De terreur van de voordeur/the tyranny of the frontdoor (Dutch/English)

De terreur van de voordeur, zo omschreef hij het leven al langer. En binnen die deuren tussen de vier muren heerste geborgenheid. In de wereld die hij verliet oefenden de anderen door hun aanwezigheid controle uit op ieders doen en laten. Stabiliteit noemden de africhters dat.

“Oh, wanneer de mens ontsnapt uit het prikkeldraad van zijn eigen ideeën en zijn eigen mechanische apparaten is er een prachtig rijke wereld van contact en pure schoonheid”.

(D.H. Lawrence) 

Hij zeilde de wereld in. Een onderneming die een totale focus vroeg. Net als een bergbeklimmer die de top wil halen. Voor hem had dat te maken met de essentie van het leven. Tegelijkertijd wist hij dat er niet één enkele weg is naar de essentie. Er zijn ook mensen die de tocht naar de essentie als een kluizenaar volbrengen. Dat kan ook, zelfs op driehoog-achter. Het ging erom dat hij uit zich zelf op weg ging. De volgende dag was grauw en de zee verregend. De zee zag er onvriendelijk uit. Het waren dagen dat hij urenlang over die eindeloze watervlakte staarde. Soms was er een waterige zon, maar meestal was die zon verscholen achter reusachtige vaalgrijze nevelbanken. Hij stond vaak te kijken naar de meeuwen boven het kielzog en de achteroplopende golven. Het was een groots gezicht, maar je moest werkelijk veel van de zee houden om het volledig te kunnen ondergaan.

En op een avond, toen die zee voorbij joeg, met een loodkleurig, totaal verstopte hemel erboven, voelde hij zich verloren in die grijze, kille oneindigheid, met in die oneindigheid alleen maar één bleke, fletse ster aan de hemel, dan dacht hij aan hen, die vóór ons deze zee bevoeren.

The tyranny of the front door, that’s how he described life. There was security within those doors between the four walls. In the world he left, the others exercised control over everyone’s actions through their presence. That’s what the trainers called stability.

“Oh, when man escapes from the barbed wire of his own ideas and his own mechanical devices, there is a wonderfully rich world of contact and pure beauty.”
(D.H. Lawrence)

He sailed into the world. An undertaking  that demanded a total focus. Just like a mountaineer who wants to reach the top. For him it had to do with the essence of life. At the same time, he knew that there is no single path to the essence. There are also people who complete the journey to the essence as a recluse. The point was that he set off on his own. The next day was gray and it rained. The sea looked unfriendly. These were the days when he stared for hours at that endless stretch of water. Sometimes there was a watery sun, but most of the time it was hidden behind giant pale gray clouds. He often watched the seagulls in the wake behind him. It was a grand sight, but you really had to love the sea to be able to fully experience it.

And one evening, when that sea was rushing past, with a lead-colored, totally hidden sky above it, he felt lost in that gray, chilly infinity, and within that infinity only one pale star shone in the sky, and he thought of those who sailed this sea the times before us.