer. Ten behoeve van donkere dagen maakte hij zichzelf een klok: hij begon zijn beleven te scheiden.

Aanvankelijk wist de mens, dat het ene uur niet is als het andere, elk uur is een ander deel van de dag. Maar op de klok zijn alle uren gelijk. Op de kalender zijn de dagen gelijk. Toen begon de mens te vergeten, dat zijn Schepper hem een innerlijke klok en kalender had meegegeven, een betrouwbaar innerlijk gevoel. Wie midden in de nacht ontwaakt, weet van nature hoe laat het is, volgens dat tijdgevoel. Maar de meeste mensen zijn hun eigen vermogen vergeten, te vroeg heeft men hen gewend aan de afhankelijkheid van uiterlijke gemakken. Zo ging men leven op de klok en verviel van het natuurlijke ritme in de  mechanische maat.

De tijd moet ingevuld worden, zo wordt ons geleerd vanaf onze geboorte. Het kind moet om zo laat eten en om zo laat drinken en om zo laat naar bed. Alles volgens de klok. Later volgt het tijdschema van de school en daarna van het werk. Nooit is er ons geleerd met vrije tijd om te gaan. Vrije tijd moet ook ingevuld worden. Zomers is het makkelijker tijd in te vullen. Gewoon in het zonnetje zitten is al voldoende, kijk eens naar de overvolle stranden. Maar voor ons bootjesvaarders geldt hetzelfde. We gaan naar de boot, we varen, doen leuke havens aan, zitten op terrasjes, ontmoeten mensen, praten met elkaar, bespreken de wereldproblemen en ga zo maar door. Toch worden er juist zomers heel veel evenementen georganiseerd om de mens bezig te houden. Festival hier, festival daar. Het lijkt dat de mens bezig gehouden moet worden … leegheid is des duivels oorkussen. En als de zomer voorbij is komen die andere zogenaamde feestdagen die de tijd invullen.

Tijd …wat is tijd meer dan het invullen van de agenda.