Beschouwingen over het leven … (Dutch/English) … Contemplations on life

Wij leven in een wereld waarin mensen veelal bezig zijn met uiterlijke zaken. Hiërarchie en prestige zijn zaken die belangrijk zijn voor mensen omdat het hen maakt wie ze zijn. Of juist wie ze graag zouden willen zijn omdat dit nog ontbreekt in hun leven. Samenvattend vallen vele van deze zaken onder sociale status en wie jij bent aan de buitenkant. Het punt is dat de omgeving een rol speelt en mensen beïnvloedt. Sinds mensenheugenis verlangt de mens naar méér dan wat deze aarde te bieden heeft. Dat heb je op zee niet en dat heb je op zee in je eentje nog minder. Op zee ben je. Op zee handel je.

Wees eerder een Mungo Park, een Lewis en Clarke en Frobisher, van je eigen stromen en oceanen; verken je eigen hogere breedtegraden. Wees een Columbus naar geheel nieuwe continenten en werelden in je, en open nieuwe wegen, niet van handel, maar van denken. Ieder mens is de heer van een rijk waar naast het aardse rijk van de heerser slechts een kleine staat is, een heuvel die door het ijs is achtergelaten. [Henry David Thoreau, p. 343.]

De dichter Rilke vereerde de winter als het seizoen om naar het binnenste van de ziel te gaan: “Om weer genezen te worden en me ervan bewust dat de grond van mijn wezen – mijn geest en ziel – tijd en ruimte kreeg om te blijven groeien,” hij schreef dit aan een door verdriet getroffen jonge vrouw die hem om troost had gevraagd. “In de diepten van de winter leerde ik eindelijk dat er in mij een onoverwinnelijke zomer lag”, schreef Albert Camus een generatie later in zijn schrijven over reizen, die in feite meditaties zijn over thuiskomen. Camus zou al snel de op een na jongste Nobelprijswinnaar aller tijden worden en stierf kort daarna bij een auto-ongeluk met een ongebruikttreinkaartje op zak naar dezelfde bestemmin. We zijn niet onoverwinnelijk. Maar in hoe we de winters van de ziel beleven, vinden we de zomer en de bloei van ons kwetsbaar bestaan.

We live in a world where people are often concerned with external matters. Hierarchy and prestige are things that matter to people because it makes them who they are. Or precisely who they would like to be because this is still lacking in their lives. In summary, many of these things come under social status and who you are on the outside. The point is that the environment plays a role and affects people. Since time immemorial, mankind has longed for more than what this earth has to offer.

You don’t have that at sea and you have that even less at the sea on your own.

Be rather the Mungo Park, the Lewis and Clarke and Frobisher, of your own streams and oceans; explore your own higher latitudes . . . Nay, be a Columbus to whole new continents and worlds within you, opening new channels, not of trade, but of thought. Every man is the lord of a realm beside which the earthly empire of the Czar is but a petty state, a hummock left by the ice. [Henry David Thoreau, p. 343.]

The poet Rilke revered winter as the season to go into the inner of the soul: “To be healed again and aware that the soil of my being – my mind and soul – was given time and space to continue to grow, He wrote this to a grief-stricken young woman who had asked him for comfort. “In the depths of winter I finally learned that there was an invincible summer within me,” Albert Camus wrote a generation later in his writing about travel, which are in fact meditations on coming home. Camus would soon become the second youngest Nobel Prize winner of all time and died shortly afterwards in a car accident with an unused train ticket in his pocket to the same destination. We are not invincible. But in how we experience the winters of the soul, we find the summer and the bloom of our fragile life.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.