Bijna twee dagen voor Brest hoorde ik het getjilp van een vogeltjeI (Dutch/English) 1996 it took me 119 days with the C1000. Almost two days before Brest I heard the chirping of a bird. Beautiful, black, shiny, with a blue chest and a brown-red neck. In the afternoon the bird came inside. The following night she sat on my head and in my hands.

Morgen de 27ste kunnen de eersten van de Vendee Globe binnen komen. Dit is voor het eerst dat na 80+ dagen er zo’n groepje op korte afstand van elkaar zeilt. Het veld ligt ver uit elkaar. De laatste twee zijn net Kaap Hoorn voorbij.

Met de C1000 was ik in 1996, 119 dagen onderweg. Bijna twee dagen voor Brest hoorde ik het getjilp van een vogeltje. Ze zat op het net en was blij een plekje gevonden te hebben. Zoals altijd zette ik een bakje water buiten. ‘s Avonds dacht ik dat het zwaluwtje vertrokken was en misschien de weg naar land had teruggevonden. De volgende morgen was ze er weer. Mooi, zwart, glanzend, met een blauwe borst en een bruinrood nekje. ‘s Middags kwam het vogeltje binnen. De avond daarop zat ze op mijn hoofd en in mijn handen. Het diertje wilde niet uit mijn warme handen. Ik hoopte dat dit vogeltje de reis zou overleven. Ik wilde het beestje terugbrengen naar de veilige wal. Ze zat in een hoekje te slapen en werd af en toe wakker en zong naar mij. Voor aankomst zette ik het vogeltje even weg op de kaartentafel.

Toen ik het levende vogeltje aan de pers wilde laten zien, was ze dood. Ik kreeg een brok in mijn keel. Leven was uit mijn handen weg geglipt. Zo voelde ik het. Met een zwaai gooide ik het beestje overboord … had geleefd, zei ik hardop, ik heb je naar de wal gebracht …

Ik hou van de zee, ik ben een zeemens. Je voelt je vrij, je handelt zelf, je bent je eigen koning over je eigen koninkrijk. Je beslist zelf. Zelfredzaamheid is het hoogste goed voor de solozeiler. Ik bent de enige die in kan grijpen in levensbedreigende situaties en accepteert dat ook.

daarnaast bestaat er een samenleving aan de wal.

The first of the Vendee Globe will arrive tomorrow the 27th. This is the first time that after 80+ days such a group sails a short distance from each other. But the whole field itself is far apart. The last two have just passed Cape Horn.

In 1996 it took me 119 days with the C1000. Almost two days before Brest I heard the chirping of a bird. She was on the netting and was happy to have found a place. As always I put a bowl of water outside. In the evening I thought the swallow had left and perhaps found its way back to land. She was back the next morning. Beautiful, black, shiny, with a blue chest and a brown-red neck. In the afternoon the bird came inside. The following night she sat on my head and in my hands. The bird did not want to get out of my warm hands.

I was hoping this little bird would survive the trip. She was sleeping in a corner and occasionally woke up and sang to me. Before arrival I put the bird away on the chart table. After the finish I went inside to show the birdie to the press, she was dead. I got a lump in my throat. Life had slipped from my hands. That’s how I felt it. With a swing I threw the bird overboard… why don’t you live, I said out loud, I brought you ashore…

I love the sea, I am a sailor. You feel free, you act yourself, you are your own king over your own kingdom. You decide for yourself. Self-reliance is the greatest good for the solo sailor. I am the only one who can intervene in life-threatening situations and I accept that.

besides that, there is a society ashore.


Posted in Uncategorized by

Geen dag is hetzelfde. Over de golven in de zon schieten duizenden vliegende vissen als lichtende speren voor de boeg weg. Ik geniet van dat verre. (Dutch/English) … I keep the same wind for days on end. In the afternoon I see a lonely bird, a Gannet. He tells me I’m not alone …

Geen dag is hetzelfde. Over de golven in de zon schieten duizenden vliegende vissen als lichtende speren voor de boeg weg. Ik geniet van dat verre. Ik kijk naar de horizon en weet dat er slechts land is op grote afstand. Ik geniet van deze waterwereld. Zeventig procent van onze aarde is water. Zeventig procent van de mens is water. Onze aarde is een levende planeet, rond suizend in het onmetelijke heelal. Ons lichaam is een deel van de materie die onze aarde het leven geeft. Wij zijn sterrenstof, want staat er niet geschreven dat wij stof zijn en tot stof zullen wederkeren ?

Ik hoop zo vaak dat mijn ouders begrepen hebben dat, hoewel wij, hun kinderen, anders zijn, anders doen en anders denken, zij het zijn geweest die die vonk op ons overgebracht hebben. Ik geloof. Ik ben, ik leef. Ik voel, ik geniet, ik maak zorgen, ik hoop, ik bid, ik heb lief.

