Cape Horn (1989) … It took twenty three days to cross the Pacific, an average of two hundred and five miles a day. (Dutch/English)

Vier maal Kaap Hoorn en ik zal ze alle vier bespreken.

De eerste keer (1989)

 

 

Alisun J&B, ex British Airways van Robin Knox-Johnston, ontworpen door by Rod McAlpine Downie, lengte 18 mtr, breedte 9 mtr, diepgang 0,60/2,70 mtr, zeiloppervlakte 100 m2 +mps 120 m2.

 

 

 

Het heeft drieentwintig dagen geduurd om de Pacific over te steken, een gemiddelde van tweehonderdenvijf mijlen per dag. De nacht is koud, maar ik sta aan het dek naar de hemel te turen. Het is heel donker, maar ook heel helder. Miljoenen sterren flonkeren aan het firmament. Ik zoek het Zuiderkruis en zie het heel hoog boven mij staan. Er laat een rilling door mij heen, de magie van het zuiden. Eerst staat het Zuiderkruis met de staart naar beneden en als de nacht overgaat in de morgen, is haar vorm omlaag gedoken zijn en staat de staart omhoog, de sterren Hadar en Rigel Kent.

 

 

Het is heel koud, dat de komt vast doordat de wind uit het noorden komt, direct van de Patagonische ijsvlakte. De zee is kalm, te kalm na de stormen van de afgelopen dagen. De stilte dringt in mij en er is niets waarmee ik mij warmen kan. De stilte is een teken van macht, de macht van Kaap Hoorn. Ik heb zo vaak aan dit moment gedacht en kon mij er absoluut niets bij voorstellen. Daar ligt de Kaap, en ik zie haar niet.  Ik kan de kleur van het water niet zien, het is echt erg donker terwiji er zoveel sterren staan. Ondoorgrondelijke verten. Ongelooflijke stilte, terwijl het water rond de boegen ruist. Helderheid en stilte ze horen bij elkaar,  nu is de stilte de ontspanning na de Grote Oceaan. De stilte is diep in mij en vreet aan mij en de stilte wordt eenzaamheid omdat ik de Hoorn niet zie.

 

Zo ver ben ik nu gekomen. Ik blijf buiten zitten en ben absoluut niet moe. Als het weer een beetje licht wordt, sta ik aan dek en kijk naar het noordwesten. Het begint in mij te juichen, ik roep het uit, want daar aan de horizon zie ik land, ik zie de toppen van diverse eilanden en bergen, ik zie Kaap Hoorn, heel duidelijk.  55° 58′ 48″ S, 67° 17′ 21″ W

 

 

 

Kaap Hoorn is magie, na stormen, na ontzettende zeeën.

De Hoorn… de laatste der grote Kapen en ik heb ze allemaal gerond.

 

De wolkenhorden, langgerekte baren

omgorden een heelal, ledig en grauw.

De onzichtbare wind, de diepten openbaren

Mij meer geheimen dan de diepste vrouw.

(Slauerhoff, derde couplet van De Albatros)

 

Cape Horn four times and I will discuss all four.

The first time (1989)

The vessel was a 60ft catamaran, designed by Rod McAlpine Downie and ex-British Airways of sir Robin Knox-Johnston. Named Alisun J&B, length 60 ft, beam 30 ft, draft 2.6ft/9 ft, sailarea 1200 sqft + mps 1000 sqft.

 

It took twenty three days to cross the Pacific, an average of two hundred and five miles a day. The night is cold, but I’m standing on deck looking at the sky. It is very dark, but also very bright. Millions of stars twinkle in the sky. I look for the Southern Cross and see it standing very high above me. A shiver runs through me, the magic of the south. At first, the “tail” of the Southern Cross faces down, and as night turns to morning, its shape has changed and the tail is up, the stars Hadar and Rigel Kent.

 

 

It is very cold, because the wind comes from the north, directly from the Patagonian ice. The sea is calm, too calm after the storms of the past few days. Silence penetrates me and there is nothing I can warm myself. Silence is a sign of power, the power of Cape Horn. I have thought about this moment so many times and could not imagine anything about it. That’s where the Cape is, and I don’t see her. I cannot see the color of the water, it is really dark because there are so many stars. Inscrutable distances. Incredible silence as the water rushes around the bows. Clarity and silence they belong together, the silence is the relaxation after the Pacific. The silence is deep within me and the silence becomes loneliness because I do not see the Horn. 55° 58′ 48″ S, 67° 17′ 21″ W

 

 

 

I stay outside and I am not tired at all. When the dawn starts to glow, I am on deck looking northwest. I cry out, because there I see land on the horizon, I see the tops of various islands and mountains, I see Cape Horn very clearly. Cape Horn is magic, after storms, after tremendous seas…

The Horn … the last of the great Capes and I rounded them all.

 

 

 

 

Where lies the land to which the ship would go?
Far, far ahead, is all her seamen know.
And where the land she travels from? Away,
Far, far behind, is all that they can say.

( Arthur Hugh Clough 1819 –1861 )


Posted in Uncategorized by with comments disabled.