Don’t fence me in … (scroll Dutch/English) .. And gaze at the moon ’til I lose my senses I can’t look at hobbles and I can’t stand fences Don’t fence me in

Het volgen van de Vendee Globe 2020 … brengt herinneringen …

Ik adem de wind en ik adem de damp. Op de lange deining staan de kruinen van golven die net niet breken. Het is wachten op de aanwijzingen van de barometer, die eerst gestegen is en nu weer daalt. Aan dek zoek ik de horizon af. In het westen komt een zwarte wolkenbank opzetten. Onbeweeglijk sta ik daar, de mens. Ik zoek het onzichtbare. Ik draai de kotterfok weg tot er een klein puntje overblijft. Ik zie de golven schuiven maar niet anders dan voorheen. De zee bouwt heel hoog op, maar ook heel lang.

 

 

 

Uitputtende stormen, gevaarlijke golven, sombere, op het water hangende wolken, die alle triestheid, alle ontmoediging met zich meedragen. Toch ga je verder, misschien omdat je weet dat je verder moet, zelfs als je niet meer begrijpt waarom. Het leven, op een zee die glinstert van kracht en licht en die je al haar waarheid geeft. Dan weet je waarom je verder gaat.

 

 

En daarnaast de totaal andere herinnering.

 

Het paradijs bestaat en het is heel mooi. Het bestaat uit een eenvoudig leven op een atol in de Stille Oceaan. Vrijdags gaan alle vrouwen naar Allei om brandhout, kokosnoten en taro te halen. Zondag is absoluut een vrije dag. Ik ga mee naar de kerk. Vrouwen aan een kant op matten op de vloer, mannen aan de andere kant, kinderen er overal spelend tussen door. Als de dienst voorbij is zingen ze mij toe in een taal die ik niet kan verstaan maar ik ken de melodie; …dat ‘s Heren zegen op u daalt… ik krijg tranen in de ogen.

 

 

Ook al is Puluwat misschien wel de mooiste plek op aarde, ik kan niet blijven. Het paradijs moet ik ook weer verlaten. Ik ben een westers mens. Om hier te blijven moet je alles overboord zetten, alles, ook de satelliet telefoon, ook de computer. Maandag vertrek ik, afgeladen met kokosnoten, bananen, papayas, twee pakken gefermenteerd broodfruit en een gebraden kip.

 

En nu (2020) dan ?

Als ik van Amsterdam terug rij naar de Roggebot of naar Kampen, dan stop ik altijd even langs de A6, bij Haje, de Lepelaar. Dan haal ik bij de Take Away, een broodje gezond en een grote Cafe Latte … don’t fence me in.

https://greatsong.net/PAROLES-BING-CROSBY,DONT-FENCE-ME-IN,1727430.html

 

 

Following the Vendee Globe 2020 … brings memories …

I breathe the wind and I breathe the vapor. The whole sea is shaking. On the long swell are the crests of waves that just don’t break. I have to wait for the indications of the barometer, which first rose and is now falling again. Standing on deck I search the horizon. A black cloud bank is coming up in the west. I stand there immobile, a human being, seeking the invisible. I turn the cutter jib away until a small point remains. I see the waves shifting, but no differently than before. The sea builds up very high, but the wavescrests are also long …

 

 

Exhausting storms, dangerous waves, gloomy clouds hanging on the water, carrying all sadness, all discouragement. Still, you move on, perhaps because you know you have to move on, even if you don’t understand why. Life, on a sea that shimmers with strength and light and that gives you all its truth. Then you know why you continue.

 

 

 

And also the totally different memory.

 

Paradise exists and it is very beautiful. It consists of a simple life on an atoll in the Pacific Ocean. On Friday, all women go to Allei to get fire wood, coconuts and taro. Sunday is definitely a day off. I’m going to church. Women on one side on mats on the floor, men on the other, children playing everywhere in between. When the service is over they sing to me in a language I cannot understand but I know the melody; … “the Lord’s blessing is descending upon you”… tears come to my eyes.

 

Even though Puluwat may be the most beautiful place on earth, I can’t stay. You can stay, Hendrik, you are a Palhu, a navigator. There is a job for you here, at the school, repairing the boats. I am a westerner. To stay here you have to throw everything overboard, everything, including the satellite phone, also the computer … I leave on Monday, loaded with coconuts, bananas, papayas, two cartons of fermented breadfruit and a fried chicken.

 

And now, 2020 ?

When I drive back from Amsterdam to the Roggebot or to Kampen, I always stop along the A6, at Haje, de Lepelaar. A Take Away, and I order a Ham and cheese sandwich and a large Cafe Latte … don’t fence me in.

 

I want to ride to the ridge where the West commences
And gaze at the moon ’til I lose my senses
I can’t look at hobbles and I can’t stand fences
Don’t fence me in

 

https://greatsong.net/PAROLES-BING-CROSBY,DONT-FENCE-ME-IN,1727430.html


Posted in Uncategorized by with comments disabled.