Tristan da Cunha … Motto: “Our faith is our strength” (Dutch/English)

37°4′S 12°19′W Tristan is an active volcanic island with rare wildlife and home to 246 British Citizens living in the world’s most isolated settlement of Edinburgh of the Seven Seas, far from the madding crowd in the South Atlantic Ocean.

It is the most remote inhabited island in the world, lying approximately 1,511 miles (2,432 km) off the coast of  South Africa, 1,343 miles (2,161 km) from Saint Helena and 2,166 miles (3,486 km) off the coast of the Falkland Islands

https://www.tristandc.com/

Ankeren is moeilijk want er is geen beschutting. Ik lig de eerste nacht met een heel rustige zee voor anker. De volgende morgen word ik met een boot opgehaald. Mijn emoties zijn niet uit te drukken. Ik ben op Tristan da Cunha. Dramatisch als ruige schoonheid met die berg meestal in de wolken als hoge muur in je achtertuin. Het vlakke land waar de nederzetting Edinburgh of the Seas ligt, is groen. Er lopen koeien. Ze hebben veel lerse schaapshonden, die passen op de ronddwalende kuddes. Er lopen niet veel mensen op straat.

 

 

Ik heb een paar woorden gewisseld met een paar mensen. Echt gepraat met niemand. Behalve met Father Chris Brown. Er staan twee kerkjes, een Anglicaanse en een Katholieke. St. Mary)s Church is de oudste en het gebouwtje is van 1925. Het is laag, heeft eigenlijk geen toren en ziet er oud uit. De deur staat open. Er hangt een scheepsbel bij de ingang. Ik loop zachtjes naar binnen en zie een prachtig kerkje, het altaar, de houten banken, overal zachte kussentjes. Er klinkt muziek. Als de muziek afgelopen is loop ik stilletjes weer naar buiten. Dan staat er een man in de deuropening. Hij wenkt en zegt; kom binnen, wees welkom. Het was Father Chris. Ik vertel kort iets over mij. Hij had mijn boot voor anker zien liggen. Hij vraagt me, zal ik voor je bidden ? Ik zeg ja en samen zitten we op een bank en bidden. We bidden voor thuis, de wereld, de dingen die gaande zijn, de genade en de zegen.

Terug aan boord giert de wind. Ik zie kleine huisjes met rode daken in de regen. Het werd een ruwe nacht. Er kwam deining en die rukte flink aan de ankertros. De dag erop is een belangrijke dag; de Kelso brengt lading. Ook deze gemeenschap is afhankelijk van spullen, ook al kunnen ze zonder. Maar terug in de tijd wil niemand. Nu zijn er satelliettelefoon en internet. Er komen een paar cruiseschepen per jaar, die dumpen 1000 toeristen en dan denk ik ; ben ik ook een toerist voor hen ? Ik was daar. liet mijn voetstap achter en zal zo weer vergeten zijn, dat geef ik toe.

 

Anchoring is difficult because its open ocean without protection. The first night Juniper anchored with a very calm sea. The next morning I am picked up with a boat. My emotions cannot be expressed. I am on Tristan da Cunha. Dramatic as rugged beauty with that mountain mostly in the clouds as a high wall in your backyard. The flat land where the settlement of Edinburgh of the Seas is located is green. Cows are walking on the streets. They have many Irish sheepdogs that take care of the roaming herds.

 

 

I exchanged a few words with a few people. No real talking to anyone. Except with Father Chris Brown. There are two churches, an Anglican and a Catholic. St. Mary’s Church is the oldest and the building is from 1925. It is low, actually has no tower and looks old. The door is open. There is a ship’s bell at the entrance. I walk in softly and see a beautiful church, the altar, the wooden benches, soft cushions everywhere. Music is playing. When the music is finished I quietly walk outside again. Then there is a man in the doorway. He beckons and says; come in, welcome. It was Father Chris. I briefly tell something about myself. He had seen my boat at anchor. He asks me, should I pray for you? I say yes and together we sit on a bench and pray. We pray for home, the world, the things that are going on, the grace and the blessing.

 

Back on board the wind howls. I see small houses with red roofs in the rain. It was a rough night. A high swell come in and it yanked strongly on the anchor line. The next day was an important day; the Kelso brings cargo. This community also depends on things, even if they can do without. But nobody wants to go back in time. Now there are satellite phones and internet. A few cruise ships a year call and dump 1,000 tourists and I think; am I a tourist for them too? I was there. left my footstep and will soon be forgotten, I admit.

37°4′S 12°19′W

 

 

 

.

 


Posted in Uncategorized by with comments disabled.