uit de De geverfde vogel, extract from The painted bird by Jersy Kosinski

Ik herinnerde me de haas, die Makar eens in een strik had gevangen. Het was een mooi groot dier. Je kon in hem de drang naar vrijheid voelen, haar krachtige sprongen, speelse buitelingen en snelle ontsnappingen. Opgesloten in een kooi werd hij razend, stampte met zijn poten, sloeg tegen muren. Na een paar dagen gooide Makar, woedend over zijn rusteloosheid, een zwaar zeil over hem heen. De haas worstelde en vocht eronder, maar tenslotte gaf hij het op. Tenslotte werd hij tam en at uit mijn hand. Op een dag was Makar dronken en liet hij de kooi open staan. De haas sprong eruit en liep op de weide toe. Ik dacht dat hij met een grote sprong in het hoge gras zou duiken en dat we hem nooit meer terug zouden zien. Maar hij scheen van zijn vrijheid te genieten en ging gewoon zitten met zijn oren omhoog gestoken. Uit de velden en bossen in de verte kwamen de geluiden, die hij alleen kon horen en begrijpen, luchtjes en geuren die hij alleen naar waarde kon schatten. Het was allemaal van hem: hij had de kooi achter zich gelaten. Plotseling kwam er een verandering over hem. De waakzame oren sloegen neer, hij zakte op een of andere manier wat in elkaar en werd kleiner. Hij maakte een sprong en zijn snorharen stonden omhoog, maar hij liep niet weg. Ik floot scherp in de hoop dat het hem tot bezinning zou brengen, hem zou doen beseffen, dat hij vrij was. Hij keerde zich alleen maar om en traag, alsof hij plotseling oud geworden was en in elkaar gekrompen, ging hij terug naar zijn hok. Onderweg bleef hij even staan, en keek nog eenmaal om, zijn oren in de hoogte; toen ging hij de konijnen die hem aanstaarden voorbij en sprong terug in zijn kooi. Ik sloot de deur, hoewel dat niet nodig was. Hij droeg nu de kooi in zichzelf mee; zijn hoofd en hart werden er door begrensd, zijn spieren verlamd. Vrijheid, die hem van de andere konijnen had onderscheiden, liet hem in de steek, als door de wind vervaagde geur, die opstijgt van vertrapte en uitgedroogde klaver.”

(Uit De Geverfde Vogel Jersy Kosinski )

“I remembered the hare, Makar caught in a trap. It was a nice big animal. You could feel the urge for freedom in him, her powerful jumps, playful somersaults and quick movements. Locked in a cage, he was furious, stamping his feet, hitting against the walls. After a few days, Makar threw, furious about his restlessness, a heavy tarp over him. The hare struggled and fought under it, but finally he gave up. Finally he was tame and ate from my hand. One day Makar was drunk and he left the cage open. The hare jumped out and ran to the meadow. I thought he would dive with a big jump in the high grass and that we’d never see him again. But he seemed to enjoy his freedom and just sat there plugging up his ears. From the fields and woods in the distance came the sounds he could only hear and understand, odors and smells that he could estimate to value. He had left the cage behind. Suddenly a change came over him. The alert ears struck down, he sank somehow low to the ground and became smaller. He jumped and his whiskers stood up, but he did not run away. I whistled sharply in the hope that it would bring him to his senses and made him realize that he was free. He just turned around and slowly, as if he had suddenly grown old and cowering, he went back to his cage. Along the way he paused, and looked once more with his ears up in the air, then he went back into his cage. I closed the door, although that was not necessary. He now wore the cage with himself, his head and heart were limited by, his muscles paralyzed. Freedom, which had distinguished him from the other rabbits left him in the lurch, as the wind with a faded smell that rises from downtrodden and dried clover. “

(From The Painted Bird Jersy Kosinski)


Posted in Uncategorized by

… about a destination ( Dutch/English)

We zoeken naar een bestemming, of het nu gaat om de natuur, mensen, een historische site, een ritueel of een speciale gebeurtenis, maakt niet uit. Wanneer we dit doen, moeten we bepaalde verwachtingen laten varen. We moeten leren dat tijd, schema’s en voorzieningen lokale definities hebben: elektriciteit en warm water zijn niet noodzakelijkerwijs elke dag beschikbaar, een bus vertrekt wanneer deze vol is in plaats van op een aangewezen tijdstip, zware wind stelt een dag van vertrek uit. De reis zal niet altijd gemakkelijk zijn.

Je zou verder een bepaald gebied in kunnen gaan, als je maar de tijd neemt. Je kunt op zoek gaan naar spaarzaam bewoonde eilanden, maar pas als je er langer blijft hangen, leer je misschien iets. Als je kilometers ver trekt en de drang krijgt om langzamer te gaan gaan, krijg je de kans om de wereld vanaf de top van Mt. Kilimanjaro, de zonnepoort bij Machu Picchu, of een hoge Himalaya-piek te zien. De paden die naar deze ontzagwekkende momenten leiden, zijn niet gemakkelijk, maar de beloningen die je onderweg krijgt, kunnen je hart tot de nok toe vullen.

De storm ging over. Hij had bijna een week in de zelfde kleren gezeten. Ook bij het slapen gaan, kwam er niets van om zich uit te kleden. Hij moest paraat blijven. Als het nodig was, moest hij direct in kunnen grijpen. Na een week in zijn laarzen gevangen te hebben gezeten voelden zijn tenen als dood aan. Bij het luchten leek het net alsof ze moesten ontdooien. Ze tintelden helemaal. Het Zuiderkruis blonk hoog boven hem.

De noordse stern is een kleine meeuw met een rode snavel. Het is de trekvogel die elk jaar de grootste afstand aflegt. In de noordelijke zomer is hij in het Arctische en in de zuidelijke zomer in het Antarctische gebied. Stel je voor; zo’n kleine vogel die van de Noordpool naar de Zuidpool trekt.

Elk jaar opnieuw.

 

We are looking for a destination, whether it is nature, people, a historical site, a ritual or a special event, does not matter. When we do this, we leave certain expectations. We learn that time, schedules and facilities have local definitions: electricity and hot water are not necessarily available every day, a bus leaves when it is full instead of at a designated time, heavy wind sets a day of departure. The journey will not always be easy.

You could go further into a certain area, if you take the time. You can look for sparsely inhabited islands, but only if you stay there longer, you might learn something. If you travel miles and get the urge to go slower, you get the chance to see the world from the top of Mt. Kilimanjaro, the sun gate at Machu Picchu, or a high Himalayan peak. The paths that lead to these awe-inspiring moments are not easy, but the rewards that you get along the way can fill your heart to the brim.

The storm passed. He had been in the same clothes for almost a week. Even when he went to bed, he never undressed. He had to stay alert. If it was necessary, he had to be able to intervene immediately. After a week of imprisonment in his boots, his toes felt dead. When airing it seemed like they had to thaw. They tingled completely.

The Southern Cross shone high above him.

The arctic tern is a small gull with a red beak. It is the migratory bird that travels the largest distance each year. In the northern summer it is in the Arctic and in the southern summer in the Antarctic. Imagine; such a small bird that pulls from the North Pole to the South Pole.

Every year again.


Posted in Uncategorized by