Het wonder van de zee, de vogels en de bomen. The miracle of the sea, the birds and the trees are given to me, every day. (Dutch/English)

Alleen met plannen kreeg ik mijn grote zeilreizen voor elkaar. Plannen en doorzetten. Nooit opgeven. Daar is na 2011 verandering in gekomen. Ik kocht de Solitario en maakte het jaar erop de tocht naar Spitsbergen en het jaar er op de prachtige tocht naar Galicië. Maar er is na al die wereldreizen ook een bepaalde rust in mijn leven gekomen.

 

 

Het leek me een goede afsluiting om in 2018 mee te doen met de Route du Rhum, een solo zeilrace van St Malo naar Guadeloupe. Er doen om de 4 jaar, een honderd tal boten aan mee. Van minimaal 12 mtr tot de Ultime trimaran giganten van 32 mtr, die laatsten doen er minder dan een week over. Maar er is een open klasse voor boten die niet in andere klassen passen. Daar zag ik mij wel in varen met een 16 mtr catamaran. Niet om overall te winnen maar het record voor die Open Rhum klasse van 17 dagen zag ik wel zitten. maar ik kreeg het qua sponsors niet voor elkaar.

Vorig jaar ging ik 5 weken naar Alaska. daar heb ik 2 artikelen voor geschreven voor MOTORBOOT en een film geproduceerd Passing Through met een premiere op het Docfeed festival in Eindhoven.

En nu: De IJsseldelta heeft me altijd al bezig gehouden. Ik ben hier geboren. Vanaf de Kamperbrug zag ik het water naar de zee stromen. Je kunt je de vraag stellen: is de mooiste plek op aarde een plek om te blijven of slechts te bezoeken. Je kunt foto’s nemen van zo’n plek en die daarna altijd als herinnering met je mee dragen. Ik heb echter eens een opstapper gehad die juist géén foto’s maakte. Hij zei: als het zo mooi is, dan hou je dat beeld altijd in je hoofd.

Where are you now, vraagt Ryan Bradley, een Amerikaanse journalist die een stuk over mij schrijft. In Roggebotsluis antwoord ik. Where is that, it sounds Russian. Nee, vertel ik hem, het ligt dicht bij waar ik geboren ben in het land van mijn vaderen en vandaar uit vaar ik regelmatig uit. Ik lig nu een week in de IJsseldelta. Een mooie doorvaart scheidt de Hanzeplaat van het Oog. Men liet het gras en de bomen groeien en door het een vogelbroedplaats te maken, gaf men de vogels een kans. Het is er stil, op het geruis van de bomen na en het getjilp van de vogels. Ik ben een mens van het lang geleden en ver weg, het hier en nu en het nog niet. Het verlicht mij van de last van het weten wat ik niet kan weten. Het wonder van de zee, de vogels en de bomen worden mij elke dag gegeven.

Only with willpower I did manage to get my big sailing trips done. Never gave up. That changed after 2011. I purchased Solitario and the following year I sailed to Svalbard and the year after to Galicia. But after all those journeys there has also come a certain peace in my life.

I thought it would be a good end of a sailing career to join the Route du Rhum in 2018, a solo sailing race from St Malo to Guadeloupe. A hundred boats participate every 4 years. From 12 meters to the Ultime trimaran giants of 32 meters, the latter take less than a week. But there is an open class for boats that do not fit in other classes. I tried to get sponsoring for a 16-meter catamaran. Not to win overall but for the open class of 17 days. But I didn’t succeed in sponsoring and had to give up the project..

 

 

Last year I went to Alaska for 5 weeks. A voyage mostly by Alaska State ferries visiting friends an places.

 

 

 

And now: The delta of the river IJssel has always been atracked. I was born here. From the bridge of the city of Kampen I saw the water flowing to the sea. You can ask yourself: is the most beautiful place on earth a place to stay or just to visit. You can take photos of such a place and always carry them with you as a reminder. However, I once had a crew member who didn’t take pictures. He said: if it is so beautiful, then you always keep that image in your head.

Where are you now, asked Ryan Bradley, an American journalist. In Roggebotsluis, I answered. Where is that, it sounds Russian. No, I tell him, it is close to where I was born. I have been in the IJssel-delta for a week now. A beautiful passage separates the Hanseatic plate from the what is called the Eye. The grass and trees were allowed to grow and made this place a bird breeding place. It is quiet, except for the murmur of the trees and the chirping of the birds. I am a human being from long ago and far away, from here and now and not yet. It relieves me of the burden of knowing what I cannot know. The miracle of the sea, the birds and the trees are given to me, every day.