Ik hou dagen achtereen een zelfde wind. In de middag zie ik een eenzame vogel, een Jan-van-Gent. Hij vertelt me dat ik niet alleen ben…

No two days are the same. Over the waves, thousands of flying fish shoot away from the bow like shining spears. I enjoy the far nothingness. I look at the horizon and know that there is land at a great distance only. I enjoy this water world. Seventy percent of our earth is water. Seventy percent of humans are water. Our Earth is a living planet, whizzing around in the vast universe. Our body is part of the matter that gives life to our earth. We are stardust, for is it not written that we are dust and will return to dust?

I hope that my parents have understood that although we, their children, are different, act differently and think differently, it was them who conveyed the spark of life to us. I believe. I am, I am alive. I feel, I enjoy, I worry, I hope, I pray, I love.

I keep the same wind for days on end. In the afternoon I see a lonely bird, a Gannet.                    He tells me I’m not alone …


Posted in Uncategorized by

An other day in paradise … at sea (Dutch/English) … ‘s Morgens zie ik dikke regenbuien om me heen . En de spetters worden regen, echte regen. De zee is wit van de regenval. Ik sta aan dek en laat mij overspoelen. Later had ik een uil aan boord, zo ver van land. Ik hoorde de vogel denken: zo ver was ik niet weg, maar het lijkt dat ik nooit meer thuis kom…

Een dag op zee … de zoveelste … Natuur is meer, veel meer dan het groene gras. Natuur is de handreiking naar de oorsprong, het zijn speelt zich af tussen hemel en aarde. Hier op zee zijn geen hinderpalen tussen mij en mijn oer-zijn. Het is je gevoel uit je binnenste. Praat je er over ? Weinig, het leidt tot niets, overleg te plegen met wie een andere Weg bewandelt, zei Confusius!

De maan is terug als een dunne sikkel. Maar die sikkel groeit elke dag en tekent nu een zilveren rand langs een gekrulde wolk. De vrede Gods begint duizend mijl buitengaats, schreef Joseph Conrad. In al die jaren heb ik al zo vaak naar de sterren gekeken. Soms is het zo helder, dat ik een wonderlijk gevoel van binnen krijg en nog eens kijk, steeds maar weer, naar het uitspansel boven me. In de tijd dat ik met een sextant mijn plaats bepaalde kende ik een tiental bruikbare sterren. Er zijn 52 bruikbare sterren voor navigatie. Ik ben nooit astronoom geworden. Maar de uiterste extase van verwondering ken ik maar al te goed.

‘s Nachts zeil ik met de grote genua op in een heerlijke oostelijke bries.

‘s Morgens zie ik dikke regenbuien om me heen . En de spetters worden regen, echte regen. De zee is wit van de regenval. Ik sta aan dek en laat mij overspoelen. Later had ik een uil aan boord, zo ver van land. Ik hoorde de vogel denken: zo ver was ik niet weg, maar het lijkt dat ik nooit meer thuis kom…

A day at sea… the umpteenth… Nature is more, much more than the green grass. Nature is the guide to the origin, and takes place between heaven and earth. Here at sea there are no obstacles between me and my primeval being. It is your feeling from within. Are you talking about it ? Not much, it is no use to consult with those who walk another Path, said Confucius!

The moon is a thin sickle. But that sickle grows every day and now marks a silver border along a curled cloud. The peace of God begins a thousand miles offshore, wrote Joseph Conrad.

In all these years I have looked at the stars so often. Sometimes it is so clear that I get a wonderful feeling inside and look again, again and again, at the firmament above me. In the time that I navigated with a sextant, I knew about ten usable stars. There are 52 usable stars for navigation. I never became an astronomer. But I know the utmost ecstasy of wonder all too well.

At night I keep the big genoa set, in a wonderful easterly breeze. In the morning I see heavy rain showers around me. And the splashes become rain, real rain. The sea is white from the rainfall. I’m on deck and let myself be flooded.

Later I had an owl on board, so far from land. I heard the bird think: I was not that far away, but it seems that I will never come home …


Posted in Uncategorized by

Over de evenaar terug op het noordelijk halfrond en dan denk je zo thuis te zijn (Dutch/English) …. Pip Hare (Medallia) wrote in her blog …. the ocean is an amazing place, and if you wait everything is ok !

Over de evenaar terug op het noordelijk halfrond en dan denk je zo thuis te zijn …. met de Zeeman (1993) ben ik 40 dagen vermist geweest … geen generator, geen electriciteit, geen piloot, geen communicatie … bootje met de hand sturen.   https://www.kijk.nl/programmas/5-uur-show/zyjZ13c9Kxe/seizoen/149439016258/afleveringen/video/empty_episode-5-uur-show-s1-e111-2021-01-19/8gj42g8mAOM

Op de C1000 (1996) bleek dat ik er een roer had afgevaren, waarschijnlijk tegen een ijsblok. Dan kom je in de doldrums ….wind weg. Te weinig voortgang. Dit zijn akelige dagen. Prachtig vakantiefolderweer. Het doldrum gebied had een doorsnede van zeshonderd mijl. Vier dagen heb ik er te lang over gedaan. Te ver naar de Braziliaanse kust gedrongen. Bon courage, stond er onder de weerberichten van Pierre. De noordoostpassaat hield maar twee dagen stand. De westenwind leek vroeg te komen, maar werd een windstilte. Ik heb zoveel verloren in de laatste weken. Ik wist dat er geen tijd meer was om het in te halen. Ik wil rechtstreeks naar Brest. De reis afmaken.

