Niet om ergens te komen ben ik gegaan, het onderweg zijn zelf was mijn voornaamste doel. (Dutch/English) .. I didn’t go to get anywhere, being on the road was my main goal.

En ik lees;

Inhammen en uitstulpingen, baaien en stranden met schelpen en schuim. De zee is het begin en het einde van alles. In Fisterra de vissershaven, de laatste mensen, de laatste huizen. Het pad slingert omhoog naar de kaap; langs de kerk van Santa Maria, het ‘In paradisum’ vervliegt in de bulderende wind. Ik loop als de laatste mens over de laatste aarde, om me heen slechts het schreeuwen van de meeuwen. Er is niets meer te zien, geen mens, geen grens, geen horizon. Alleen ben ik met het geraas van de branding en het opspattend schuim. Ik staar in de verte. Om me heen sluit zich het heelal van water als een reusachtige baarmoeder. Niet om ergens te komen ben ik gegaan, het onderweg zijn zelf was mijn voornaamste doel.

 

 

‘Alles is heden. Gisteren eindigt pas morgen, en morgen begon tienduizend jaar geleden.’ die spreuk van Faulkner zegt mij tegenwoordig meer dan vroeger. Zoals ieder mens het recht heeft zijn toekomst te dromen zo ook mag iedereen zijn verleden dromen. Alleen wie getuige durft te zijn van zijn verleden heeft een toekomst voor zich. En ik keer regelmatig terug in mijn herinnering.

 

 

 

 

“Everything is in the present. Yesterday doesn’t end until tomorrow, and tomorrow started ten thousand years ago. “Faulkner’s quote says more to me today than it used to be. Just as every person has the right to dream his future, everyone can dream his past. Only those who dare to witness their past have a future ahead of them. And I regularly return to my memory.

 

 

 

Coves and bulges, bays and beaches with shells and foam. The sea is the beginning and the end of everything. In Fisterra the fishing port, the last people, the last houses. The path winds up to the cape; past the church of Santa Maria, the “In paradisum” dissipates in the roaring wind. I walk like the last human on the last earth, around me only the screaming of the seagulls. There is nothing left to see, no person, no border, no horizon. I am alone with the roar of the surf and the splashing foam. I stare into the distance. The universe of water closes around me like a gigantic womb. I didn’t go to get anywhere, being on the road was my main goal.


Posted in Uncategorized by with comments disabled.