Coincidental intentions? (Dutch/English)

Vroeger plande ik wereldreizen. De zeekaarten lagen voor me. Het plan moest gerealiseerd worden. Soms kwam er wat tussen. Nooit ging het zoals gepland. Bijna … en ik zette door … doorgaan is makkelijker dan stoppen.

De tijd is een tijd van komen en gaan. Dat komen en gaan is door omstandigheden even van de baan. Hier in mijn haventje is het stil. Een enkeling werkt aan zijn boot. Het is ook pas half april. Nu weet ik ook wel dat de rust deze keer uit een andere hoek komt. Toch merk ik er weinig van. Zo lang de familie en de vriendenkring gezond is staat het (nood)lot ver van ons af … wat, schreef ik aan een goede vriend, wat als er echt iets gebeurd, hoe reageert de mens dan ? Wat bedoel je ? Ik bedoel 30 miljoen doden in 7 jaren tijd en een atoombom op Hiroshima … oh dat moet ik niet vergelijken ? Vandaag loopt als alle andere dagen; men leeft en men sterft, geen mens kan een meter aan zijn leeftijd toevoegen. De zon gaat op en gaat weer onder. Toevallige bedoelingen ? Totdat een toevalligheid tot een onvermoed resultaat leidt … dan is het toevallig geen toevalligheid meer.

Ook ik mis mensen. Dat heb ik het meest gevoeld op mijn laatste wereldreis met de Juniper. Plotseling bedacht ik dat ik iemand miste. Ik kan me dat bij anderen nog meer voorstellen. Je mist een vriend, je mist je vader of je moeder, je mist een kind, toch … de mens is alleen omdat hij een mens is! Op de een of andere manier is elk wezen alleen. In majestueuze isolatie reist elke ster door de duisternis van de eindeloze ruimte. Elke boom groeit volgens zijn eigen wet. Dieren leven en sterven voor zichzelf. Zeker, ze leven in families en in kuddes. Maar ze zijn allemaal alleen! Achter onze maskers leeft ons ware zelf … dat is ons geboorterecht … het heelal blijft onverschillig, de aarde blijft draaien om haar as, alles blijft bij het eeuwig oude, alles blijft nieuw zoals het was.

I used to travel around the world.  The plan had to be realized. Sometimes something intervened. It never went as planned. Almost… and I persevered… continuing is easier than quitting.
Time is a time of coming and going. Due to circumstances, coming and going has been canceled. It is quiet here in my harbor. A few are working on their boat. It is also only mid-April. But I also know that this time the peace comes from a different angle. As long as the family and circle of friends is healthy,  fate is far from us… I wrote to a good friend, what if something really happens, how does man react? What do you mean ? I mean 30 million deaths in 7 years and a nuclear bomb on Hiroshima … oh, I shouldn’t compare that? Today runs like any other day; one lives and one dies, no man can add a meter to his age. The sun rises and sets again. Coincidental intentions? Until a coincidence leads to an unexpected result… then it just happens and it’s no longer a coincidence.

I also miss people. I felt that most on my last world trip with the Juniper. Suddenly I thought I was missing someone. I can imagine that even more with others. You miss a friend, you miss your father or your mother, you miss a child, yet … man is alone because he is human! Somehow every being is alone. In majestic isolation, each star travels through the darkness of endless space. Each tree grows according to its own law. Animals live and die for themselves. Certainly, they live in families and in herds. But they are all alone! Behind our masks our true self lives… that is our birthright… the universe remains indifferent, the earth keeps rotating on its axis, everything stays with the eternally old, everything remains new as it was.


Posted in Uncategorized by

In passing the Horn ( Dutch/English)

Daar tussen de Grote en de Atlantische Oceaan ligt Kaap Hoorn. Ze beweren dat een aantal mijlen uit de kust de duivel op je wacht met opengesperde muil, een muil van woest water en zware ketenen, woest brullend, menig schip naar zich toe trekkend. Dat is de zuigkracht van de Hoorn. Het voorportaal van de hel. De geopende muil. Het zijn vreemde dingen die de mens verzint.

