Brave New World ( Dutch, English )

Mijn zeilen was geen pleziervaart. Geen balletje trappen op straat. Geen fietstochtje over de Veluwe. Het is presteren. Dat is een proces en heeft niet alleen met een reis te maken. Een kunstenaar schept zijn eigen wereld, heeft Simon Vinkenoog eens gezegd. Kunst is bewogen geest, zei Max Ernst.

Ik kan me een Brave New World zo goed voorstellen: ‘Ja, iedereen is tegenwoordig gelukkig’, herhaalde Lenina. Ze had deze woorden twaalf jaar lang iedere nacht honderdvijftig keer horen herhalen. Ze gingen rechtstreeks naar de eetzaal beneden. Daar gebruikten zij in een luidruchtig en vrolijk gezelschap een uitstekend maal. Bij de koffie werd soma geserveerd. Het was een nacht zonder maan maar met sterren; maar van dit nogal deprimerende feit waren Lenina en Henry zich gelukkig niet bewust. Aan de voorgevel van het nieuwe cabaret straalden de reusachtig letters: Nieuwste Synthetische Kleurenorgel. Het kleurenorgel had juist een tropische zonsondergang geschilderd. Het zomerfestival was in volle gang, de beroemde band liet alle hits horen en men zong mee. Een half uur voor sluitingstijd hadden ze nog een pilletje ingenomen en was hun geest op elkaar gericht. Ja, iedereen is tegenwoordig gelukkig…

Maar als je tot die groep behoort die hierin juist de gebondenheid ziet dan ben je voor de rest van je leven verpest en pas je niet in het huisje, tuintje, boompje, beestje gebeuren, met al die voordelen die je aan de kant schuift. Ik kijk om me been naar de wereldzeilers of wereldzeilers in spé. Ik zie de pensionados die onderweg zijn naar de Middellandse of de Caraïbische Zee. Ik zie de meer vermogende jachten en ik zie jongere avonturiers die hun droom najagen, sologangers, stellen en gezinnen. Ik zie de helden die met onooglijke oude troep of met bootjes aan de kleine kant de zeeën bevaren.

Ik hoef nergens heen. Maar daar ga ik nu niet op in want dan ben ik wederom bezig met iets uit te leggen waar ik zelf te weinig woorden voor heb om het uit te leggen.

My sailing was not leisure sailing. Not kicking a ball on the street. No bike ride in a weekend. It was performing. That’s a process. An artist creates his own world, Simon Vinkenoog once said. Art is a moving mind, said Max Ernst.

I can imagine the Brave New World so well: “Yes, everyone is happy these days,” Lenina repeated. She had heard these words repeated one hundred and fifty times every night for twelve years.

They went straight to the downstairs dining room. There they used an excellent meal in a noisy and cheerful company. Soma was served with the coffee. It was a night without a moon but with stars; but fortunately Lenina and Henry were not aware of this rather depressing fact. At the front of the new theater the huge letters shone: Newest Synthetic Color Organ. The summer festival was in full swing, the famous band played all hits and they sang along. Half an hour before closing time they had taken another pill and their minds were focused on each other. Yes, everyone is happy nowadays …

But if you belong to that group that sees the bondage, then you are ruined for the rest of your life and you do not fit into the house with a job, with all the benefits, that you put aside. I see the “pensionados” on their way to the Mediterranean or the Caribbean Sea. I see the more wealthy yachts and I see younger adventurers chasing their dream, soloists, couples and families. I see the heroes who sail the seas with unsightly old junk or small boats.

I don’t have to go anywhere. But I will not explain because then I am again busy explaining something for which I myself have too few words to explain.