Mijn hart heb ik gedragen tot aan de wijde zee   (Dutch/English) I carried my heart towards the wide sea 

Op een wandeling zag ik een vogel tussen de stenen pikken. Ik zag meteen dat er iets mis was. Toen de vogel omdraaide, zag ik dat de rechter vleugel er lam bij hing, duidelijk gebroken. De vogel was op zoek naar voedsel. Gewonde dieren proberen te doen wat ze normaal ook zouden doen. Ik dacht aan hoe verwend wij mensen zijn. We klagen zelfs als ons de aangeboden hulp niet aan staat. Dieren lijden maar zeuren niet. Zo gauw ik iets te dicht bij kwam hinkte ze weg. Er was niets dat ik kon doen. Toen ik terug kwam langs dezelfde weg, zag ik de vogel niet meer. Hoe groot of hoe klein is onze wereld. Het gebeurt, is geen afdoende reaktie. Het gebeurt ..

 

“Mijn hart heb ik gedragen
Tot aan de wijde zee
De geur van oude dagen
Waait op haar adem mee.
In haar gerucht bedolven
Luistert mijn hart, bevrijd,
Naar ‘t lied van wind en golven
En van vergetelheid”.

(Adriaan Virulij)

 

On a walk I saw a bird pecking between the stones. I immediately saw that something was wrong. When the bird turned, I saw that the right wing was hanging limply, clearly broken. The bird was looking for food. Injured animals try to do what they normally would. I thought about how spoiled we humans are. We even complain if we don’t like the help offered. Animals suffer but don’t whine. As soon as I got a little too close she limped away. There was nothing I could do. When I came back along the same road, I no longer saw the bird.
How big or how small is our world. It happens is not a conclusive response.
It happens ..

“I carried my heart
towards the wide sea
The smell of old days
Blows on her breath.
Buried in her rumor
My heart listens, set free
To the song of wind and waves
And of oblivion “.

(A poem by A. Virulij … translated by me )


Posted in Uncategorized by

I spent an hour staring at the water ahead. My mind empty …(Dutch/English) .. Ik heb een uur naar het water voor de boeg zitten staren. Mijn hoofd leeg… en ik zei tegen mezelf; ophouden, Henk, bemoei je er niet mee, ga varen !

 

 

Een paar weken terug had ik een interview met Annemarie van Lankveld .. op www.vrijheidsvinder.nl staat het interview.

De laatste dagen waaide het. Ik bleef een paar extra dagen in Ketelhaven. Hier buiten hoor je de wind .. De laatste dagen loopt de media over van Vrijheid … 4 en 5 mei … maar morgen is alles weer vergeten.

 

 

 

Ik las weer eens Loflied van Ayn Rand … voor elke vrijheidszoeker een pareltje.

In het begin was de mens onderworpen aan de góden. Maar hij verbrak hun boeien. Toen werd hij door de koningen geknecht. Maar hij verbrak hun boeien. Hij was belast door zijn geboorte, door zijn afkomst, door zijn ras. Maar hij worstelde zich vrij. Hij verklaarde tegenover al zijn broeders dat de mens rechten heeft, die geen god of koning of ander mens van hem kan afnemen. En hij stond op de drempel van de vrijheid, waar het bloed van de eeuwen achter hem voor vergoten was.

Toen kwam de regelgeving, het collectivisme.Het duurde even … toen gaf hij alles op wat hij verworven had. Deze verandering vindt plaats wanneer de mens“gevangen” zit binnen de grenzen van de samenleving. Hij denkt vrij te zijn maar is de gevangene van zijn eigen hoofd.

Ik eindig met een paar woorden uit Een Vermoeden van Vrijheid ( uitg Elmar, 2002)

Ik zet voor het eerst in weken weer de radio aan en luister naar het nieuws. Hetzelfde gezeik en gezeur. Er is nog niets veranderd. Epidemiën, bombardementen en massaontslagen. Onze “africhters” blijven de zaak sussen. Het valt allemaal wel mee.

