Negen maanden overwinterde ik in het bevroren Siberië (Dutch/English) …this glorious arctic country taught me to be patient. I asked Vadim why he did not leave this immense winter country. The arctic is so beautiful, he replied.

 

 

De Ijskoude Doorbraak duurde van 2001 t/m 2004. Negen maanden overwinterde ik in het bevroren Siberië. Had ik het zo gepland ? Nee, maar achteraf had ik het niet willen missen.

De maan is slechts een ronde bal zonder uitschijnend licht. Ik hoor mijn voetstappen in de sneeuw knerpen. Ik hoor de sneeuw op het ijs knisperen. Ik hoor dat zuchtje wind dat er niet is. Ik voel mijn hart en voel mijn bloed stromen op de hartslag. Verder is het stil. Heel stil.

 

 

 

Als het nacht is zie ik de maan beter en helder. Ik zie ook sterren en begrijp nu dat die grijsblauwe schemer kleuren opslokt en helderheid wegvaagt. Boven de bergen zie ik soms op heldere dagen dunne streepjes paars en blauw. Maar een uur later wordt alles weer kleurloos in grijs, blauw en zwart. Ondefinieerbaar blauw en het grijs en zwart gaan in elkaar over zodat je eigenlijk geen kleur meer ziet. Maar als ik dan weer goed kijk, en dat kan alleen op windstille dagen, dan zie je toch kleine nuances in die paar kleuren die er wel zijn. Het lijkt zo kleurloos. Maar is het niet. Het heeft iets vreemds, de wereld lijkt zo verlammend leeg in deze immense omgeving.

 

 

Het is niet bekend of de heel vroege bezoekers bewust naar het noorden trokken en de Ijszee ontdekten of dat dat toevallig gebeurde. Maar ook toen moeten die oermensen dat gevoel van lege|ontoegankelijkheid hebben gehad. Terwijl ze wel doortrokken tot aan die rand, die zuidelijke kust van het ijscontinent en daar verwonderd hebben staan kijken naar de verre schittering op het ijs, de vreemde halo’s rond de maan en het verwarrende noorderlicht. De dagen werden langer tot er geen nacht meer was om daarna korter te worden totdat er geen dag meer was. De toendra waar hun rendieren graasden werd koud, wit en bevroor om na die lange winter gewoon weer rood en bruin en groen te worden, en de mensen hielden zich verborgen in tenten en holen totdat de zon weer boven de horizon kwam en het ijs wegtrok en de walvis haar waterstralen omhoog spoot langs die kust.

Dit glorieuze arctische land leert mij geduld te hebben. Volharding is mijn enige bondgenoot. Ik vroeg aan Vadim waarom hij niet weg ging uit dit immense winterland. The arctic is so beautiful , antwoorde hij.

 

 

 

 

The Ice Cold Breakthrough lasted from 2001 to 2004. I wintered over for nine months in frozen Siberia. Did I plan it that way? No, but I wouldn’t have missed it afterwards.

 

 

 

 

The moon is just a round ball. I hear my footsteps crunch in the snow. I hear the snow crackle on the ice. I hear that breath of wind that is not there. I feel my heart and feel my blood flow on the heartbeat. It is also quiet. Very quiet.

When it is night I see the moon better and clearer. I also see stars and now understand that that gray-blue twilight swallows colors and fades brightness. Above the mountains I sometimes see thin stripes of purple and blue on clear days. But an hour later everything becomes colorless again in gray, blue and black. Indefinable blue and the gray and black merge so that you actually no longer see color. But if I look closely again, and that is only possible on windless days, you will still see small nuances in those few colors that are there. It seems so colorless. But it is not. There is something strange about it, the world seems so cripplingly empty in this immense environment.

 

 

 

It is not known whether the very early visitors deliberately moved north and discovered the Ice Sea or if that happened by chance. But even then those people must have had that feeling of empty inaccessibility. While they did carry on to that edge, that southern coast of the ice continent and stood there wondering at the distant glare on the ice, the strange halos around the moon and the confusing northern lights. The days grew longer until there was no night and then shortened until there was no day.

 

 

 

The tundra where their reindeer grazed turned cold, white and froze to turn red and brown and green again after that long winter, and the people hid in tents and burrows until the sun rose above the horizon and the ice cleared and the whale spurted its jets of water up that coast.

This glorious arctic country taught me to be patient. Perseverance was my only ally. I asked Vadim why he did not leave this immense winter country. The arctic is so beautiful, he replied.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.