Er zijn 3 soorten mensen, zei Aristoteles; de levenden, de doden en degenen die op zee varen. Ik tuur in de verte en hoor een schip varen. Zien doe ik het niet. Er ligt een dikke mistdeken over het water … (Dutch/English) .. The world has always been divided. But now somehow, with no direction and no conviction, it affects everyone… except the sailor. “There are three sorts of people: those who are alive, those who are dead, and those who are at sea” (Aristotle)

 

De wereld was altijd al verdeeld. Maar nu raakt het op een of andere manier, zonder richting en zonder overtuiging, iedereen … behalve de zeeman. Er zijn 3 soorten mensen, zei Aristoteles; de levenden, de doden en degenen die op zee varen. Ik tuur in de verte en hoor een schip varen. Zien doe ik het niet. Er ligt een dikke mistdeken over het water …

 

 

De zee klotst voort in eindeloze deining” zo sprak de dichter Kloos. En inderdaad, zo is het. Nimmer is het oppervlak van de zee volkomen in rust. Toch vond ik mijn rust en mijn vrijheid op zee. Op die grenzeloze oceaan van wind en licht en vrede bestaat er geen andere heerser dan de zee. Elke reis was een nieuwe keuze ingegeven in m’n hart. Voor het solozeilen bestond er eigenlijk maar een regel en dat is dat je niet bang bent alleen te zijn. Ik dacht nooit; maar als. Zodra ik het land niet meer zag kon er mij niets meer gebeuren. Je herkent de veranderingen in het weer of de staat van de zee.

 

Afgelopen zomer heb ik nauwelijks het Ketelmeer verlaten. Vrienden zeiden tegen me; zie je nou wel, je hoeft niet ver te gaan maar dat is het niet. Het ver weg gaan kwam uit mijn jongensdroom; de wereld te zien … de papieren atlas werkelijk te laten worden en daarin vond ik het zeilschip het middel. Toen ik mijn eerst boot kocht op m’n 19de, vroeg mijn vader me; Henk, wat wil je dan en ik antwoorde; de wereld rond.

Een aantal jaren geleden vertrok een jonge man aan zijn avontuur. Hij zeilde naar Nieuw Zeeland, trof daar zijn huidige vrouw, heeft nu twee kinderen. Hij heeft een permanente verblijfsvergunning in een land waar nog ruimte is … toch trekt de zee … “al dat gedoe aan land, ik droom nog steeds om een keer nonstop de wereld rond te zeilen solo, van New Zealand naar New Zealand, gewoon omdat op zee de enige plek is waar men ECHT vrij kan zijn”.

 

 

The sea laps in endless swell,” said the poet Kloos. And indeed, so it is. The surface of the sea is never completely at rest. Yet I found my peace and my freedom at sea. On that boundless ocean of wind and light and peace there is no ruler but the sea. Each journey was a new choice dictated to my heart. There was really only one rule for solo sailing and that is that you are not afraid to be alone. I never thought; but if. As soon as I no longer saw the land, nothing could happen to me. You recognize the changes in the weather or in the state of the sea.

Last summer I hardly left the Ketelmeer. Friends said to me; You see, you don’t have to go far, but it isn’t. Going far came from my childhood dream; to see the world … to let the paper charts become real and in that I found the sailing ship to do so. When I bought my first boat when I was 19, my father asked me; Henk, what do you want and I answered; sail around the world.

 

Several years ago, a young man embarked on his adventure. He sailed to New Zealand, met his current wife, now has two children. He has a permanent residence permit in a country where there is still space… yet the sea pulls … “all that hassle ashore, I still dream of sailing around the world solo one day, from New Zealand to New Zealand, just because the sea is the only place where one can REALLY be free.”

The world has always been divided. But now somehow, with no direction and no conviction, it affects everyone… except the sailor. “There are three sorts of people: those who are alive, those who are dead, and those who are at sea” (Aristotle)

 

I peer into the distance and hear a ship. I don’t see it. A thick blanket of fog rests over land and water…


Posted in Uncategorized by with comments disabled.