Gewoon ten anker. Geen verwachtingen, geen noodzaak tot overleg, geen concessies of compromissen. Ik breng mijn tijd door in het niets. (Dutch/English) … The chirping of a bird. Just anchor. No expectations, no need for consultation, no concessions or compromises. I spend my time in nothingness.

 

Op elke reis, lang of kort, heb je maar een ding in eigen hand en dat is het tijdstip van vertrek. Vooral op langere tochten vallen alle andere dagen in de categorie “we zien wel wat er komt”. Ook al vaar je in het goede seizoen, storingen in het weer komen altijd voor. Al twee weken lig ik op precies hetzelfde plekkie. Na een tijdje wordt de boot een deel van jezelf. Dan hoor en voel je alles.

 

 

 

Ik zie de rust in de zwanen die langs komen. Statig en rustig maar ook oplettend. De wind draait het achterschip weer naar de wal en ik lig dicht bij de omgewaaide boom. Zie ik daar een bever ? Goedkijken, ja, zelfs twee. Ik hoor het ritselen van de wind in de bomen. Het tjilpen van een vogel.

Gewoon ten anker. Geen verwachtingen, geen noodzaak tot overleg, geen concessies of compromissen. Ik breng mijn tijd door in het niets.

 

 

On any journey, long or short, you only have one thing in your own hands and that is the time of departure. Especially on longer trips, all other days fall into the category “we’ll see what comes”. Even if you sail in the right season, disturbances in the weather always occur.

I’ve been in exactly the same spot for two weeks. After a while the boat becomes a part of you. Then you hear and feel everything. I see the peace in the swans passing by. Stately and calm but also attentive. The wind turns the stern back to shore and I lie close to the fallen tree. Do I see a beaver? Look closely, yes, even two. I hear the rustle of the wind in the trees. The chirping of a bird. Just anchor. No expectations, no need for consultation, no concessions or compromises. I spend my time in nothingness.

 


Posted in Uncategorized by with comments disabled.