Wat wordt beschouwd als een Kaap Hoorn ronding … In 2002 met de Campina bezeilde ik de vaarwegen van Vuurland. (Dutch/English) .. Dark, pitchdark. Is it the predicted storm or just a williwaw from the mountains? It’s wet and cold. I struggle with the boat between islands and rocks and manage to get to open water. It is one o’clock in the morning.

De eersten zijn dus Kaap Hoorn gepasseerd. De laatse is Nieuw Zeeland nog niet voorbij. Er zit 6000 mijl tussen de eerste en de laatste. Sommigen hebben het moeilijk.  In 2002 met de Campina bezeilde ik de vaarwegen van Vuurland. Hoewel ik Kaap Hoorn ronde wordt deze niet beschouwd als een officiele.

Wat wordt beschouwd als een Kaap Hoorn ronding: een met een zeilvaartuig zeilend afgelegde en ononderbroken reis van ten minste 3000 zeemijl over open zee waarbij de 50e breedtegraad Zuid zowel op de Atlantische als de Grote Oceaan moet zijn gekruist en waarbij Kaap Hoorn is gerond.  https://kaaphoornvaarders.nl

`s Avonds bestudeer ik de kaarten van de eilanden rond Kaap Hoorn. Ik zie Barnevelt eiland, eiland Evoud, de Hondebaai en Baai Oranje. Namen uit het roemruchte verleden van Nederlandse zeevaarders.

Het is Paasweekend. In de doorgangen tussen de eilanden hangt overal een dichte nevel. Ik passeer de eilanden Evoud, Terhalten en Barnevelt. Kale rotsformaties, donkerend in het licht. Het blijft goed weer, maar er staan vlagen. Ik rond de Kaap in vlagen wind en zeil door Paso Mar del Sur en kom voor het donker aan bij Caletta Martial, een baai met een witgeel zandstrand. Om negen uur `s avonds trekt de wind aan. De Campina schudt en trilt. De regen geselt over het dek. De williwaw trekt het anker door de grond.

Het is pikkedonker. Aan beide kanten heb ik 200 meter met kelp en rotsen. Ik start de motor en zet de radar bij. Het ankeralarm gaat af. Het anker houdt niet. Met een beetje vooruit en een beetje achteruit op de motor waait de Campina de baai uit. 30 meter ankerketting hangt overboord en is onmogelijk aan boord te krijgen. Is het de voorspelde storm of gewoon een williwaw, een valwind van de bergen ? Het is nat en koud. Ik worstel met het scheepje tussen eilanden en rotsen door en krijg het voor elkaar op open water te komen. Het is een uur `s nachts. Om vijf uur houdt het op te waaien.

Ik zit 12 mijl uit de kust en slaap tot acht uur. Dan haal ik het anker omhoog, die ik als een drijfanker had gebruikt en kom s’middags aan in Caletta Banner. De zon gaat rood onder. Er hangen raderende wolken in de lucht. Een eenzame dolfijn laat even zijn rug zien. Het is Pasen. Nachts is het weer helder en luister ik naar de wind in de leegte.

The first have passed Cape Horn. The latter has not passed New Zealand yet. There are 6000 miles between the first and the last. Some are struggling. In 2002 with the Campina I sailed the waterways of Tierra del Fuego. In the evening I study the maps of the islands around Cape Horn. I see Barnevelt island, island Evout, Hondebaai and Baai Oranje. Names from the illustrious past of Dutch sailors.

It is Easter weekend. There is a dense mist everywhere in the passageways between the islands. I pass the islands of Evout, Terhalten and Barnevelt. Bare rock formations, darkening in the light. The weather remains good, but there are gusts. I round the Cape in gusts and sail through Paso Mar del Sur, arriving before dark at Caletta Martial, a bay with a white-yellow sandy beach.

At nine o’clock in the evening the wind picks up. The Campina shakes and vibrates. The rain lashes over the deck. The williwaw pulls the anchor through the ground. It is pitch dark. On both sides I have 200 meters of kelp and rocks. I start the engine and use the radar. Anchor alarm. The anchor doesn’t hold. With the engine a little forward and a little backwards, the Campina drifts out of the bay. 30 meters of anchor chain hangs overboard and is impossible to get on board. Dark, pitchdark. Is it the predicted storm or just a williwaw from the mountains? It’s wet and cold. I struggle with the boat between islands and rocks and manage to get to open water. It is one o’clock in the morning. At five o’clock it stops blowing. I’m 12 miles from the coast and sleep for three hours. I haul the anchor on board, which was used as a drogue and arrive in Caletta Banner in the afternoon.

The sun sets red. There are streaming clouds in the sky. A lonely dolphin shows its back for a moment. It’s Easter. At night the weather is clear and I listen to the wind in the void.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.