Het weer in Nederland; wind en regen. Overeenkomstig het klimaat. Ik heb een uur naar het water voor de boeg zitten staren. Mijn hoofd leeg… en ik zei tegen mezelf; ophouden, Henk, bemoei je er niet mee, ga varen !

The last days it was windy. I stayed in Ketelhaven for a few extra days. Out here you can hear the wind .. The last days the media has been full of the word Freedom… May 4 and 5 ( Dutch Liberation Day)… but tomorrow everything is forgotten again.

Once again I read Ayn Rand’s Anthem… a gem for every freedom seeker.

In the beginning, man was subject to the gods. But he broke their chains. Then he was enslaved by the kings. But he broke their chains. He was burdened by his birth, by his lineage, by his race. But he struggled free. He declared to all his brethren that man has rights that no god or king or other man can take away from him. And he stood on the doorstep of liberty, for which the blood of the ages behind him had been shed.

Then came the regulations, collectivism. It took a while… then he gave up everything he had acquired. This change takes place when man is “trapped” within the boundaries of society. He thinks he is free but is the prisoner of his own head.

I end with a few words from Een Vermoeden van Vrijheid (Uitg. Elmar, 2002)
For the first time in weeks I turn on the radio and listen to the news. The same bullshit as ever. Nothing has changed yet. Epidemics, bombings and mass layoffs. Our “trainers” continue to calm things down. It is not that bad at all …

The weather in the Netherlands is windy and rain. According to the climate. I spent an hour staring at the water ahead. My mind empty … and I spoke up load to myself; don’t get involved, Henk, go sailing !


Posted in Uncategorized by

Indrukken zijn heel persoonlijk. Ieder ander die dezelfde reis maakt doet andere indrukken op. (Dutch/English) .. Traveling is getting impressions. You do this through the area through which you travel, the people you meet, or through thoughts that come to you. Because they are also part of the journey.

Ik lig in de IJsseldelta. Het is er stil, op het geruis van de bomen na en het getjilp van de vogels. Soms lig ik in Ketelhaven. Ik wacht tot ik op de werf kan bij Gicom. Het nodige onderhoud. Wekelijks begeef ik me onder de mensen. Even naar de supermarkt. Een middag met m´n kleinkinderen stoeien .. ja, van opa mag alles.

 

 

Reizen is indrukken opdoen. Dat doe je door het gebied waardoor je reist, de mensen die je ontmoet, of door gedachten die bij je opkomen. Want ook die zijn een onderdeel van de reis. Deze gedachten worden gevormd door wat je meemaakt of hoe je je voelt. Maar indrukken zijn heel persoonlijk. Ieder ander die dezelfde reis maakt doet andere indrukken op. Ieder mens is anders. Avontuur maken de meeste mensen tegenwoordig alleen nog mee in de bioscoop of op de computer. Maar het echte avontuur is gebaseerd op onzekerheid, the real world. Avontuur is zowel een lichamelijk als een geestelijk experiment. Avontuur zoek je ook niet. Avontuur kom je tegen als je voor de ongebaande wegen kiest.

I am at anchor in the IJsseldelta. It is quiet, except for the rustle of the trees and the chirping of the birds. Sometimes I go to the marina of Ketelhaven. I’m waiting until there is place to go on the dry. The necessary maintenance. I mingle with people every week. To the supermarket. An afternoon playing with my grandchildren .. yes, with grandpa everything is allowed.


Traveling is getting impressions. You do this through the area through which you travel, the people you meet, or through thoughts that come to you. Because they are also part of the journey. These thoughts are formed by what you experience or how you feel. But impressions are very personal. Everyone else who makes the same journey gets different impressions. Every person is different. Most people nowadays only experience adventure in the cinema or on the computer. But the real adventure is based on uncertainty, the real world.

Adventure is both a physical and a mental experiment. You are not looking for adventure either. You will encounter adventure if you choose the rough roads.


Posted in Uncategorized by

In Dutch and English … Those who dream at night in the dusty recesses of the mind will wake up to find out all that is vanity, but the dreamers of the day are dangerous people, for they dream with open eyes and make their dreams come true.

