While passing Point Nemo, the Vendee Globe goes on, I follow the course (Dutch/English) and place my own experience on the same position … … ik ben nu 66 dagen onderweg. Er is nog een doos rookworsten, ik was al bang dat die opraakten. En kant en klare maaltijden in blik genoeg. Dus wat kan mij eigenlijk gebeuren ?

 

Gedachten door mijn hoofd bij het passeren van Point Nemo. Met de volgende kaart ben ik weer terecht gekomen op een kaart waarop ik weer land kan zien. De vorige was alleen maar zee. Deze laat een stuk van Zuid-Amerika en Antarctica zien. De lengte van Paaseiland maakt allerlei herinneringen los.

 

 

Zou Elisabeth nog bij Tahai wonen. Ik probeer te bedenken wat er allemaal veranderd zou kunnen zijn. Niet veel, geloof ik. Jonge mensen zijn ouder geworden, oude mensen dood gegaan. Namen gaan door me heen en ik probeer de gezichten erbij te halen; Rapahanga, Antonio, Pako met Elvira. Naast hun huis stond een immense ficus, wel tien meter hoog. Hanga Piko, de weg naar het dorp met daaraan het huisje van de vrouw die brood voor ons bakte. Gerardo Velasquez, Tahai, het ziekenhuis en de rede. De rede van Paaseiland is een goede om aan te komen en een slechte om te blijven liggen vanwege de hoge branding. Daarom kozen we voor Hanga Piko. Zal ik ooit nog eens op Paaseiland terugkeren ? ***

ik ben nu 66 dagen onderweg. Kaap Hoorn 2000 mijl recht vooruit. Er is nog een doos rookworsten, ik was al bang dat die opraakten. En kant en klare maaltijden in blik genoeg. Dus wat kan mij eigenlijk gebeuren ?

*** In 2002 kwam ik terug … ik rond de Motu’s bij Rano Kau. Ik heb radiocontact en krijg een plaatselijke loods aan boord om mij tussen de rotsen van Hanga Piko door te loodsen. Het is een bekende: een van de visserlui van Hanga Piko, Isidrio, 21 jaar geleden… als ik vertel wie ik ben noemt hij mij Papa Henk … ik ben terug.     …..    twee weken later … partir c’ est mourir un peu …

 

When passing Point Nemo, thoughts in my head … with the following map I sail again on a map where I can see land. The previous one was just sea. This shows a part of South America and Antarctica. The longtitude of Easter Island brings back all kinds of memories. I’m trying to think about what could have changed. Not much, I think. Young people have aged, old people have died. Names go through my mind and I try to bring in faces; Elisabeth, Rapahanga, Antonio, Pako with Elvira. Next to their house was an immense ficus, ten meters high. Hanga Piko, the road to the village with the house of the woman who baked bread for us. Gerardo Velasquez, Tahai, the Hospital and the roadstead of Hanga Roa. The Easter Island roadstead is a good one to arrive and a bad one to stay too long because of the high surf. That’s why we chose Hanga Piko. Will I ever return to Easter Island? ***

I’ve been at sea for 66 days now. Cape Horn 2000 miles ahead. There is still a full carton of smoked sausages, I was afraid to run out of these. And plenty of ready-to-eat canned meals. So what can actually happen to me?

*** I came back in 2002… I sail around the Motus at Rano Kau. I have radio contact and get a local pilot on board to guide me through the rocks of Hanga Piko. It is one of the fishermen from Hanga Piko, Isidrio, 21 years ago … when I tell who I am he calls me Papa Henk … I am back.  ….. two weeks later … partir c’est mourir un peu !


Posted in Uncategorized by with comments disabled.