Opkalefateren … The term comes from shipping and refers to sealing seams to make ships watertight. Etymologically, the word has an Arabic and/or Greek origin.

Opkalefateren – ook wel opkalfateren, betekent herstellen, opknappen of oplappen. De term komt uit de scheepvaart en heeft betrekking op het dichtmaken van naden om schepen waterdicht te maken. Etymologisch heeft het woord een Arabisch en/of Griekse oorsprong.

In scheepvaarttermen wordt dit ook wel knippen en scheren genoemd. Ongewenste begroeiing wordt van de romp verwijderd, het schip wordt geïnspecteerd, eventueel waar nodig gerepareerd en van beschermlagenlagen voorzien.

 

Kalefateren is an old Dutch word and means to repair, fix up or patch up. The term comes from shipping and refers to sealing seams to make ships watertight. Etymologically, the word has an Arabic and/or Greek origin.

  


Posted in Uncategorized by

Over het weer, twee boeken en 5 meter gezakt (Dutch/English) … about meteorology and tomorrow when Solitario goes on the dry.

Mijn favoriete boek over het weer is Meteorologie en Oceanografie voor de zeevaart…. Dit gaat over meteorologie, dus het weer. Niet over klimaten. Klimatologie is een heel ander vak. Ik kijk naar het weer. Dat doen we al als we opstaan en uit het raam kijken. Al moet ik dat nog zien omdat we natuurlijk elk uur in het nieuws hebben gehoord dat het droog is of zou kunnen regenen, vriezen of dooien en meer interesseert men vaak niet. Maar het weer is meer….

Op de Zeevaartschool werd en wordt het bovengenoemde boek nog steeds gebruikt en eigenlijk gaat dat boek in alle opzichten over waar het weer eigenlijk vandaan komt.

Elke donderdag luister ik naar de weekendweersbericht van NIMOS meteo. Dit wordt uitgelegd door Henk Huizinga, een meteoroloog. En het mooiste van deze weerberichten is dat hij niet verder kijkt dan 3 dagen … soms 5, maar met die 5 dagen zegt hij altijd; mensen pas op dit is TE ver vooruit kijken. En kijk, dat is nu het mooiste aan het weer; het kan altijd veranderen. Op mijn reizen zei ik altijd; de eerste 3 dagen heb ik in m’n hand daarna “come hell or high water”.

 

 

Zo heb ik nu ook het boek van Henk Huizinga aangeschaft; misschien leer ik nieuwe inzichten en zeker leer ik meer over het huidige gebruik van Grip-bestanden en dergelijke. Ik heb Grip-bestanden altijd gezien als kleurrijke kaarten met pijlen, maar het is moeilijk te zien hoe dat tot stand kwam, ik heb liever isobaren-kaarten …

https://nimosmeteo.nl/weerbericht/

 

 

 

 

Ik ben vandaag door een sluis gevaren. De Ketelsluis bij de Ketelhaven. Hier ging ik 5 meter naar beneden. Ik ben nu in het water van de Flevopolder. Voor jullie misschien normaal. Uniek voor een wereldzeiler. Morgen gaat de Solitario uit het water. Dat was 5 jaar geleden. Ik ben erg benieuwd naar de aangroei!

 

 

 

My favorite book about the weather is Meteorology and Oceanography for maritime shipping …. this is about meteorology, the weather. Not about climates. Climatology is a completely different study. During my circumnavigations I always said; the first three days I got in my own hands, after that its hell or high water. At the Nautical College In the Netherlands the above-mentioned book was and is still used and actually that book is about all aspects where weather actually comes from.

Every Thursday I listen to the weekend weather forecast from NIMOS meteo (in Dutch only) . This is explained by Henk Huizinga, a meteorologist.  https://nimosmeteo.nl/weerbericht/     (in Dutch only) And the best thing about these weather reports is that he doesn’t look further than 3 days … sometimes 5, but with 5 he always says; people beware this is TOO far ahead. That’s why I was and am still interested in weather; it can always change.

