Bijna twee dagen voor Brest hoorde ik het getjilp van een vogeltjeI (Dutch/English) 1996 it took me 119 days with the C1000. Almost two days before Brest I heard the chirping of a bird. Beautiful, black, shiny, with a blue chest and a brown-red neck. In the afternoon the bird came inside. The following night she sat on my head and in my hands.

Morgen de 27ste kunnen de eersten van de Vendee Globe binnen komen. Dit is voor het eerst dat na 80+ dagen er zo’n groepje op korte afstand van elkaar zeilt. Het veld ligt ver uit elkaar. De laatste twee zijn net Kaap Hoorn voorbij.

Met de C1000 was ik in 1996, 119 dagen onderweg. Bijna twee dagen voor Brest hoorde ik het getjilp van een vogeltje. Ze zat op het net en was blij een plekje gevonden te hebben. Zoals altijd zette ik een bakje water buiten. ‘s Avonds dacht ik dat het zwaluwtje vertrokken was en misschien de weg naar land had teruggevonden. De volgende morgen was ze er weer. Mooi, zwart, glanzend, met een blauwe borst en een bruinrood nekje. ‘s Middags kwam het vogeltje binnen. De avond daarop zat ze op mijn hoofd en in mijn handen. Het diertje wilde niet uit mijn warme handen. Ik hoopte dat dit vogeltje de reis zou overleven. Ik wilde het beestje terugbrengen naar de veilige wal. Ze zat in een hoekje te slapen en werd af en toe wakker en zong naar mij. Voor aankomst zette ik het vogeltje even weg op de kaartentafel.

Toen ik het levende vogeltje aan de pers wilde laten zien, was ze dood. Ik kreeg een brok in mijn keel. Leven was uit mijn handen weg geglipt. Zo voelde ik het. Met een zwaai gooide ik het beestje overboord … had geleefd, zei ik hardop, ik heb je naar de wal gebracht …

Ik hou van de zee, ik ben een zeemens. Je voelt je vrij, je handelt zelf, je bent je eigen koning over je eigen koninkrijk. Je beslist zelf. Zelfredzaamheid is het hoogste goed voor de solozeiler. Ik bent de enige die in kan grijpen in levensbedreigende situaties en accepteert dat ook.

daarnaast bestaat er een samenleving aan de wal.

The first of the Vendee Globe will arrive tomorrow the 27th. This is the first time that after 80+ days such a group sails a short distance from each other. But the whole field itself is far apart. The last two have just passed Cape Horn.

In 1996 it took me 119 days with the C1000. Almost two days before Brest I heard the chirping of a bird. She was on the netting and was happy to have found a place. As always I put a bowl of water outside. In the evening I thought the swallow had left and perhaps found its way back to land. She was back the next morning. Beautiful, black, shiny, with a blue chest and a brown-red neck. In the afternoon the bird came inside. The following night she sat on my head and in my hands. The bird did not want to get out of my warm hands.

I was hoping this little bird would survive the trip. She was sleeping in a corner and occasionally woke up and sang to me. Before arrival I put the bird away on the chart table. After the finish I went inside to show the birdie to the press, she was dead. I got a lump in my throat. Life had slipped from my hands. That’s how I felt it. With a swing I threw the bird overboard… why don’t you live, I said out loud, I brought you ashore…

I love the sea, I am a sailor. You feel free, you act yourself, you are your own king over your own kingdom. You decide for yourself. Self-reliance is the greatest good for the solo sailor. I am the only one who can intervene in life-threatening situations and I accept that.

besides that, there is a society ashore.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.