de wereld leek zo verlammend leeg/…he heard that breath of wind that was not there. Dutch/English

Hij stond vaak verwonderd te kijken naar de verre schittering op het ijs en de vreemde halo’s rond de maan. Hij hoorde zijn voetstappen in de sneeuw knerpen. Hij hoorde de sneeuw op het ijs knisperen. Hij hoorde dat zuchtje wind dat er niet was. Hij voelde zijn hart en voelde zijn bloed stromen op de hartslag. Verder was het stil. Heel stil. Het leek zo kleurloos. Maar was het niet. Het had iets vreemds, de wereld leek zo verlammend leeg in deze immense omgeving. Maar er waren twee leegtes. De leegte met wind die echt leeg en klein was, door de stuifsneeuw. Daarnaast bestond er die bijna mystieke leegte zonder wind. Dan leek alles één kleur te zijn, want tussen dat blauwe hier en dat grijze wat later zwart werd zat geen duidelijk merkbaar verschil. De maan stond heel hoog aan de hemel en gaf de besneeuwde wereld een blauwe gloed. Het was min negenendertig graden. Op een van zijn nachtelijke ijswandelingen stond hij stil, zoals hij al zo vaak even stil had gestaan om naar de verte of naar de sterren te kijken. Dit maal was het anders. Het was alsof hij een sterke ingeving kreeg dat hij nu stil moest staan. Je kunt het intuïtie noemen. Het gebeurt vaak op momenten dat er iets doordringt van iets dat er niet is. 

UIT HET BOEK:  LOT ONBEKEND uitgeverij ELMAR

He often stood in wonder at the distant glare on the ice and the strange halos around the moon. He heard his footsteps crackle in the snow. He heard the snow crackle on the ice. He heard that breath of wind that was not there. He felt his heart and felt his blood flowing on the heartbeat. Furthermore it was quiet. Very quiet. It seemed so colorless. But it wasn’t. There was something strange about it, the world seemed so cripplingly empty in this immense environment. But there were two voids. The void with wind that was really empty and small, due to the drifting snow. In addition, there was that almost mystical emptiness without wind. Everything seemed to be one color, because there was no noticeable difference between that blue here and the gray that later turned black. The moon was very high in the sky and gave the snowy world a blue glow. It was minus thirty-nine degrees Celsius. He stood still on one of his nocturnal ice walks, as he had stood still so many times to look at the distance or the stars. This time it was different. It was as if he had a strong inspiration that he must now stand still. You can call it intuition. It often happens when something penetrates something that is not there.