Even after … still on my mind (Dutch/English)

ALASKA SE juni 2018


De lucht is zo helder in het noorden dat iemand die er nieuw is verdwaald raakt in de grote hoogten en de onnoemelijke ruimte. Verre pieken achter de lager gelegen bergen van de kust. Steile met sparren begroeide hellingen. Rondom was de wildernis, een niemandsland van bergen of van verweerde eilanden, en in het westen de wijde, onbegrensde, Stille Oceaan. Het was een kalme, blauwe zomerdag. Ergens moet een klein vergeten hutje staan, door een houthakker of visser gebouwd; een hut, een beschut strand, en een bron of een beek vers, koud water. Ik kwam hier naar toe, om een terugzien maar ook als een dromer; Ik heb het visioen van een Noordelijk Paradijs gezien en ben het weer op gaan zoeken.

The air is so clear in the North that one new to it is lost in the crowding of great heights and spaces. Distant peaks had risen over the lower mountains of the shore astern. Steep spruce-clad slopes confronted me. All around was the wilderness, a no-man’s-land of mountains or of cragged islands, and to the west the wide, the limitless, Pacific Ocean. A calm, blue summer’s day. Somewhere there must stand a little forgotten cabin, one that some lumberjack or fisherman had built; the cabin, the sheltered beach, the spring or stream of fresh, cold water. I came to this, entirely on a dreamer’s search; having had vision of a Northern Paradise, I came to find it.


Posted in Uncategorized by

(No Title)

“We need the tonic of wildness…At the same time that we are earnest to explore and learn all things, we require that all things be mysterious and unexplorable, that land and sea be indefinitely wild, unsurveyed and unfathomed by us because unfathomable. We can never have enough of nature.”

Henry David Thoreau

 


Posted in Uncategorized by

The voyage in English

From the 35 days I spent 12 days on the Alaska State Ferries as deck passenger, 5 days with friends in Sitka, 7 days with friends on Porcher Island, 3 days in Bellingham, 3 days in a hotel and 5 days of wild camping, may it snow or rain, in a park or under a picnic table …. and actually those days on the ferry are also a kind of camping, just on deck on a beach chair or lying on a mat in the bivouac bag.

 

TRY TO UNDERSTAND:

News and Traffic. Sports and Weather. These are the acid terms for life. It is all background noise. I closed my eyes. Spaciousness. There was a trembling in the air as the unnamed colours and landforms took on definition. A pound in summer, a leaf in the wind. Human consciousness is located in nature. It’s the answer to everything. A great rain came from the mountains.

“How confused, how intense everything swirls before my eyes!” Is that man? Is that man now that I thought I had found the peace? Is that man or is there just one? I know that man is like that, but still, I did not expect it. But if I can never trust someone again, then I do not need to know anyone except the dead, who do not hurt anyone anymore. How confused, how strongly everything swirls before my eyes. I sailed through unknown landscapes. Even the sun was different here and that is what the reader is trying to imagine and they are always wrong. I must answer without words because there are no words for it. I do not know what that is. I travel alone. No expectations, no need for consultation, no concessions or compromises. On the edge of an endless deep fjord I look out over the blistering void that does not attract anything from me. Man has no message to nature. Nature here has a message to man. There I was. There I sat under the big trees of a rainforest. The experience was raw and fascinating in his own way. Questions back home; how was Carl and Mary-Ann and how was Beau and Fran? Before I left I said I’m going to Alaska, I’m going to Beau and Fran …. both Carl and Mary-Ann and Beau and Fran appear in my book. And when I talk about this trip, it’s often about these people, because people ask me about people. Man has to talk. I do not know a book that is not about people, it’s always about people. Back in the plane I was sitting next to a man who wanted to know more and concluded that the people you meet are the most important of travelling. I did not contradict him and admitted because without Beau and Fran it would be a different story. But the real reason this time to travel to Alaska SE was to let the world pass me by and no description is the right one. There is no writer, not even the best, who have enough words for the deepest emotions and often, if there are, then the human aspect is the most important … emotion, feeling, opinions and judgments …

I spent my time in nothingness, not because I am in the middle of a spiritual awakening, but because there is nothing else to do. Outside the normal influences of tourism your mind wanders to a state of pure peace and quiet …

The true life is not reduced to words or written, not by anyone, ever. The true life takes place when we are alone, thinking, feeling, lost in memory, dreamingly self-aware, the submicroscopic moments.


