’Hoe verward, hoe hevig wervelt alles voor mijn ogen!’ ( mostly in Dutch but next episode will be an English translation).

The true life is not reducible to words spoken or written, not by anyone, ever. The true life takes place when we’re alone, thinking, feeling, lost in memory, dreamingly self-aware, the submicroscopic moments.

“In de een of andere uithoek van het in talloze zonnestelsels flonkerend uitgegoten heelal was eens een planeet waar schrandere dieren het kennen uitvonden. Dat was de meest hoogmoedige en leugenachtige minuut van de ‘wereldgeschiedenis’, maar toch niet meer dan een minuut. Na enkele ademtochten van de natuur verstarde de planeet en de schrandere dieren moesten sterven. – Zo zou iemand een fabel kunnen verzinnen en zou toch niet voldoende geïllustreerd hebben, hoe beklagenswaardig, schimmig en vluchtig, hoe doelloos en willekeurig het menselijk intellect binnen de natuur aandoet; er zijn eeuwigheden geweest dat het er niet was; als het er weer mee gedaan is, zal er niets zijn voorgevallen. Want er is voor dit intellect geen andere missie die verder reikt dan het menselijk leven. Integendeel, het is menselijk, en alleen de bezitter en de voortbrenger ervan vat het zo pathetisch op, alsof het de spil is waar de wereld om draait.”

( Friedrich Nietzsche)

Hoe verward, hoe hevig wervelt alles voor mijn ogen!’ Is dat de mens. Is dat de mens nu ik dacht de rust gevonden te hebben ? Is dat de mens of is er zo maar een ? Ik weet dat zo de mens is maar toch, ik had het niet verwacht. Maar als ik nooit weer iemand kan vertrouwen dan hoef ik niemand meer te kennen behalve de doden, die niemand pijn meer doen. Hoe verward, hoe hevig wervelt alles voor mijn ogen. Ik voer door onbekende landschappen. Zelfs de zon scheen hier anders en dat probeert de lezer zich dan voor te stellen en steeds hebben ze het mis. Ik moet zonder woorden antwoord geven omdat er geen woorden voor zijn. Ik weet niet wat dat is. Ik reis alleen, beter kan niet. Geen verwachtingen, geen noodzaak tot overleg, geen concessies of compromissen. Aan de rand van een eindeloze diepe fjord kijk ik uit over de zinderende leegte die zich van mij niets aantrekt. De natuur hier heeft geen boodschap aan de mens. Daar was ik. Daar zat ik onder de grote bomen van een regenwoud en liet het op me afkomen. De ervaring was rauw en fascinerend op zijn eigen manier. En hoe was het bij Carl en Mary-Ann en hoe was het bij Beau en Fran ? Voor ik weg ging zei ik i.p.v ik ga naar Alaska, ik ga naar Beau en Fran …. zowel Carl en Mary-Ann en Beau en Fran komen voor in m’n boek, Een krijger onderweg naar huis. En als ik over deze reis vertel is het vaak over deze mensen, want mensen vragen mij over mensen. De mens moet praten. Ik ken geen boek wat niet over mensen gaat, het gaat altijd over mensen. In het vliegtuig terug zat ik naast een man die meer wilde weten en concludeerde dat hij het fantastisch vond dat de mensen die ik ontmoet had het belangrijkste was van het reizen. Ik sprak hem niet tegen en geef toe zonder Beau en Fran was het een ander verhaal geworden. Maar de echte reden deze keer naar de panhandle was om de wereld aan me voorbij te laten gaan en geen beschrijving is de juiste. Er is geen schrijver, zelfs de besten niet, die woorden genoeg hebben voor de diepste emoties en vaak, als die er zijn, dan is het menselijke aspect het belangrijkste … emotie, gevoel, meningen en oordelen …

Ik bracht mijn tijd door in het niets, niet omdat ik midden in een spiritueel ontwaken bent, maar omdat er opnieuw niets anders te doen is. Buiten de normale invloeden van het toerisme dwaalt je geest af naar een staat van pure rust en stilte …

The true life is not reducible to words spoken or written, not by anyone, ever. The true life takes place when we’re alone, thinking, feeling, lost in memory, dreamingly self-aware, the submicroscopic moments.

(Next episode I promise you a translation in English)