About the white seagull, the long way, Bernard Moitessier ( scroll Dutch/English) … hij schreef over het beest wat de aarde onder de voet wil lopen, de economie en het grote geld… hij beschreef de vrede van de witte zeemeeuw en verlegde zijn koers naar de Pacific.

In 1968/69 was de eerste non-stop rond de wereld wedstrijd. De Golden Globe Race georganiseerd door The Times. Er starten 9 deelnemers. De meesten moesten met technische problemen afhaken. Alleen Robin Knox-Johnston kwam aan na 313 dagen solo, alleen op zee. De Fransman Bernard Moitessier had de race kunnen winnen maar na Kaap Hoorn, onderweg naar Europa besluit hij niet terug te keren … om mijn ziel te redden schreef hij.

Moitessier wist na de Hoorn dat hij niet naar Europa terug wilde, hij zocht het witte strand en de groene palmbomen, maar vooral ook de vrede in zijn hart. Hij schreef over het beest wat de aarde onder de voet wil lopen, de economie en het grote geld. Hij beschreef de vrede van de witte zeemeeuw op zijn knie en verlegde zijn koers naar de Pacific.

Het is mooi weer, het kielzog rolt gelijkmatig uit. In kleermakerszit in de kuip kijk ik naar de zee en luister naar het zingen tegen de huid. Ik zie een kleine meeuw op mijn knie zitten. Ik durf me niet verroeren, ik durf niet te ademen uit angst dat hij zal wegvliegen en niet meer zal terugkomen. Hij is helemaal wit, bijna doorzichtig, met heel grote, zwarte ogen en een heel fijne snavel. Ik heb hem niet zien komen, ik heb het snelle klapperen van de vleugels toen hij zich neerzette niet gemerkt. Mijn lichaam is naakt in de zon en toch voel ik hem niet op de naakte huid van mijn knie. Hij heeft geen merkbaar gewicht.

Langzaam laat ik mijn hand naderbij komen. Hij kijkt naar me en strijkt zijn veren glad. Ik breng mijn hand nog wat dichterbij. Hij houdt op zijn veren glad te strijken en kijkt me zonder vrees aan. En zijn blik lijkt me iets mee te delen. Ik breng mijn hand nog wat dichterbij… en ik begin hem zo maar heel zacht over zijn rug te strijken. Dan zegt hij iets tegen me, en op dat moment begrijp ik dat het geen wonder is maar iets heel natuurlijks. En hij vertelt me het verhaal van het mooie zeilschip vol menselijke wezens. Honderden miljoenen menselijke wezens. Bij het vertrek was een lange ontdekkingsreis het plan.

Die mensen wilden weten waar ze vandaan kwamen en waar ze heen gingen. Maar ze waren helemaal vergeten waarom ze op het schip waren. Toen zijn ze langzamerhand dik geworden, het zijn veeleisende passagiers geworden, het leven van de zee en van het schip kon hen niet meer schelen. Waar ze alleen nog belangstelling voor hadden, was voor hun beetje comfort. Zij hebben het aanvaard middelmatig te worden, en als ze zeggen: “Zo is het leven nu eenmaal “, dan leggen ze zich neer bij het aanvaarden van de lamlendigheid.

1968/69 was the first non-stop round the world race. The Golden Globe Race organized by The Times. 9 participants started. Most had to give up with technical problems. Only Robin Knox-Johnston arrived after 313 days solo, alone at sea. The Frenchman Bernard Moitessier could have won the race but after Cape Horn, on his way to Europe, he decides not to return… to save my soul, he wrote.

Moitessier knew after Cape Horn that he did not want to return to Europe, he was looking for the white beaches and the green palm trees, but above all the peace in his heart. He wrote about the beast that wants to overrun the earth, the economy and big money. Describing the peace of the white seagull on his knee, he turned his course toward the Pacific.

The weather is good, the wake gently spins out astern. Sitting cross-legged in the cockpit, I watch the sea, listening to the song of the bow. And I see a little seagull perched on my knee. I don’t dare move, I don’t dare breathe, for fear she will fly away and never come back. She is white all over, almost transparent, with a slender beak and very large black eyes. I did not see her draw near, I did not sense the faster beating of her wings as she landed. My body is naked under the sun, yet I do not feel her on the bare skin of my knee. Her weight cannot be felt.

Slowly, I reach out my hand. She looks at me, preening her feathers. I reach closer. She stops smoothing her feathers and watches me, unafraid. Her eyes seem to speak. I reach my hand a little bit closer. . .and gently start stroking her back, very gently. She speaks to me then, and I understand that this is no miracle. And she tells me the story of the Beautiful Sailboat filled with men. Hundreds of millions of men. When they set out, it was on a long voyage of exploration.

The men wanted to find out where they came from, and where they were going. But they completely forgot why they were on the boat. And little by little they get fat, they become demanding passengers. They are not interested in the life of the boat and the sea any more; what interests them are their little comforts. They have accepted mediocrity, and each time they say ‘Well, that’s life,’ they are resigning themselves to ugliness.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.