Posted in Uncategorized by

’Hoe verward, hoe hevig wervelt alles voor mijn ogen!’ ( mostly in Dutch but next episode will be an English translation).

The true life is not reducible to words spoken or written, not by anyone, ever. The true life takes place when we’re alone, thinking, feeling, lost in memory, dreamingly self-aware, the submicroscopic moments.

“In de een of andere uithoek van het in talloze zonnestelsels flonkerend uitgegoten heelal was eens een planeet waar schrandere dieren het kennen uitvonden. Dat was de meest hoogmoedige en leugenachtige minuut van de ‘wereldgeschiedenis’, maar toch niet meer dan een minuut. Na enkele ademtochten van de natuur verstarde de planeet en de schrandere dieren moesten sterven. – Zo zou iemand een fabel kunnen verzinnen en zou toch niet voldoende geïllustreerd hebben, hoe beklagenswaardig, schimmig en vluchtig, hoe doelloos en willekeurig het menselijk intellect binnen de natuur aandoet; er zijn eeuwigheden geweest dat het er niet was; als het er weer mee gedaan is, zal er niets zijn voorgevallen. Want er is voor dit intellect geen andere missie die verder reikt dan het menselijk leven. Integendeel, het is menselijk, en alleen de bezitter en de voortbrenger ervan vat het zo pathetisch op, alsof het de spil is waar de wereld om draait.”

( Friedrich Nietzsche)

Hoe verward, hoe hevig wervelt alles voor mijn ogen!’ Is dat de mens. Is dat de mens nu ik dacht de rust gevonden te hebben ? Is dat de mens of is er zo maar een ? Ik weet dat zo de mens is maar toch, ik had het niet verwacht. Maar als ik nooit weer iemand kan vertrouwen dan hoef ik niemand meer te kennen behalve de doden, die niemand pijn meer doen. Hoe verward, hoe hevig wervelt alles voor mijn ogen. Ik voer door onbekende landschappen. Zelfs de zon scheen hier anders en dat probeert de lezer zich dan voor te stellen en steeds hebben ze het mis. Ik moet zonder woorden antwoord geven omdat er geen woorden voor zijn. Ik weet niet wat dat is. Ik reis alleen, beter kan niet. Geen verwachtingen, geen noodzaak tot overleg, geen concessies of compromissen. Aan de rand van een eindeloze diepe fjord kijk ik uit over de zinderende leegte die zich van mij niets aantrekt. De natuur hier heeft geen boodschap aan de mens. Daar was ik. Daar zat ik onder de grote bomen van een regenwoud en liet het op me afkomen. De ervaring was rauw en fascinerend op zijn eigen manier. En hoe was het bij Carl en Mary-Ann en hoe was het bij Beau en Fran ? Voor ik weg ging zei ik i.p.v ik ga naar Alaska, ik ga naar Beau en Fran …. zowel Carl en Mary-Ann en Beau en Fran komen voor in m’n boek, Een krijger onderweg naar huis. En als ik over deze reis vertel is het vaak over deze mensen, want mensen vragen mij over mensen. De mens moet praten. Ik ken geen boek wat niet over mensen gaat, het gaat altijd over mensen. In het vliegtuig terug zat ik naast een man die meer wilde weten en concludeerde dat hij het fantastisch vond dat de mensen die ik ontmoet had het belangrijkste was van het reizen. Ik sprak hem niet tegen en geef toe zonder Beau en Fran was het een ander verhaal geworden. Maar de echte reden deze keer naar de panhandle was om de wereld aan me voorbij te laten gaan en geen beschrijving is de juiste. Er is geen schrijver, zelfs de besten niet, die woorden genoeg hebben voor de diepste emoties en vaak, als die er zijn, dan is het menselijke aspect het belangrijkste … emotie, gevoel, meningen en oordelen …

Ik bracht mijn tijd door in het niets, niet omdat ik midden in een spiritueel ontwaken bent, maar omdat er opnieuw niets anders te doen is. Buiten de normale invloeden van het toerisme dwaalt je geest af naar een staat van pure rust en stilte …

The true life is not reducible to words spoken or written, not by anyone, ever. The true life takes place when we’re alone, thinking, feeling, lost in memory, dreamingly self-aware, the submicroscopic moments.

