Part 1 of Passing through, passing through, we’re only passing through…

Ik begin met het prachtige gedicht van Pablo Neruda… stil zijn … niemand ontmoeten, aan niks denken … behalve het ervaren.

Ik reis alleen, beter kan niet. Geen verwachtingen, geen noodzaak tot overleg, geen concessies of compromissen. Een overweldigend landschap, en ikzelf, meer is er niet.

The true life is not reducible to words spoken or written, not by anyone, ever. The true life takes place when we’re alone, thinking, feeling, lost in memory, dreamingly self-aware, the submicroscopic moments.