Hoe voel je je nu ? Kun je een beetje wennen ? Dat zijn de
vragen die ik krijg. Maar eigenlijk ben ik nog niet terug. Ik ben nog steeds onderweg. Dat vind men vreemd en dat komt omdat “we” leven in een wereld met een vaste woon en verblijfplaats waar je heen en weer reist van voordeur naar voordeur om naar je werk te gaan en dan terug te komen. Dat noem ik de -terreur van de voordeur. Ik veroordeel niks, zo is het nu eenmaal. En dan die ene keer dat je 3 weken op vakantie gaat, ja dat is eigenlijk ook niet meer dan gaan en terug komen. Zo is het leven. Het is niet anders. Ik, ik – ben nog steeds onderweg.
Maar begrijp me niet verkeerd. Er zijn velen die echt thuis komen achter die gesloten deur en er zijn er ook die op die manier het leven buiten ontvluchten. Ik begrijp het, ik begrijp het …. alleen mijn leven is geschreven aan de hemel, tussen de wolken, in een brandende zon of in de gietende regen …
How is life ? Did you settle ? Those are the most common questions I
get. But I did not return to settle. I am still on my way. Its not strange that people think about going and returning and settling because thats how life is. Most of you travel everyday from door to door. I call it the tirany of the frontdoor. Gone in the morning, back in the evening. Your whole life long. And beteen the walls men creates a micro envirement what is called home. No, I am still on my way. The nomad, the pilgrim, the wanderer !
Dont get me wrong. I understand those who really come home from a long day and are feeling safe behind the closed door or use their place to escape the outer world. I really understand … but my life is written in the sky, between the clouds, in a burning sun or in pouring rain…