I have also purchased Henk Huizinga’s book; maybe I will learn new insights and most certainly I will learn more about the current use of Grip files and the like. I’ve always seen Grip files as colorful maps with arrows, I’d rather use isobar maps like the ones Bracknell is using …

 

 

 

 

 

 

 

I went through a lock today. The Ketelsluis at Ketelhaven. Here I went down 5 meters. I am now in the waters of the Flevopolder. Man made land, claimed from the sea, Maybe normal for many of the Dutch boaters. Unique for a world sailor. Tomorrow Solitario will go out of the water. That was 5 years ago. I am very curious about the rate of growth !


Posted in Uncategorized by

Het lijkt op een soort van melancholie … who puts flowers on a flowers grave .. nu lig ik hier en de tijd vliegt voorbij. (Dutch/English) .. There used to be only one journey and that was; around the world .. That kind of sailing is over. I’m lying at anchor and the days are flying by.

Het is al weer 3 jaar geleden dat ik m’n laatste lange reis maakte. Dat was naar Alaska SE en Canada BC. Ik ging niet met m’n eigen boot. Van de 35 dagen heb ik 12 dagen doorgebracht op de Alaska State Ferries als dekpassagier, 5 dagen bij vrienden in Sitka, 7 dagen bij vrienden op Porcher Island, 3 dagen in Bellingham, 3 dagen in een hotel en 5 dagen wild kamperen, may it snow or rain, in een park of onder een picknick tafel … en eigenlijk zijn die dagen op de ferry ook een soort van kamperen, gewoon aan dek op een strandstoel of liggend op een matje in de bivakzak.

 

Vorig jaar hield dat virus-gebeuren mij tegen om naar Noorwegen te varen, dit jaar het zelfde. Ach, hier is het ook prachtig. Vroeger bestond er maar één reis en dat was; de wereld rond … een watersporter ben ik nooit geweest … dagje hier, dagje daar was niks voor me. Ik herinner me de eerste reis in 1973 met de Maimiti naar Engeland, ook toen bestond er maar één bestemming; de overkant !

 

 

Dat soort reizen is voorbij. Ik lig nu hier en de dagen vliegen voorbij.

Het lijkt op een soort van melancholie … who puts flowers on a flowers grave … https://www.youtube.com/watch?v=YFlbkNvatPU 

Noorwegen trekt nog steeds, maar dan moet je wel gaan ouwe, zei Stefan tegen me, je wordt ouder, papa ! Je gaat of je gaat niet. Nu lig ik hier en de tijd vliegt voorbij. En ik luister naar het Requiem van Karl Jenkins  https://www.youtube.com/watch?v=WFdSIOWJSV4

 

 

 

It’s been 3 years since I made my last long trip. To Alaska SE and Canada BC. I didn’t go with my own boat. From the 35 days I spent 12 days on the Alaska State Ferries as deck passenger, 5 days with friends in Sitka, 7 days with friends on Porcher Island, 3 days in Bellingham, 3 days in a hotel and 5 days of wild camping, may it snow or rain, in a park or under a picnic table …. and actually those days on the ferry are also a kind of camping, just on deck on a beach chair or lying on a mat in the bivouac bag.

Last year the virus stuff prevented me from sailing to Norway, this year the same. There used to be only one journey and that was; around the world … I’ve never been a water-sporter … a day here, a day there was not for me. I remember the first trip with the Maimiti to England in 1973, even then there was only one destination; the other side !

 

That kind of sailing is over. I’m lying at anchor and the days are flying by.
It looks like some kind of melancholy… who puts flowers on a flowers grave  ..https://www.youtube.com/watch?v=YFlbkNvatPU

Norway is still on my mind, but then you have to go, old man, Stefan, my son, said to me, you’re getting older, daddy ! …. go or don’t go.

At anchor and listening to Requiem by Karl Jenkins  https://www.youtube.com/watch?v=WFdSIOWJSV4

 


Posted in Uncategorized by

Stilte tussen hemel en aarde (Dutch/English) … where does newness come from? Is it something that we “add on” to the world ourselves, or is newness already there to be discovered?

