Naar Spitsbergen … (Dutch/English) about a catastrophic flight to the North Pole and a forgotten Dutch Polar hero.

 

De eerste reis van de Solitario werd dus Spitsbergen. 1700 mijl hemelsbreed vanaf Nederland naar het noorden, naar 80 graden NB, naar het ijs. Ik had een bemanningslid bij me. Iris, een jonge vrouw. Ik zou haar meenemen tot Tromsø. Daar zou ze afstappen en haar eigen avontuur beginnen; fietsend terug naar Nederland. Ik leerde haar de beginselen van het navigeren en in Tromsø bood ik haar aan mee te varen naar Spitsbergen. Op Spitsbergen had ik een afspraak met Frans en Angelique. Zij maakten een documentaire over Sjef van Dongen, een vergeten Nederlandse poolheld en ik zou ze meenemen om opnames van Spitsbergen te maken.

 

 

De wereldpers hield in 1928 het publiek enkele maanden in spanning over de catastrofaal verlopen Noordpoolvlucht van generaal Umberto Mobile met zijn luchtschip de Italia. Mobile en vijftien bemanningsleden werden op 23 mei door een honderdvijftigtal buitenlandse journalisten uitgezwaaid. De volgende dag werd de pool bereikt, maar door harde wind en slecht zicht kon er niet geland worden. Op 25 mei kwam de Italia in moeilijkheden. Ze stortte op het pakijs neer.

Op grote schaal werd er naar de vermisten gezocht met vliegtuigen en schepen, zoals de walvisvaarder Braganza en de Russische ijsbrekers Malygin en Krassin. Zelfs Amundsen nam met zijn vliegtuig de Latham deel aan de zoektocht. Twee uur nadat op 26 mei een laatste radiobericht van de Italia was opgevangen vroeg de gouverneur van Spitsbergen aan Sjef van Dongen, kenner van het uitgestrekte woeste gebied en hondenkenner, om zich gereed te maken om Mobile te zoeken. Van Dongen werd met de Braganza zo ver als mogelijk naar het noorden gebracht. Op de sledetocht werd hij vergezeld door de Italiaanse kapitein Sora. Zij gingen met negen honden en voor 21 dagen proviand.

 

Op 23 juni werd de groep met Mobile als eerste van van het ijs gehaald. De anderen werden uiteindelijk na 48 dagen door de Krassin gered. Maar de andere zes van het luchtschip is niet meer gezocht. Omdat men aannam dat zij niet meer in leven zouden zijn.

Van Amundsen, die de Noord- en de Zuidpool bedwong en die met vijf anderen in een vliegtuig aan de reddingsactie deelnam, is nooit meer iets vernomen. Hij vond zijn graf in de onmetelijke ijszee.

Frans Mouws  wilde een documentaire maken in de voetstappen van Sjef van Dongen en benaderde mij een tijdje geleden daarover toen hij hoorde dat ik naar Spitsbergen zou gaan.

 

https://www.zeeuwsarchief.nl/zeeuwse-verhalen/sjef-van-dongen-poolheld-in-aardenburg/reddingsexpeditie-op-spitsbergen/

 

https://fransmouws.nl/films/de-vergeten-held/

500 mijl van de vaste wal van Noorwegen naar het noorden. Met een bijna spiegelgladde zee voeren we tussen de eilanden door de open zee op. Goed weer, dus goed naar de weersberichten gekeken. 4 dagen later laat ik het anker zakken bij Longyearbyen.

 

Is er een ander land in de wereld waar de stilte zo perfect is ? Hier in het Land van de Noord is er geen wind in de bomen, want er zijn geen bomen. Stenen raken niet los onder menselijke voeten en rollen niet naar beneden de rivier in. Want al deze stenen liggen vastgevroren en begraven onder de sneeuw. En toch is deze wererld niet leeg, de wezens die hier wonen, zijn vaak geruisloos en onzichtbaar. Deze stilte die eenzaam is, kalmeert en de hartslag wordt steeds rustiger. Men zinkt diep weg in deze stilte. Tot op de bodem. Zelfvoorziening is het belangrijkste, kou is de grootste vijand. De arctic vraagt om een sterke motivatie.

 

1700 miles as the crow flies from the Netherlands to the north, to 80 degrees N, to the ice, the first voyage with Solitario to Svalbard. My crew member was Iris, a young woman. I would take her to Tromsø. There she would get off and start her own adventure; cycling back to the Netherlands. I taught her the basics of navigating and in Tromsø I offered her to come along. On Svalbard I had an appointment with Frans and Angelique. They made a documentary about Sjef van Dongen, a forgotten Dutch polar hero and I would take them on board.

 

The world press kept the public in suspense for several months in 1928 about General Umberto Mobile’s catastrophic flight to the North Pole with his airship the Italia. Mobile and fifteen crew members were waved goodbye on 23 May by some 150 foreign journalists. The next day the pole was reached, but due to strong winds and poor visibility, it was not possible to land. On May 25, the Italia ran into difficulties. She crashed on the pack ice.

A search for the missing crew started on a large scale with planes and ships, such as the whaler Braganza and the Russian icebreakers Malygin and Krassin. Even Amundsen took part in the search with his plane the Latham. Two hours after a last radio message from the Italia had been received on May 26, the governor of Spitsbergen asked Sjef van Dongen, connoisseur of the vast wilderness and dog expert, to get ready to find Mobile.

Van Dongen was taken as far north as possible with the Braganza. On the sleigh ride he was accompanied by the Italian Captain Sora. They went with nine dogs and provisions for 21 days.

On June 23, the group with Mobile was the first to be taken off the ice. The others were eventually rescued by the Krassin after 48 days. But the other six of the airship were never found. It was assumed that they would no longer be alive.

https://www.zeeuwsarchief.nl/en/zeeland-stories/sjef-van-dongen-poolheld-in-aardenburg/reddingsexpeditie-op-spitsbergen/

Amundsen, who conquered the North and South Poles and who took part in the rescue with five others in an airplane, has never been heard from again. He found his grave in the vast icy sea.

Frans Mouws wanted to make a documentary in the footsteps of Sjef van Dongen and approached me a while ago when he heard that I was going to Svalbard.

500 miles from the mainland of Norway to the north. With a smooth sea we sailed to the open sea. By carefully looking at the weather reports. I planned the departure and 4 days later we drop anchor at Longyearbyen.

Is there another country in the world where the silence is so perfect?

Here in the North there is no wind in the trees, because there are no trees. Stones do not loosen under human feet and do not roll down into the river. Because all these stones are frozen and buried under the snow. And yet this world is not empty. This silence, which is lonely, calms down and the heartbeat slows down. People sink deep into this silence. Self-sufficiency is the most important, cold is the worst enemy. The arctic requires a strong motivation.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.