Dan komen de vlagen door, eerst kort, maar vervolgens steeds langer. Hier is de wereld niets dan waaiend schuim. De hele zee wordt wit. We jakkeren voort. Het volgende front passeert. We worden overspoeld, de zee dondert op ons neer. Ik kan het niet geloven, zo vlak voor Kaap Hoorn, maar moet het accepteren. Het scheepje werkt en stuift steeds weer met haar boegen uit de golven. Een groene golf komt over en het water stroomt naar binnen. Ben ik de situatie de baas ? De bakboord achterkant wordt opgetild. Ik kijk uit mijn koepel en zie een muur van water komen en … “please”, gaat het door mij heen.

De volgende morgen is de wind afgenomen tot 5. De zee breekt nog, maar de kracht is eruit. Dan komen de vogels en heel veel soorten meeuwen in allerlei kleuren. Het wordt langzaam donker en de zee is bijna helemaal weg. Een lange deining rolt onder mij door. Er staat een vuurtoren op Ramirez en ook op Kaap Hoorn. Op de eilanden woont niemand, maar er zijn wel vuurtorenwachters die daar een tijd verblijven en vervolgens worden afgelost.

In het donker zie ik de vuurtoren knipperen. Op de VHF roep ik de wachters op, ik verwacht eigenlijk geen antwoord. Maar ik krijg antwoord en in mijn steenkool Spaans vertel ik hun van mijn reis en mijn mooie schip en de droom van de Hoorn, Cabo de Hornos. Zij hebben meer belangstelling voor mij en willen alles weten. Buen viaje, Solitario …

Onderweg zijn is een tijdloze onderneming. Ik bedoel het echte onderweg zijn, niet het bezoeken van exotische plekken met witte stranden en palmbomen. Ik bedoel het reizen over lange, grijze afstanden, tussen hier en daar, tussen verschrikking en verwondering en elke reis heeft die momenten. Momenten die dagen duren en dagen die momenten lijken. Waarom ga je ? Om landen te bezoeken ? Om je droom waar te maken ?  Om jezelf te vinden ? Om de eenzaamheid ?  Of ga je om niet meer te willen weten waar je heen gaat of niet meer willen weten waar je vandaan kwam ? Mensen die veel reizen verliezen ergens onderweg hun ziel. Die ziel zweeft rond, daar boven de ozonlaag, in een tijdloos land, in een tijdloze wereld, in tijdloze gedachten.

Cape Horn is located between the Great and the Atlantic Ocean. They claim that a number of miles from the coast awaits the devil with open mouth, a mouth of ferocious water and heavy chains, roaring wildly, pulling many a ship to himself. That is the suction power of the Horn. The front portal of hell. The opened mouth.

Then the gusts come through, first briefly, but then increasingly longer. Here the world is nothing but blazing foam. The whole sea turns white. The next front passes. The sea thunders by. I can’t believe it, so near Cape Horn, but must accept it. The boat works and raises again and again with its bows from the waves. Everywhere green water. Am I in charge of the situation? The port float lifts, I look out of my dome and see a wall of water coming and … “please” … but I survive.

The next morning the wind has dropped to a force 5. The sea is still breaking, but the power is gone. There are lots of seagulls in all kinds of colours. It slowly gets dark and the seastate has calmed. A long swell rolls. There is a lighthouse on Ramirez and also on Cape Horn. No one lives on the islands, but there are lighthouse keepers who stay there for a while.

In the dark I see the lighthouse flashing. On the VHF I call on the guards, I do not expect an answer. But I get an answer and in my Spanish I tell them about my journey and my beautiful ship and the dream of the Horn, Cabo de Hornos. They are more interested in me and want to know everything.

Buen viaje, Solitario …

Being on the move is a timeless venture. I mean, not visiting exotic places with white beaches and palm trees. I mean traveling over long, gray distances, between here and there, between horror and wonder and every journey has those moments. Moments that last for days and days seem like moments. Why are you going ? To visit countries? To make your dream come true? To find yourself? To the loneliness? Or are you going not wanting to know where you are going or not wanting to know where you came from? People who travel a lot lose their soul somewhere along the way. That soul floats around, above the ozone layer, in a timeless land, in a timeless world, in timeless thoughts.


