We trokken verder … over astronavigatie in de woestijn (Dutch/English) … we moved on, about celestial navigating in the desert

Ik lag op het zand onder een wijde hemel en kijk naar een veelheid van vallende sterren. Ik hoorde ergens in de lege nacht het janken van een jakhals in een wereld waar geen licht in de duisternis brandt maar kijkend naar de sterrenhemel had ik het gevoel dat ik tussen de sterren stond.

Zij willen weten wie ik ben en vertel over mijn zeereizen en het lange alleen zijn. Ze vroegen stel ze zouden me alleen laten of ik dan wist waar ik was en wist waar ik heen moest. Ik keek naar boven en wees op de sterren. Ze knikten instemmend. Orion, zowel op zee als hier is zo briljant. En daar in het noorden staat de vaste Poolster. Zo zou ik dus mijn weg kunnen vinden.

Het was nog donker, koud en windstil. Het werd al licht. Er stond een smalle streep licht aan de oostrand van de wereld. Ik liep weer een stuk de woestenij in en bleef toen staan met een bede tot het duister boven me en zo stond ik een hele tijd. Toen draaide ik me om. In de verte zag ik het kampvuur branden. Iedereen was wakker. We trokken verder.

 

Vroeger op de Zeevaartschool leerde ik Astro navigatie met de Zeevaartkundige tafels. Wat ik me kan herinneren waren de interpolatie tafels die je daarbij nodig had. Later maakte ik al gauw gebruik van de Ho 249 methode. Ik kende in die tijd 52 sterren bij naam. 52 sterren die bruikbaar waren om je positie te bepalen. Men wist niet waar ik was, maar ik wist wel waar ik was.

 

Voor belangstellenden in astro navigatie zie; https://www.ljharri-watersportmedia.nl/product/2194630/de-zon-als-gps

en voor een cursus zie  http://www.sextantnavigatie.nl

Over de woestijnreis zijn er twee boeken. De eerste #Reizen tussen Zand en Ijs en het fotoboek Kara Ben Nemsi, traveling with the Touareg. Bij mij verkrijgbaar. Het Reizen boek kost € 15 incl post en het fotoboek ook 15 inc post. maar koop u het samen dan is het € 20 incl post. Bestellen op oceanclubinfo@gmail.com

 

 

 

 

 

 

Vandaag de dag kijken wij naar het heelal omdat we met die kennis op aarde iets willen doen. Vóór de introductie van gps orienteerden navigatiesystemen zich op de sterren. Nu kijken we met geavanceerde telescoopsystemen in wolkeloze woestijnen naar verre sterrenstelsels om uit het groeien (of imploderen) ervan iets te begrijpen. De huidige cultuur is tuk op meten, beheersen en controleren. Voor Einstein was dat een bevrijding. Hij kon zo de krampachtige, menselijke verlangens relativeren.

‘Daar, buiten was er die enorme wereld, die onafhankelijk van ons mensen bestaat en die zich aan ons voordoet als een groot, eeuwig raadsel, ten minste voor een deel toegankelijk voor onze observatie en ons denken. Anderzijds is het kille universum zelf ook een object van contemplatie. Dat staat dicht bij het romantische levensgevoel. Het weet een bij zondere gevoeligheid voor de ruwe, onherbergzame en ontzagwekkende kant van de natuur op te brengen…

 

 

 

We trokken verder. In de verte zag ik struiken. Dichterbij komend waren het twintig meter hoge palmen. Ze deden me denken aan een eenzame atol in zee in dekleuren van de ondergaande zon.

 

 

 

In the past at the Maritime Academy we learned Celestial navigation with the Nautical tables. I can remember the interpolation tables you needed to do so. Later I used the Ho 249 method. At that time I knew 52 stars by name. 52 stars that could be used to determine my position. They didn’t know where I was, but I knew where I was.

 

Today we look at the universe because we want to do something with that knowledge on earth. Before the introduction of GPS, navigation systems were focused on the stars. Right now, we are looking at distant galaxies with advanced telescope systems in cloudless deserts to know more about the growing (or imploding) of the universe. The current culture is keen on measuring, controlling and monitoring. For Einstein that was a liberation. In this way he could put the convulsive human desires into perspective.

There, out there, was that vast world, which exists independently of us humans, and which presents itself to us as a great, eternal riddle, accessible at least in part to our observation and our thinking. On the other hand, the cold universe itself is also an object of contemplation. That is close to the romantic way of life. It knows how to show a special sensitivity to the rough, inhospitable and awe-inspiring side of nature …

 

I lay on the sand under a wide sky and look at a multitude of shooting stars. Somewhere in the empty night I heard the howling of a jackal in a world where no light burns in the darkness, but looking at the starry sky I had the feeling that I was standing among the stars.

We moved on. In the distance I saw bushes. Coming closer they were twenty-foot palms. They reminded me of a lonely atoll in the sea in the colors of the setting sun.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.