Hier pik ik de Vendee Globe weer op met eigen ervaringen (Dutch/English) … Here beyond men’s judgments all covenants were brittle.Why do you choose a particular course … the answer is simple; I look at the location of high and low pressure areas, look at the expected wind speeds and determine the strategy.

Push off, and sitting well in order smite, the sounding furrows; for my purpose holds. To sail beyond the sunset, and the paths of all the western stars … (Alfred Lord Tennyson).


1989 .. na Kaap Hoorn met de Alisun J&B ging ik binnendoor maw ik liet de Falkland eilanden aan SB … De volgende morgen zie ik aan stuurboord de Jason-eilanden, de noordwestelijkste van de Falklands, de zee is groen. Op de bank ten noorden van de Falkland eilanden is de zee kalm, bijna glad, en er staat een heerlijke zuidwestelijke bries; het scheepje loopt zijn mijlen, 200 en meer per dag. Ik lach en geniet. De kracht is uit de zee, de rollers zijn verdwenen. De zee wordt weer blauw. ‘Onderweg naar huis’, zingt het schip en het spoedt zich voort. Alleen en eenzaam ? Alleen, ja, maar eenzaamheid voel ik niet. ‘Eenzaam maar niet alleen,’ schreef koningin Wilhelmina. Voor mij geldt het omgekeerde.

 

1993 … na Kaap Hoorn met de Zeeman ging ik weer binnendoor … bij de Falklandeilanden heb ik de zwaarste storm van de reis. Het duurt gelukkig niet lang. Vierentwintig uur kan ik zelfs het vierde rif er niet in krijgen. Alles wordt uit mijn handen getrokken. De wind komt gelukkig van de goede kant. Met een heel klein stormfokje er voor daver ik met witte brekers mee, de piloten blijven sturen. Zo lang er voortgang is sturen de piloten en nu met bijna geen zeil op zie ik de speedometer naar 15 en soms 18 knopen oplopen. Omdat ik aan de oostkant van het Zuid Amerikaanse continent zit loopt de zee minder hoog op maar is daardoor juist kort en heftig. Vierentwintig uur later is de wind weg. Vier uur later breekt de zee niet meer. Weer een uur later heb ik het hele zeilplan weer op. De zee ruist in al haar grootheid. De Zeeman zet koers naar huis.

1996 … met de C1000 ga ik buitenom en laat de Falklands aan BB. Waarom kies je een bepaalde koers .. het antwoord is eenvoudig; ik kijk naar de ligging van hoge en lagedruk gebieden, kijk naar de verwachte windsnelheden en bepaal de strategie …

Voorbij de Falklandeilanden werd de zee wat rustiger. Ik zie weer eens onnoemelijk veel sterren. Het was een prachtige dag, de eerste in bijna twee maanden. Nu merk ik hoe ik hoge luchten gemist heb. In de zuid waren ze deze reis onzichtbaar voor me. Altijd bewolking of mist. Maar dat is nu verleden tijd. Gisteren passeerde ik de 40ste breedtegraad, dus ben ik weer uit de gevarenzone. Niet dat ik geen stormen meer kan verwachten, integendeel. Maar de kans op storm wordt steeds kleiner, naar gelang ik noordelijker trek. En na Kaap Hoorn is elke storm gewoon een harde wind.

Here beyond men’s judgments all covenants were brittle. (Cormac McCarthy)

1989 .. after Cape Horn with the Alisun J&B I left the Falkland Islands to starboard… The next morning I see the Jason Islands, the most northwestern island of the Falklands, the sea is green. On the bank to the north of the Falkland Islands, the sea is calm, almost smooth, and there is a lovely south-westerly breeze; the boat runs its miles, 200 and more a day. I smile and enjoy. The violence is gone, the rollers are gone. The sea turns blue again. “On the way home,” the ship sings and hurries on. Alone and lonely? Alone, yes, but I don’t feel loneliness. “Lonely but not alone,” wrote Queen Wilhelmina. For me the opposite is true.

1993… after Cape Horn with the Zeeman I left the Falklands again to starboard … and have the worst storm of the trip. Fortunately, it does not take long. Twenty-four hours I can’t even get in the fourth reef. Everything is pulled from my hands. Fortunately, the wind is coming from the right side. With a very small storm jib I thunder along with white breakers, the pilots keep on steering. As long as there is progress the pilots steer and now with almost no sail on I see the speedometer increase to 15 and sometimes 18 knots. Because I am on the east side of the South American continent, the sea rises less but is therefore short and fierce. Twenty-four hours later the wind is gone. Four hours later, the sea no longer breaks. Another hour later I raise all the sails again. The sea roars in all its greatness. Zeeman is heading home.


1996… with the C1000 I leave the Falklands to port.
Why do you choose a particular course … the answer is simple; I look at the location of high and low pressure areas, look at the expected wind speeds and determine the strategy …
the sea became a bit calmer. I see countless stars again. It was a beautiful day, the first in almost two months. Now I notice how I missed high skies. In the south they were invisible. Always overcast or fog. But that is now a thing of the past. Yesterday I passed the 40th latitude. Not that I cannot expect more storms, on the contrary. But the chance of a storm is getting smaller, the more I move north. And after Cape Horn, every storm is just a strong wind.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.