Solitude and suffering open the human mind, and therefore a shaman must seek his wisdom there. (Dutch/English)

True wisdom is only found far away from people, out in the great solitude, and it is not found in play but only through suffering. Solitude and suffering open the human mind, and therefore a shaman must seek his wisdom there.

(Knud Rasmussen during his Fifth Thule Expedition from Greenland to Siberia, 1921–1924)

 

 

 

 

 

In zijn Metamorfosen schreef de Romeinse dichter Ovidius in een passage over het ontstaan van de wereld het volgende: De wereldarchitect liet de winden niet allemaal uit dezelfde richting waaien maar liet hen blazen naar verschillende kanten. Door hun ongetemde kracht en hun onderlinge ruzies konden ze overal grote schade veroorzaken. Euros, de oostenwind, woei vanuit Arabië en Perzië, landen waar de bergen schitteren in het ochtendlicht; Zephyrus, de zachte westenwind, blies vanuit het land waar het strand zich verwarmt aan het dalend zonlicht. Boreas, de ruwe noordenwind, woei uit de kille noordelijke contreien; Auster, de zuidenwind, veroorzaakte niets dan donkere wolken en regen

 

 

De reiziger is onderweg naar huis. De zon komt’s morgens op en zinkt in de avond weer achter de horizon. Als hij thuis komt zijn daar de vrienden die al die jaren geduldig gewacht hebben. Het zijn duizenden mijlen geweest langs een zelf gekozen pad, langs grootse verlaten en onbewoonde kusten, door stormen en door het ijs. Maar als hij thuis is dan voelt het alsof er niets veranderd is en hij begint zijn nieuwe reis te plannen.

In his Metamorphoses, the Roman poet Ovid wrote the following in a passage about the origin of the world: The world architect did not blow the winds from the same direction, but let them blow in different directions. Because of their untamed strength and their quarrels, they could cause great damage everywhere. Euros, the east wind, blew from Arabia and Persia, countries where the mountains shine in the morning light; Zephyrus, the gentle west wind, blew from the land where the beach warms to the falling sunlight. Boreas, the rough north wind, blew from the chilly northern regions; Auster, the south wind, produced nothing but dark clouds and rain.

The traveler is on the way home. The sun rises in the morning and sinks behind the horizon in the evening. When he gets home there are the friends who have been waiting patiently for all these years. It has been thousands of miles along a self-chosen path, along vast deserted and uninhabited coasts, through storms and through the ice. But when he gets home it feels like nothing has changed and he starts planning his new trip.

 


Posted in Uncategorized by with comments disabled.