To:C1000/pc8290  From: Scheveningen Radio/PCH  Date: 16-04-96 16:37

Lieve Henk,

De eerste maanden dacht ik: die makker heeft me nog niet nodig, die redt het wel. En dat denk ik nog. Maar nu je in de laatste fase zit, de fase waarin het er voor jou op aankomt. Ben ik er om je te steunen. Mijn gedachten aan je zullen de wind in je zeilen zijn, mijn gebed voor je de windstilte die je nodig hebt om te rusten en mijn vertrouwen in God die bij je is. Je koerst op het centrum van het universum af, een persoonlijke overwinning op jezelf. Wat een ander mens zul je dan zijn. Wees als de Indianen: op alles voorbereid. Een ware omhelzing van Peter en Viola Holt

Across the equator back in the northern hemisphere and then you think you are almost home…. with the Zeeman (1993) I went missing for 40 days … no generator, no electricity, no pilot, no communication… steering the boat by hand for 40 days. On the C1000 (1996) it turned out that I had only one rudder left, probably hit an ice block. Then you end up in the doldrums… .no wind, not enough progress. These are bad days. Beautiful holiday brochure weather. The doldrum area was six hundred miles wide. It took me too long. Pushed too far to the Brazilian coast. Bon courage, wrote Pierre’s under the weather reports. The northeast trade wind only lasted two days. The westerly wind seemed to come early, but became a calm. I’ve lost so much in the last few weeks. I knew there was no time to make it up. I want to go straight to Brestto finish the journey.

Back to 2021 Vendee Globe:  Pip Hare (Medallia) wrote in her blog …. the ocean is an amazing place, and if you wait everything is ok !    …

Onboard video – Pip HARE | MEDALLIA –  https://www.vendeeglobe.org/en/web-tv

Or https://www.facebook.com/125277300889313/videos/2690481127930961

Posted in Uncategorized by

Is het waar dat als je ouder wordt ook steeds meer in het verleden gaat leven ? (Dutch/English) … I asked de Velde if the man stayed put, if the end of his story was the end of his restlessness. “Maybe,” he said. The ending was ambiguous. Perhaps he’d found his place, but he also needed to keep moving—toward what even he couldn’t be sure.

Ik begin met het eind van een interview met Ryan Bradley (gepubliceerd 2017)

I’ll start with the end of an interview with Ryan Bradley (published 2017)…

https://www.vqronline.org/essays-articles/2017/04/long-way-home

de Velde had written another book, (LOT ONBEKEND paperback isbn 9789038927008  unfortunately only in Dutch) .. his first work of fiction. It was, he said, an adventure tale that skips across the globe and through time, all of it based on places he’d been. The story begins with a man shipwrecked on a desolate shore, and ends on the same lonely beach, hundreds of years later, with a different man who is also, somehow, the same. He wanders until he finds a tribe, and they recognize him. They tell him they’ve been waiting all these years to welcome him home.

I asked de Velde if the man stayed put, if the end of his story was the end of his restlessness. “Maybe,” he said. The ending was ambiguous. Perhaps he’d found his place, but he also needed to keep moving—toward what even he couldn’t be sure. De Velde knew this feeling because, of course, the man was him, and though he was home, and content, he missed his endless days at sea.

Is het waar dat als je ouder wordt ook steeds meer in het verleden gaat leven ? Waarom volg ik de Vendee Globe ? Omdat het non-stop rond de wereld eens mijn leven was ? Drie keer ! En ik ben er trots op. Ik deed het !!En dan die andere reizen: de eerste met de Orowa, de jongensdroom, dan na de 3 non-stoppers boven Rusland langs en de overwintering in Tiksi (Siberië) … misschien wel het grootste avontuur en toen 4 jaar weg met de Juniper, the voyage to paradise …

Ik volg de Vendee en zie dat de eersten de evenaar weer zijn gepasseerd … onderweg naar huis !

 

Is it true that as you get older you also start to live in the past? Why am I following the Vendee Globe? Because it was once my life; non-stop around the world ? Three times ! And I’m proud of it. I did it !! And then those other journeys: the first with the Orowa, the childhood dream, then after the 3 non-stoppers north of Russia and the winter in Tiksi (Siberia)perhaps the greatest adventure and then 4 years with the Juniper, the voyage to paradise …

 

 

I follow the Vendee and see that the first have passed the equator again… on their way home.

 


Posted in Uncategorized by