ABOUT ROUNDING CAPE HORN. from Henk de Velde’s book ‘De Zee Mijn Leven’  (The Sea My Life)

Daar tussen de Grote en de Atlantische Oceaan ligt Kaap Hoorn. Ze beweren dat een aantal mijlen uit de kust de duivel op je wacht met opengesperde muil, een muil van woest water en zware ketenen, woest brullend, menig schip naar zich toe trekkend. Dat is de zuigkracht van de Hoorn. Het voorportaal van de hel. De geopende muil. Het zijn vreemde dingen die de mens verzint.

Op de kaart heb ik alles al bestudeerd. De lange Chileense kust, de vele inhammen en fjorden. Op het uiterste zuiden van de bank ligt een eiland, Diego Ramirez. Is het goed weer dan zeil ik over de bank tussen Kaap Hoorn en Diego Ramirez door. Dat is zestig mijl korter en geeft mij de kans om Kaap Hoorn te zien. Ik zit nu op bijna 57 graden zuid, dat is zuidelijker dan de Kaap, maar de keuze is nog niet gemaakt.

Dan komen de vlagen door, eerst kort, maar vervolgens steeds langer. Hier is de wereld niets dan waaiend schuim. De hele zee wordt wit. We jakkeren voort. Het volgende front passeert. We worden overspoeld, de zee dondert op ons neer. Ik kan het niet geloven, zo vlak voor Kaap Hoorn, maar moet het accepteren. Het scheepje werkt en stuift steeds weer met haar boegen uit de golven. Een groene golf komt over en het water stroomt naar binnen. Ben ik de situatie de baas ? De bakboord achterkant wordt opgetild. Ik kijk uit mijn koepel en zie een muur van water komen en … “please”, gaat het door mij heen.

De volgende morgen is de wind afgenomen tot 5. De zee breekt nog, maar de kracht is eruit. Dan komen de vogels en heel veel soorten meeuwen in allerlei kleuren. Het wordt langzaam donker en de zee is bijna helemaal weg. Een lange deining rolt onder mij door. Er staat een vuurtoren op Ramirez en ook op Kaap Hoorn. Op de eilanden woont niemand, maar er zijn wel vuurtorenwachters die daar een tijd verblijven en vervolgens worden afgelost.

In het donker zie ik de vuurtoren knipperen. Op de VHF-roep ik de wachters op, ik verwacht eigenlijk geen antwoord. Maar ik krijg antwoord en in mijn steenkool Spaans vertel ik hun van mijn reis en mijn mooie schip en de droom van de Hoorn, Cabo de Hornos.

Cape Horn is between the Pacific and the Atlantic Ocean. People claim that a number of miles from the coast awaits the devil with open mouth, a mouth of ferocious water and heavy chains, roaring wildly, pulling many a ship to himself. That is the suction power of the Horn. The front portal of hell. The opened mouth. These are strange things that mankind makes up.

I’ve already studied everything on the map. The long Chilean coast, the many inlets and fjords. An island, Diego Ramirez, lies at the extreme south of the bank. When the weather is good I’ll cross the bank between Cape Horn and Diego Ramirez. That’s sixty miles shorter and gives me the chance to see Cape Horn. I’m now at almost 57 degrees south, which is more southerly than the Cape, but I haven’t made my choice yet.

Then the gusts come through, first briefly, but then increasingly longer. Here the world is nothing but blazing foam. The whole sea turns white. We continue. The next front passes. We are flooded, the sea thunders us. I can’t believe it, just in front of Cape Horn, but must accept it. The boat works and drifts again and again with its bows from the waves. A green wave comes over the boat and the water flows inwards. Am I in charge of the situation? The port side is lifted. I look out of my dome and see a wall of water coming and … “please” is all I can think.

The next morning the wind has dropped to 5. The sea is still breaking, but the power is gone. Then the birds and lots of species of seagulls come in all kinds of colors. It slowly gets dark and the sea is almost completely gone. A long swell rolls under the boat. There is a lighthouse on Ramirez and also on Cape Horn. Nobody lives on the islands, but there are lighthouse keepers who stay there for a while and then another lighthouse keeper will come.

In the dark I see the lighthouse flashing. On the VHF I call on the guards, I do not expect an answer. But I get an answer and in my ‘broken’ Spanish I tell them about my journey and my beautiful ship and the dream of the Horn, Cabo de Hornos.