Where does newness come from? Is it something that we “add on” to the world ourselves, or is newness already there to be discovered?

Het Ketelmeer is een randmeer dat is ontstaan in 1956 door de inpoldering van Oostelijk Flevoland. De randmeren zorgen ervoor dat het ‘oude land’, het niet-ingepolderde land, niet verdroogt en verzakt. Ik noem het vaak mijn jeugdgebied maar dat is niet helemaal waar want dat jeugdgebied is het Ganzendiep, een zijriviertje van de IJssel.

Een paar dagen geleden zat ik even en bakkie te doen bij WSV het Koggeschip aan het Ganzendiep. Als kind visten we vroeger langs deze wallekant en helemaal in de hoek tegen de Frieseweg aan waar nu een paar woonschepen liggen bouwden we hutten in de bosjes. Ik keek naar de andere kant van de rivier naar de Noord, het stuk weiland tussen de Grafhorsterdijk en het Ganzendiep … waar komt nieuwigheid vandaan? Is het iets dat we zelf aan de wereld ‘toevoegen’, of is iets wat altijd is geweest om als nieuwheid ontdekt te worden ?

 

IK heb een aantal jaren een vaste ligplaats gehad bij de Roggebotsluis. Met deemoed verliet ik die plek. Het was er mooi, het was er rustig en toch overal dichtbij. Alles wordt er nu verbouwd …

Ik lig nu 5 dagen in de week op dat plekje in de doorvaart tussen het Ijsseloog en de Hanzeplaat. Deze delta heeft me altijd al bezig gehouden. In mijn jeugd las ik de boeken van Anne de Vries; Reis door de nacht. Dat ging over de Tweede Wereldoorlog en als kind dacht ik: om me voor de vijand te verbergen zou ik een boot kopen en me verschuilen in het rietmoeras van het Kattendiep.

Alleen met plannen kreeg ik mijn grote zeilreizen voor elkaar. Plannen en doorzetten. Nooit opgeven. Daar is verandering in gekomen. Ik laat het alles, het alles, het alles over me heen gaan. Waar komt nieuwigheid vandaan ? Is het iets dat we zelf aan de wereld ‘toevoegen’, of is iets wat altijd is geweest om als nieuwheid ontdekt te worden ?

 

 

 

The Ketelmeer is a peripheral lake that was created in 1956 by the reclamation of Eastern Flevoland. The Randmeren ensure that the ‘old land’, the land that has not been reclaimed, does not dry out and subsidence. I often call it my youth area, but that is not entirely true because that youth area is the Ganzendiep, a tributary of the river IJssel.

 

 

A few days ago I was having a cup of coffee at the yachtclub WSV Koggeschip on the Ganzendiep. As children we used to fish here and right in the corner against the Frieseweg where now a few houseboats lie, we built huts in the bushes. I looked at the other side of the river to the so-called North, the piece of green meadows between the Grafhorsterdijk and the Ganzendiep … where does newness come from? Is it something that we “add on” to the world ourselves, or is newness already there to be discovered?

I had a permanent berth at the Roggebotsluis for a number of years. I humbly left that place. It was beautiful, it was quiet and yet close to everything. The place is now being renovated …

 

 

5 days a week I am at anchor, at that spot in the passage between the Ijsseloog and the Hanzeplaat. This delta has always fascinated me. In my youth I read the books of Anne de Vries; Travel through the night. It was about the Second World War and as a child I thought: to hide from the enemy I would buy a boat and hide in the reed swamp of the Kattendiep.

 

 

Only by planning I managed my great sailing trips. 6 times around, 4 times Cape Horn. I followed my heart. Never give up. That has changed. Let it be, let it be, let it be. Where does newness come from? Is it something that we “add on” to the world ourselves, or is newness already there to be discovered?


Posted in Uncategorized by

Ik vertrok ooit om nooit te terug te komen, dat zei ik tenminste, en had al tranen in mijn ogen bij vertrek. Maar niemand zag dat. Niemand mocht dat zien. Een zeeman vertrekt naar zee. ..(Dutch/English) I once left never to come back, anyhow thats what II said, and had tears in my eyes when I left. But nobody saw that. Nobody was allowed to see that. A sailor leaves for sea.

