When things seems to go wrong (Dutch/English) .. there may not be a place for me ashore, then let this be my universe. Allow me here, I say out loud. The sea now comes from two sides. They look like geysers between black water and white breakers. I get a very anxious feeling. These are hurricane symptoms.

Stormwarning, 50 knots of wind, 300 miles from storm centre, maar in het noordwestelijk kwadrant. De wind neemt toe. Ik stuur, ik zeil, ik slaap, ik lees, ‘s Avonds zet ik twee reven in het grootzeil.

‘s Nachts draait de wind. Hurricane Gabrielle is een Extra Tropical depressie geworden en komt op 100 mijl afstand langs daveren. Drie reven in het grootzeil, fok stuk weggedraaid. Gedachten gaan door mijn hoofd. Wanneer trek je het survival pak aan ? Die zit ongemakkelijk. Wanneer trek je zo’n onhandig pak aan. Met zo’n Michelinmannetjes pak aan beweeg je je onhandig. Het wordt een zware nacht, de wind zuidoost. Ik maak een thermoskan koffie en eet gewoon uit het blik. Sperziebonen. Ik eet het hele blik leeg en drink het boontjeswater. Kijkend naar het weerkaartje denk ik dat de depressie mij bijna voorbij. Kijkend naar de 48 en 72 uurs voorspelling denk ik dat ze een fout maken want de depressie komt weer naar mij toe. Ik denk dat ze verkeerde kaartjes hebben opgestuurd. Aan de toenemende zee zie ik dat het niet zo is. Brekers rollen blindelings, als bergruggen, met een oorverdovend kabaal, onder en over het scheepje heen. De maan zwavelgeel. Dat alles goed mag gaan, bid ik. Ik mag dan geen plaats hebben aan de wal, laat dit dan mijn universum zijn. Sta mij hier toe, zeg ik hardop. De zee komt nu van twee kanten. Het lijken wel geisers tussen zwart water en witte brekers.

Ik krijg een heel angstig gevoel. Dit zijn hurricane verschijnselen. Hurricanes veranderen onverwacht van richting. Gabrielle davert mij weer voorbij en komt ten zuiden van me tot stilstand. Het waait, 60 65 knopen. Dat is boven de 12 Beaufort. Uitschieters naar 67 knopen. Het grootzeil lijkt te veel. Het vierde rif krijg ik er niet in. De wolken breken. Ik zie de maan. Het zwavellicht verstevigt het angstige gevoel van zware storm en kleurenpartijen tussen voortjagende zwarte wolken met op de zee vreselijke brekers. De zevende dag en volgens het weerkaartje ontstaat er een nieuwe depressie. De verwachting is dat die samenvloeit met de eerste. In het zuiden naderen de overblijfselen van cycloon Humberto. De verwachting is een grote super lage, 952 mb extra-tropical depression, wat de hele oceaan zal beïnvloeden. Ik voel weer een soort van angst… niet het bang zijn, maar angst als respect, ik wil mijn scheepje thuis brengen.

Twee dagen later is het voorbij. Het heeft totaal tien dagen geduurd. De deining blijft tot aan de Azoren, op 38 graden breedte, staan. Donderdag komen de lichten van de wal dichterbij. De maan staat bijna vol. Ik voel frisse wind, het verfrist mijn geest … het was slecht… het was en dat betekent dat het voorbij is. ‘s Morgens om negen uur loop ik Horta binnen en klaar in. Waar ik vandaan kwam… ik zeg IJsland… ze kijken me aan. Meen je dat, vragen ze… dat wil zeggen dat je door “the perfect storm” kwam… ja; zei ik… maar niet zo erg..

Stormwarning, 50 knots of wind, 300 miles from storm center, but in the northwest quadrant. The wind is increasing. I steer, I sail, I sleep, I read, in the evening I put two reefs in the mainsail.The wind turns at night. Hurricane Gabrielle has become an Extra Tropical Depression, 100 miles away. Three reefs in the mainsail, small stormjib. Thoughts run through my mind. When do you put on the survival suit? It is uncomfortable. When to put on such a clumsy suit? With such a Michelin man suit you move awkwardly. It will be a heavy night, the wind southeast. I make a thermos of coffee and just eat from the can. Green beans. I eat the whole can and drink the bean water. Looking at the weather map, I think the depression is about to pass me. Looking at the 48 and 72 hour forecast I think they are making a mistake because the depression is coming back to me. I think they sent wrong maps. From the increasing sea I see that this is not the case. Crushers roll blindly, like ridges, with a deafening roar, under and over the ship. The moon is sulfur yellow. May everything go well, I pray.

There may not be a place for me ashore, then let this be my universe. Allow me here, I say out loud. The sea now comes from two sides. They look like geysers between black water and white breakers. I get a very anxious feeling. These are hurricane symptoms. Hurricanes unexpectedly change direction. Gabrielle thunders past me again and comes to a halt south of me. The wind is blowing, 60-65 knots. That is above 12 Beaufort. Peaks to 67 knots. The mainsail seems too much. I can’t get into the fourth reef. The clouds are breaking. I see the moon. The sulfur light intensifies the fearful feeling of a heavy storm and colors between black clouds with terrible breakers on the sea. On the seventh day, according to the weather map, a new depression arises. It is expected to merge with the first. To the south, the remains of cyclone Humberto are approaching. A big super low 952MB extra-tropical depression is expected, which will affect the entire ocean. I feel a kind of fear again … not fear, but fear as respect, I want to bring my boat home.

Two days later it is over. It took a total of ten days. The swell remains as far as the Azores, at 38 degrees latitude. On Thursday, the lights from the shore come closer. The moon is almost full. I feel a fresh breeze, it refreshes my mind … it was bad … it was and that means it’s over. At nine in the morning I walk into Horta and I’m done. Where I came from … I say Iceland … they look at me. Are you serious, they ask … that is to say you got through “the perfect storm” … yes; I said … but not that bad ..


Posted in Uncategorized by with comments disabled.