Herinnering uit 1982, uit de eerste wereldreis … Nanumea (Dutch/English) .. “Is the world really big?” asks an old man. I tell him that we have been on the road for four years and have only covered half of it. Exclamations of surprise accompany Manesse’s translation.

Herinnering is het radicale weigeren te vergeten.

Herinnering uit 1982, uit de eerste wereldreis … Nanumea heeft een geul in het koraalrif, gemaakt door de Amerikanen in de tweede wereldoorlog om op dit eiland een vliegveld te bouwen. Dat staat niet op de kaart. ( Op dit kaartje in midden  is streepje te zien) De doorgang is ongeveer 15 meter breed en wel 100 meter lang. De buitenboordmotor moet vol meedraaien want er staat veel stroom. Nog voordat we in staat zijn het anker te laten zakken in de lagune, worden we omsingeld door uithouderkano`s, overladen met mensen, terwijl de rest van de bevolking zich op het strand heeft verzameld. In gebarentaal wijst men naar de wal, waar we in convooi heen roeien. Daar stapt uit de mensenmenigte een man, Manesse, naar voren die ons in het Engels welkom heet. De mannen zijn gekleed in een lava-lava, een doek om hun heup gewikkeld en hun ontblote bovenlijf laat ingewikkelde tatoeages zien. De vrouwen dragen een zelfde wikkeldoek met een blouse er boven of zijn topless, iedereen loopt blootsvoets. “Is de wereld werkelijk groot” vraagt een oude man. Ik vertel dat we al vier jaar onderweg zijn en de helft nog maar hebben afgelegd.

Uitroepen van verbazing vergezellen Manesse`s vertaling. „Komen hier veel jachten, vraagt ik. „oh ja, zeggen ze „veel”. Hoeveel, vraagt ik. „Vijf”. De laatste was er 3 jaar geleden geweest! Een ander vraagt ons: Hoe ziet jullie eiland eruit! Ik vertel: Er wonen veel mensen en er is een hoog rif om het land gebouwd om het tegen overstromen te beschermen. In de winter is het er koud en dan dragen de mensen dikke wollen kleren om warm te blijven. De menigte zucht.

 

A memory from 1982, the first round the world voyage, taking 7 years from 1978 till 1985

Nanumea has a channel in the coral reef, made by the Americans in the second world war to build an airport on this island. It’s not on the map. (On the map above you see in the middle a thin dash in the reef)  The passage is about 15 meters wide and 100 meters long. The outboard engine together with the sails must run at full speed because there is a lot of current. Even before we are able to drop anchor in the lagoon, we are surrounded by outrigger canoes, overloaded with people, while the rest of the population has gathered on the beach. In sign language they point to the shore, where we row in convoy. There, a man named Manesse steps forward from the crowd and welcomes us in English. The men are dressed in a lava lava, a cloth wrapped around their hips, and their bare chests show intricating tattoos. The women wear the same wrap with a blouse on top or are topless, everyone walks barefoot. “Is the world really big?” asks an old man. I tell him that we have been on the road for four years and have only covered half of it. Exclamations of surprise accompany Manesse’s translation.

 

 

“How many yachts come here, I ask. “Oh a lot, he says, a lot. ” How many, I ask. “Five”. The last one had been there 3 years ago! Another asks us: What does your island look like! I tell them: Many people live there and a high reef has been built around the land to protect it from flooding. In the winter it is cold and people wear thick woolen clothes to keep warm. The crowd sighs.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.