Over lezingen, zeilraces en een boek ( in Dutch only)

Wederom een heel goede lezing. Deze keer in Zwolle. Er waren 50 aanmeldingen maar de zaal liep vol; welgeteld 76 toehoorders met ook mooie vragen en opmerkingen. Er volgen deze maand nog 3 lezingen maar die zijn voor besloten groepen. Vandaag zit ik met veel plezier bij de Bavaria Zeilers en hun 25 jaar jubileum. Het thema blijft onderweg zijn. Daarover gaat ook mijn boek Lot Onbekend … het waagstuk van de eenling !

De maxi trimaran MACIF heeft de Transat Jacques Vabre gewonnen. Van de 42 gestarten zijn er 17 uitgevallen. De nieuwe foils van de 60 voeters geven problemen. De meeste van de deelnemers zitten nog op zee. Zo ook de Transat 650, de mini transat. Bootjes van 6,5 meter, onderweg naar Guadeloup. Er gebeurd veel in de grote zeilerij. Veel gaat aan de Nederlander voorbij omdat er bijna geen Nederlander aan mee doet. Ik stond laatst verbaasd van een zeiler, die me vertelde nog nooit van de Route du Rhum gehoord te hebben, terwijl deze race vorig jaar 92 gestartte boten kende.

032a556cd9ae45f2aa3c30b17fd2aac8-620x350In Frankrijk vormen de plannen zich rond ‘de moeder van alle wedstrijden’ in 2019. Dat betekent een wedstrijd rond de wereld tussen solozeilers met reuzentrimarans van meer dan 80 voet. Kost wel wat gesjor en getrek. Zo’n anderhalf jaar geleden hebben de sponsoren Banque Populaire (Armel Le Cléac’h), Macif (François Gabart) en Sodebo (Thomas Coville) hiervoor het initiatief genomen. Sindsdien hebben Idec (Francis Joyon) en Actual (Yves le Blevec) zich aangesloten bij dit Collectif Ultim. Maar sinds deze maand bekend werd dat de Bretonse havenplaats Brest als vertrek- en finishplaats partner zou worden in het evenement, heeft Idec zich weer teruggetrokken en lijkt de titanenstrijd zich te gaan voltrekken tussen vier giga-boten.

Met mijn Route du Rhum 2018 plan zit ik nog steeds op de goede koers.

En nu Lot Onbekend:

Ik zit in de redigeer fase; het boek is eigenlijk klaar, pl/m 170 paginas Lot Onbekend.

Even 2 willekeurige stukjes:

COVER droomlandkopiekopieWeldra doorbrak niets meer zijn afzondering. De reddingsboot leek een goede plek. Na enige tijd waren de enige tekenen van leven, die tot hem doordrongen, het geklepper van ijzeren deuren en het gekraak als het schip zachtjes schommelde. Af en toe hoorde hij het geheimzinnige gemurmel van stemmen. Hij werd in zijn reddingboot niet gestoord en zijn bewustzijn was vrij naar eigen goeddunken te zwerven over de reeks van gebeurtenissen, want hoewel de tijd hem niets kon schelen, wist hij dat dit niet het einde was. Hij wist dat de beslissende gebeurtenis moest worden opgebouwd, die al zijn gevoel voor de toekomst zinloos maakte terwijl het heden in het verleden wegzonk.

En: ‘s Morgens vroeg, als de zon opkwam, voelde hij een soort van eenzaamheid. Niet lang, want toen nam de weidse rust het over. Die paar kleine wolkjes. Het vergezicht van blauw met eerst gouden, dan zilveren en tegen de avond weer gouden veren op het water. Weg van het zooitje aan de wal. Duizenden vliegende vissen sprongen voor de boegen weg. Hij raapte ze van dek en braadde ze. Periodes van geluk, gramschap en weemoed wisselden elkaar af.