Over Finisterre, het universum, terug in Kampen en de polder (Dutch/English) about that place in Galicia but mostly about the universe and being back in the country where I was born …

Playa de Llagosteira is een lang strand, gelegen in de ronding van de baai van Finisterre. Het is breed. Op een honderd meter van de zee liggen lage zandduinen en daarop en daarachter groeit een naaldbomenwoud. Grote hoeveelheden wier, die door de storm van de grasbanken zijn losgescheurd en met de golven zijn mee gerold, vormen hier en daar bosjes, die er onder water zwart, groen maar op het strand gebleekt uitzien. Soms drijft er mee gespoeld drijfhout aan. Achter de lange, hoge pier ligt de haven met vissersboten. De vissers roepen elkaar dingen toe, de zilte wind waait de woorden weg. De zilte zeelucht is heerlijk.

En nu dan ? Overal hoor ik dat dit een bijzonder jaar is. Ze bedoelen dat wat ze op het nieuws horen. Maar daarnaast bestaat de aarde, tollend in het immmense heelal. We bevinden ons in een verwarrende wereld, schreef Stephen Hawking. Carl Sagan, eveneens een briljante wetenschapper, schreef in de introductie van Stephen Hawkings boek. We leven erop los, terwijl we bijna niets begrijpen van de leven om ons heen.We staan nauwelijks stil bij welke processen het zonlicht voortbrengt dat leven mogelijk maakt. Mijn reizen hebben ook nooit iets te maken gehad met het toeristische reizen. Het was altijd de wereld rond omdat de wereld rond is. Trek weg uit je land, je stam en je familie, naar het land dat ik je wijzen zal, zo luidt de roeping.

De herfst begint. Ik besluit om in het ommuurde stadje te blijven. Op een beschutte plek in de Buitenhaven van Kampen. Ik ben hier geboren. Vanaf de Kamperbrug zag ik het water naar de zee stromen. Ik heb hier een boek liggen en de eerste zin is: This is the most beautiful place on earth. De tweede zin luidt:There are many such places.

Ik kijk naar de verre verte en loop de dijk op. De wind duwt me in een richting. Ik voel de regenwolken naar me toe komen. Kijk ik naar links dan zie ik de verte van de polder. Kijk ik naar rechts: dan zie ik paden, om te lopen of te fietsen, landweggetjes, sloten en hekken. Het is een land waar ik van kan houden. Ik kan er wandelen, mijmeren en genieten. Maar het is een polder waar alles onder controle is. Een lappendeken. Een gefiguurzaagd landschap waar alle contrasten precies passen als in een puzzel. Dat is ook Nederland.

 

Playa de Llagosteira is a long beach, located in the bay of Finisterre. It’s wide. At a hundred meters from the sea there are low sand dunes and on top of it and behind it a coniferous forest grows. Large quantities of weed, torn from the grass banks by the storm and rolled with the waves, form clumps here and there, which look black, green under water but bleached on the beach. Sometimes flushed driftwood floats with it. Behind the long, high pier is the harbor with fishing boats. The fishermen shout things to each other, the salty wind blows the words away. The salty sea air smells wonderful.

 

Everyone says this is a special year. They mean what they hear on the news. But besides that, the earth exists, spinning in the immense universe. We live in a confusing world, wrote Stephen Hawking. Carl Sagan, also a brilliant scientist, wrote in the introduction of Stephen Hawking’s book. We live freely, but understand almost nothing of the life around us, and we hardly think about the processes the sunlight produces that makes life possible.

My travels have never had anything to do with touristic traveling. It was not going places. It was always around the world because the world is round. Go out of your country, your tribe and your family, to the country that I will show you, is the calling.

 

Autumn begins. I decided to stay in the walled town. In a sheltered spot in the Buitenhaven of Kampen. I was born here. From the Kamperbrug I saw the water flow to the sea. I have a book here and the first sentence is: This is the most beautiful place on earth. The second sentence reads: There are many such places.

 

 

 

 

 

I look into the distance. The wind is pushing me in one direction. I can feel the rain clouds coming towards me. When I look to the left I see the distance of the polder. When I look to the right, I see paths for walking or cycling, country roads, ditches and fences. It’s a country I can love. I can walk, muse and enjoy. But it is a polder where everything is under control. A patchwork quilt. A figure-sawn landscape where all contrasts fit exactly as in a puzzle. That is also the Netherlands.

 


Posted in Uncategorized by with comments disabled.