Posted in Uncategorized by

A memory and the 6 photoalbums.

Stond een paar uur stil aan de IJssel. Er kwam regelmatig een binnenschip voorbij. Hier, lang geleden, is mijn liefde voor het water ontstaan. Toen ik als jongen op de Kamper brug stond en de brugwachter mij vroeg; woar kiekie noar jochie, waar kijk je naar, jochie en ik hem vroeg; waar stroomt dat water heen ? En hij antwoorde; naar zee.

 

Ben ook weer bezig geweest met mn fotoalbums en ik heb er nu 6.

Ze zijn erg mooi geworden. Elk boek heeft 50 paginas en gemiddeld 100 foto’s. Ik zit er graag in te bladeren. Every picture tells a story. Door het corona gebeuren zijn er dus geen lezingen maar ik neem alle fotoboeken volgende winter ook mee naar de lezingen. Mondjesmaat want ze zijn POD, printed on demand, dus eigenlijk op bestelling. €17,50 per stuk incl de post of alle 6 voor € 60,- ook incl de post.

 

 

 


Posted in Uncategorized by

Dit is de wereld, gedicht van Eugene Brands ( poem Dutch only)

Dit is de wereld. Ik loop op de wereld. Ik leef op de wereld. Ik zie de verre horizon. Wereld lijkt vlak. Ik weet wereld is eindlijk. Wereld is rond. Ik begrijp onder me wereld. Ik ontroer: boven me… Stil.
Luister; de zee ruist. Dat is alles. Ja, ik hoor ruisen, ruisen… ruisen..heel ver, heel zacht. Ruisen… ruisen… Ontroerende zee… Stil; niet zingen. Blijf loglsch, blijf werklijk. Zee is niet ontroerd. Zee ruist, meer niet. Jij bent ontroerd. JIJ…
Een kleine donkere stip. Arme dromer, arme dichter, arm mens… Je doolt. Je dwaalt. De zee ? Vaal-grauwig. Het strand ? Stil-verlaten. De lucht ? Ondoordringbaar.  En jij ? Een kleine stip. Verdoold, verdwaald. Verloren… in het niets. In Eeuwigheid. In Oneindlgheld.
Eugene Brands uit Sterrenbeelden in het zand, Gedlchten 1938-1946

Posted in Uncategorized by

Uit De Zee Mijn Leven ( Dutch/English) .. from my book The Sea My Life (unfortunately book only in Dutch)

Reizen is geen vrijetijdsbesteding. Reizen is een manier van leven. Voor mij is het belangrijkste; het reizen op paden die hart hebben. Zo reis ik, en de enige zinvolle uitdaging is om die in haar volheid te volbrengen. Zo reis ik, kijken, kijken, ademloos kijken.

Travelling is no hobby, travelling is a way of life. For me there is only the traveling on paths that have heart. Thats the most important. There I travel, and the only worthwhile challenge is to traverse its full length. And there I travel, looking, looking, breathlessly.

Op elke reis, lang of kort, heb je maar een ding in eigen hand en dat is het tijdstip van vertrek. Vooral op langere tochten vallen alle andere dagen in de categorie “we zien wel wat er komt . Ook al vaar je in het goede seizoen, storingen in het weer komen altijd voor. Momenteel regent het en er staan windstoten. Die regen is goed voor het land want het is lang droog geweest. De windstoten doen het gevoel in mij geen goed. Ik lig voor anker en hoor en voel de ankertros rekken en trekken. Maar toch… na een tijdje wordt de boot een deel van jezelf. Dan hoor en voel je alles.

During every journey, long or short, you only have one thing in your own hands and that is the time of departure. Especially on longer journeys, all other days fall into the category “we’ll see what’s coming.” Even if you sail in the right season, disruptions in the weather always occur. It is currently raining and there are gusts of wind. That rain is good for the country because it has been dry for a long time. The gusts of wind don’t do me any good. I lie at anchor and hear and feel the anchor chain stretch and pull. But still … after a while the boat becomes a part of you. Then you hear and feel everything.


Posted in Uncategorized by