(Next episode I promise you a translation in English)


Posted in Uncategorized by

I stood in the covered entrance to the porch and watched and listened. ( Dutch/English and to be continued)

News and Traffic. Sports and Weather. These are the acid terms for life. It is all background noise. I closed my eyes. Spaciousness. There was a trembling in the air as the unnamed colours and landforms took on definition. A pond in summer, a leaf in the wind. Human consciousness is located in nature. It’s the answer to everything. A great rain came sweeping off the mountains. ( to be continued)

Nieuws en verkeer. Sport en weer. Dit zijn de zure termen voor het leven. Het is allemaal achtergrond lawaai. Ruimte. Er was een trilling in de lucht,totdat de niet bij naam genoemde kleuren en landvormen een definitie vorm aannamen. Een meer in de zomer, een blad in de wind. Het menselijk bewustzijn bevindt zich in de natuur. Het is het antwoord op alles. Vanuit de bergen naderde een dikke regenbui. Ik stond in de overdekte ingang van de veranda en keek en luisterde.

De reden dat ik besloot om naar het Alaska SE te gaan was dat ik er al eens geweest was. Dat terug gaan komt bij mij niet vaak voor. Ik ben eens terug geweest op Paaseiland, maar dat noemde ik niet direct terug. Ik kwam daar weer maar dan op een nieuwe reis. Bewust, dat wel.

Op mijn eerste avond, dat was in Bellingham, zat ik op een bankje en keek over zee. Aan de horizon lagen eilanden. Bellingham is eigenlijk het begin, de vliegreis van Amsterdam naar Seattle niet meegerekend..

Toch had die 10 uur durende vlucht mijn ogen al geopend. De hele reis bleef het licht want we vlogen met de tijd mee. Halverwege zag ik het met sneeuw bedekte bergland van Groenland. Ik was een van de enigen die dat zag want de rest, 300 passagiers, hadden hun raamluikjes gesloten en keken op de `screen`…. verder uitleg is niet nodig.

Ik zat ook de volgende dag op dat zelfde bankje wachtend op de dag dat de Alaska State ferry, `Columbia`mij verder noord zou brengen. En het duurde niet lang voordat de lucht veranderde van blauw naar felroze en toen naar rood voordat het donker werd..

Een reis naar het onbekende, ook al was het ook een reis terug in de tijd, bijna 8 jaar geleden. Het enige wat ik had gedaan naast de vliegreis was het boeken van de diverse ferries en de eerste twee nachten in Bellingham. De rest liet ik over aan het lot, de zon kon schijnen maar het kon ook regenen.

En zo ging het.

En uiteindelijk …gebeurde er helemaal niets, de beste reis die ik ooit maakte, alles klopte, er gebeurde niets en de wereld liet ik aan mij voorbij gaan. Ik kan niet zeggen dat ik geen mensen tegenkwam. Ook hier is het zomer, ook hier reizen vakantiegangers en daar waar wegen waren reden campers die zodra de wegen ophielden ook met de ferry mee moesten. Vrijheid is een land zonder wegen, heeft Krisnamurti ooit gezegd en hier telt dat bijna letterlijk. Er zijn geen wegen.

De Alaska Panhandle is het noordelijke deel van de Inside Passage, een beschutte waterweg. Dit was vroeger een belangrijke doorgang voor inheemse kanovaarders en schepen met goudzoekers, en tegenwoordig voor ferries en cruise schepen

De Panhandle heeft een landoppervlak van 91.008,18 km2. Er wonen ongeveer 72.954 mensen, waarvan 42% in de steden. De hoofdstad van Alaska, Juneau, alleen al, heeft er 32.000 en Ketchikan 13.000 met andere woorden een heerlijk gebied zonder mensen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Van de 35 dagen heb ik 12 dagen doorgebracht op de Alaska State Ferries als dekpassagier, 5 dagen bij vrienden in Sitka, 7 dagen bij vrienden op Porcher Island, 3 dagen in Bellingham, 3 dagen in een hotel en 5 dagen wild kamperend, may it snow or rain, in een park of onder een picknick tafel …. en eigenlijk zijn die dagen op de ferry ook een soort van kamperen, gewoon aan dek op een strandstoel of liggend op een matje in de bivakzak.

TRY TO UNDERSTAND:

News and Traffic. Sports and Weather. These are the acid terms for life. It is all background noise. I closed my eyes. Spaciousness. There was a trembling in the air as the unnamed colours and landforms took on definition. A pond in summer, a leaf in the wind. Human consciousness is located in nature. It’s the answer to everything. A great rain came sweeping off the mountains.

(Wordt vervolgd)


Posted in Uncategorized by