Spitsbergen deel 3 (Dutch/English) .. there is another side to the story, I could have been dead. After 16 days in the hospital I was flown back to Longyearbyen. Iris had taken care of the boat the whole time. In the meantime I had arranged extra crew; Wisse and René. The four of us sailed the boat back.

EPILOOG: maar er is een andere kant van het verhaal.

Onderweg naar Spitsbergen voelde ik me al niet goed. In het ziekenhuis van Longyearbyen dachten ze aan een urine ontsteking en ik kreeg antibiotica mee. We zijn 10 dagen met Frans en Angelique onderweg geweest in de voetstappen van Sjef van Dongen. Na Amsterdamøya besloten we terug te gaan ook omdat Barendsburg niet mocht ontbreken in de documentaire. In Longyearbyen ging ik toch nog even bij het ziekenhuis langs; binnen een uur werd besloten dat het ernstig was. Met een ambulance vliegtuig werd ik naar Tromsø gevlogen. Daar in het ziekenhuis werd ik behandeld aan een bacteriologische infectie .. ik had wel dood kunnen zijn.

 

 

Na 16 dagen in het ziekenhuis werd ik terug gevlogen naar Longyearbyen. Iris had de hele tijd voor de boot gezorgd. Ik had intussen extra bemanning geregeld; Wisse en René. Met z’n vieren hebben we het scheepje terug gevaren.

 

 

Ik citeer de terugreis uit het logboek van Iris:

Na bijna een week wachten was het weer gunstig genoeg om te vertrekken naar een volgende ankerplek. Die was schuin tegenover de uitgang van de Adventfjord bij een gletsjer. Zo konden René en Wisse ook eens een gletsjer van dichtbij zien en zodra we voor anker lagen hebben ze het bijbootje klaar gemaakt en zijn gaan kijken. De volgende dag vertrokken we. Op naar de volgende fjord, de Bellsund en met een redelijke deining van de wind van afgelopen week rolden we zo naar binnen. We gingen net om de hoek in de VanKeulenfjord ankeren.

Daar gingen we aan wal omdat we ergens in de boeken zagen staan dat daar een trappershut beschikbaar stond voor schipbreukelingen. Er stond wel een hutje maar die zat potdicht en je zou het echt open moeten breken om erin te kunnen komen dus we konden helaas niets achter laten. Wel was de wc toegankelijk en de voorraad brandstoffen. Er staken overal dikke spijkers aan de buitenkant door de wanden naar buiten van wel 8 centimeter. Waarschijnlijk tegen ijsberen. Aan de waterkant lagen bergen botten van walvissen, die de mens in vorige eeuwen met grote getallen hadden geslacht, te verteren.

De volgende dag vertrokken we met rustig weer al was er wel wind voorspeld. Terwijl het in de nacht aangenaam rustig was geweest stak ineens vroeg in de morgen de wind op. En door de wind werd er gekozen ergens in de volgende fjord, de Hornsund, te ankeren. De wind was inmiddels aangewakkerd tot een 8 bft met uitschieters naar 9. Maar de volgende morgen nam de wind toch uiteindelijk af en zijn we vertrokken.

De nachten werden elke nacht donkerder en de deining was mooi lang. En zonder wind voeren we zo weer tussen de eilanden rond Torsvåg door. Veel te snel terug in Tromsø maar aan de andere kant ook weer goed. Op naar de Lofoten maar eerst naar het plekje waar we het op de heenreis zo ontzettend stil hadden gehad. Ik heb er toen de eerste noorderlicht van het seizoen mogen zien.

EPILOGUE: But there is another side to the story. I was already on the outward journey not feeling well. In the hospital of Longyearbyen they thought of a urine infection and I was given antibiotics. We traveled with Frans and Angelique for 10 days in the footsteps of Sjef van Dongen. After Amsterdamøya we decided to go back, also because Barendsburg should not be missing in the documentary. In Longyear I went for a check up to the hospital and within one hour the decision was made to transport me by directly by plane to Tromsø where  I was treated for a bacteriological infection … I could have been dead.

After 16 days in the hospital I was flown back to Longyearbyen. Iris had taken care of the boat the whole time. In the meantime I had arranged extra crew; Wisse and René. The four of us sailed the boat back.

I quote the return trip from Iris’s logbook:


After almost a week of waiting, the weather was favorable enough to leave for the next anchorage. It was opposite the exit of the Adventfjord near a glacier. This way René and Wisse could also see a glacier close by and as soon as we were anchored they prepared the dinghy and went to have a look. The next day we left and headed for the next fjord, the Bellsund, and with a fair swell from last week’s wind we rolled in to the anchorage in the VanKeulenfjord

.

We went ashore because we read somewhere in the books that there was a trapperscabin available for shipwrecked people. There was a cabin but it was closed. However, the toilet was accessible and the fuel supply. There were thick nails on the outside sticking out through the walls up to 8 centimeters long. Probably against polar bears. On the water’s edge, piles of whale bones that humans had slaughtered with great numbers in previous centuries lay digesting. The next day we left with calm weather, although wind was predicted. While it had been pleasantly quiet during the night, suddenly the wind rose early in the morning. And because of the wind it was decided to anchor somewhere in the next fjord, the Hornsund. In the meantime the wind had increased to an 8 bft with peaks to 9. But the next morning the wind finally decreased and we left.


The nights got darker every night and the swell was nice and long. And without wind we sailed again between the islands around Torsvåg. Way too soon back in Tromsø but on the other hand also good. On to the Lofoten, but first to the place where we had been so incredibly quiet on the outward journey. That night I saw the first northern lights of the season.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.