… and he tasted something of an approaching loneliness. ( Dutch, English )

UIT LOT ONBEKEND; 

“Oh, wanneer de mens ontsnapt uit het prikkeldraad van zijn eigen ideeën en zijn eigen mechanische apparaten is er een prachtig rijke wereld van contact en pure schoonheid”.

(D.H. Lawrence)

Hij zeilde de wereld in. Een onderneming die een totale focus vroeg. Net als een bergbeklimmer die de top wil halen. Voor hem had dat te maken met de essentie van het leven. Tegelijkertijd wist hij dat er niet één enkele weg is naar de essentie. Er zijn ook mensen die de tocht naar de essentie als een kluizenaar volbrengen. Dat kan ook, zelfs op driehoog-achter. Het ging erom dat hij uit zich zelf op weg ging. De volgende dag was grauw en de zee verregend. De zee zag er onvriendelijk uit. Het waren dagen dat hij urenlang over die eindeloze watervlakte staarde. Soms was er een waterige zon, maar meestal was die zon verscholen achter reusachtige vaalgrijze nevelbanken. Hij stond vaak te kijken naar de meeuwen boven het kielzog en de achteroplopende golven. Het was een groots gezicht, maar je moest werkelijk veel van de zee houden om het volledig te kunnen ondergaan.

 En op een avond, toen die zee voorbij joeg, met een loodkleurig, totaal verstopte hemel erboven, voelde hij zich verloren in die grijze, kille oneindigheid, met in die oneindigheid alleen maar één bleke, fletse ster aan de hemel, dan dacht hij aan hen, die vóór ons deze zee bevoeren.

Toen het opklaarde was de nacht vol sterren. Heel de hemel was één onafzienbaar paarszwart stuk fluweel met opgestikte flonkerende diamanten. Dan keek hij naar die verte. Wat daar voorbij dreef was de stilte en de verlatenheid en hij proefde iets van een naderende alleenzaamheid.

“Oh, when man escapes from the barbed wire of his own ideas and his own mechanical devices, there is a wonderfully rich world of contact and pure beauty.”
(D.H. Lawrence)

He sailed into the world. A company that demanded a total focus. Just like a mountaineer who wants to reach the summit. It’s the essence of life. At the same time, he knew that there is no single path to the essence. There are also people who complete the journey to the essence as a recluse. That is also possible, even living in a block seventh-plus floor apartment. The point was that he set off on his own. The next day was gray and it was raining. The sea looked unfriendly. These were days when he stared for hours at that endless stretch of water. Sometimes there was a watery sun, but most of the time it was hidden behind huge pale gray mist benches. He often watched the seagulls above the wake and the lagging waves. It was a grand sight, but you really had to love the sea to be able to fully experience it.
 And one evening, when that sea swept past, with a lead-colored hidden sky, he felt lost in that gray, chilly infinity, but within that infinity there was one pale star in the sky, then he thought of those who sailed this sea before us.
When it cleared, the night was full of stars. The whole of heaven was one endless purple-black piece of velvet with embroidered sparkling diamonds. Then he looked into the distance. What drifted past was silence and desolation, and he tasted something of an approaching loneliness.