 

Ik vertrok ooit om nooit te terug te komen, dat zei ik tenminste, en had al tranen in mijn ogen bij vertrek. Maar niemand zag dat. Niemand mocht dat zien. Een zeeman vertrekt naar zee.

 

 

 

Op Tristan da Cunha had ik een heel bijzondere ontmoeting met Father Chris. Het kerkje is laag, heeft eigenlijk geen toren en ziet er oud uit. De deur stond open. Er stond een man in de deuropening. “Wees welkom “. Het was Father Chris. Ik vertelde kort iets over mij. Hij had mijn boot al ten anker zien liggen. “Zullen we bidden”. Ik zeg ‘ja’ en samen zitten we op een bank en bidden. Bidden voor ‘thuis’, de wereld, de dingen die gaande zijn, de genade en de zegen.

 

In Neah Bay (WA – USA) lag ik toen mijn moeder overleed. Ik kon niet naar huis. Van Makah-elder Jim Woods kreeg ik de volgende tekst:

Grote geest, Wiens stem ik hoor in de winden en wiens adem alles laat leven. Hoor mij! Ik ben klein en zwak en heb Uw kracht en wijsheid nodig. Laat mij gaan in schoonheid en mogen mijn ogen de rode zonsondergang blijven aanschouwen. Laat mijn handen respect hebben voor de dingen die U gemaakt hebt en mijn oren scherp, om uw woorden te horen. Maak mij verstandig, zodat ik de dingen kan begrijpen, die U mij leert. Laat mij de lessen leren kennen, die U verstopt heeft in elk blad en elke steen. Ik zoek kracht maar niet om sterker te zijn dan mijn broeder. Maak dat ik altijd klaar ben om naar U te komen met schone handen en eerlijke ogen zodat, als het leven ten einde is gekomen, zoals de verdwijnende zonneschijn, mijn geest tot U mag komen zonder schaamte.

 

 

Aan de oostkant van Baranof (Alaska SE) eiland zat ik midden in de wildernis in een naar zwavel ruikende heet water bron. Pas op voor beren hadden ze tegen me gezegd.

 

 

 

In de haven van Sitka zat ik eens te luisteren naar twee visserlui; de een op de viool en de ander op een kleine cello. Ze speelden ouvertures van Bach.

Het is deze week Bach-week op Radio4

Ik lig weer ten anker en luister.

 

 

 

I once left never to come back, although that’s what I said, and had tears in my eyes when I left. But nobody saw that. Nobody was allowed to see that. A sailor leaves for sea.

 

 

 

 

 

At Tristan da Cunha I had a very special meeting with Father Chris. The old church is low. The door was open. There was a man in the doorway. “Be welcome “. It was Father Chris. I briefly told him about me. He had already seen my boat at anchor. “Shall we pray?” I said ‘yes’ and together we sat on a couch and prayed. Praying for ‘home’, the world, the things that are going on, the grace and the blessing.

 

 

 

I was in Neah Bay when my mother died. I couldn’t go home. From Makah-elder Jim Woods I got the following text:

Great spirit, whose voice I hear in the winds and whose breath gives life to all the world, hear me. I am small and weak. I need your strength and wisdom. Let me walk in beauty and make my eyes ever behold the red and purple sunset. Make my hands respect the things you have made and my ears sharp to hear your voice. Make me wise so that I may understand the things you have taught my people. Let me learn the lessons you have hidden in every leaf and rock. Make me always ready to come to you with clean hands and straight eyes, so when life fades, as the fading sunset, my spirit will come to you without shame.

 

On the east side of Baranof (Alaska SE) island, I found myself in the middle of the wilderness in a sulfur-smelling hot water spring. Beware of bears they had told me. I once sat in the harbor of Sitka listening to two fishermen; one on the violin and the other on a small cello. They played overtures by Bach.

It’s Bach week on Radio4 this week
At anchor and I listen.


Posted in Uncategorized by