… want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren … (Dutch/English) … suppose you were allowed to live here … but that is not allowed because between dream and deed there are laws and practical objections …

En dan is de dag al weer voorbij. Tijd vliegt. De zwaluwen zijn al lang weer weg. Nee, ik leef niet in herinneringen maar zonder herinneringen bestaat er geen toekomst. De wind draait het achterschip weer naar de wal. Stel dat je hier mocht wonen … maar dat mag weer niet want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren … (om met Willem Elsschot te spreken).

 

Gedurende mijn eerste wereldreis, met de Orowa ( 1978-1985) moest ik af en toe werken om de touwtjes aan elkaar te knopen. Ik werd kapitein op de Emanuel II, een kustvaarder van 700 ton met als vaargebied de Caribische zee. We haalden lading in Miami en brachten dat naar diverse eilanden voordat we cement laden in Barranquilla (Colombia) en dat weer naar Miami brachten. Zo kwamen we ook heel regelmatig op de Caiman eilanden. Ik heb ze alle drie bezocht, Grand Cayman. Little Cayman en Cayman Brac.

Op Grand Cayman kwam ik een man tegen die me vroeg wanneer ik het anker in zou slikken. Ik kende die uitdrukking toen nog niet; to swallow the anchor. Hij vertelde dat hij zn hele leven gevaren had en uiteindelijk het anker op de Cayman eilanden in had geslikt … hij was daar blijven wonen.

 

 

Soms rij ik langs de Ijssel via de Zalkerdijk en zie die boten bij de Zande liggen en denk  dan dit is de plek om mijn anker in te slikken. Ik heb ooit eens een bod gedaan op zo’n stukkie land. Maar er staan zoals overal wetten in de weg en praktische bezwaren …

 

 

the day is already over. Time flies. No, I don’t live in memories but without memories there is no future. The wind turns the stern back to shore.
Suppose you were allowed to live here … but that is not allowed because between dream and deed there are laws and practical objections …

During my first world voyage, with the Orowa (1978-1985) I occasionally had to work to tie the strings. I became captain of the Emanuel II, a 700-ton coaster with the Caribbean Sea as its sailing area. We picked up cargo in Miami and took it to several islands before loading cement in Barranquilla (Colombia) for Miami. We also regularly visited the Caiman Islands. I’ve visited all three, Grand Cayman. Little Cayman and Cayman Brac.

On Grand Cayman, I ran into a man who asked me when I would swallow the anchor. I didn’t know that expression yet; to swallow the anchor. He said he had sailed all his life and eventually swallowed the anchor in the Cayman Islands… he had stayed to live here.

 

Nowadays I drive sometimes along the IJssel via the Zalkerdijk and see those boats at De Zande. And think this is a place to swallow the anchor. But, like everywhere else, there are laws and practical objections…


Posted in Uncategorized by with comments disabled.