Hoe oud is onze wereld. Nee, ik bedoel niet onze aarde en ik bedoel ook onze geschiedenis niet. Ik bedoel de wereld waarin wij leven, de wereld die wij ondergaan.

Onze wereld is niet meer dan 1 generatie. En binnen die generatie denken wij het te weten. Het heet zelfdunk. Het is arrogantie. Misschien was dat een reden weg te gaan. Voor goed! Maar weg gaan is weer ergens heen gaan.

Je kunt een kluizenaar worden. Je kunt een jager worden. Je kunt een zeiler worden. Je kunt niet een monnik worden – je bent een monnik. Je kunt niet een krijger worden – je bent een krijger. Je kunt niet een solozeiler worden – je bent een solo zeiler. Alle mensen dromen: maar niet in gelijke mate.

 

Degenen die ‘s nachts droomt in de stoffige uithoeken van de geest wordt wakker om uit te vinden dat alles ijdelheid is, maar de dromers van de dag zijn gevaarlijke mensen, want zij dromen met open ogen en maken hun dromen waar.

(Uit T.E. Lawrence, de zeven pilaren van wijsheid)

 

 

How old is our world. No, I don’t mean our Earth and I don’t mean our history.
I mean the world we live in, the world we experience. Our world is no more than 1 generation. And within that generation we think we know. It is called self-esteem. It’s arrogance. Maybe that was a reason to leave. For good! But going away is going somewhere again.

You can become a hermit. You can become a hunter. You can become a sailor. You cannot become a monk – you are a monk. You cannot become a warrior – you are a warrior. You cannot become a solo sailor – you are a solo sailor. All people dream: but not equally.

Those who dream at night in the dusty recesses of the mind will wake up to find out all that is vanity, but the dreamers of the day are dangerous people, for they dream with open eyes and make their dreams come true.

(From T.E. Lawrence, The Seven Pillars of Wisdom)


Posted in Uncategorized by

Niet om ergens te komen ben ik gegaan, het onderweg zijn zelf was mijn voornaamste doel. (Dutch/English) .. I didn’t go to get anywhere, being on the road was my main goal.

En ik lees;

Inhammen en uitstulpingen, baaien en stranden met schelpen en schuim. De zee is het begin en het einde van alles. In Fisterra de vissershaven, de laatste mensen, de laatste huizen. Het pad slingert omhoog naar de kaap; langs de kerk van Santa Maria, het ‘In paradisum’ vervliegt in de bulderende wind. Ik loop als de laatste mens over de laatste aarde, om me heen slechts het schreeuwen van de meeuwen. Er is niets meer te zien, geen mens, geen grens, geen horizon. Alleen ben ik met het geraas van de branding en het opspattend schuim. Ik staar in de verte. Om me heen sluit zich het heelal van water als een reusachtige baarmoeder. Niet om ergens te komen ben ik gegaan, het onderweg zijn zelf was mijn voornaamste doel.

 

 

‘Alles is heden. Gisteren eindigt pas morgen, en morgen begon tienduizend jaar geleden.’ die spreuk van Faulkner zegt mij tegenwoordig meer dan vroeger. Zoals ieder mens het recht heeft zijn toekomst te dromen zo ook mag iedereen zijn verleden dromen. Alleen wie getuige durft te zijn van zijn verleden heeft een toekomst voor zich. En ik keer regelmatig terug in mijn herinnering.

 

 

 

 

“Everything is in the present. Yesterday doesn’t end until tomorrow, and tomorrow started ten thousand years ago. “Faulkner’s quote says more to me today than it used to be. Just as every person has the right to dream his future, everyone can dream his past. Only those who dare to witness their past have a future ahead of them. And I regularly return to my memory.

 

 

 

Coves and bulges, bays and beaches with shells and foam. The sea is the beginning and the end of everything. In Fisterra the fishing port, the last people, the last houses. The path winds up to the cape; past the church of Santa Maria, the “In paradisum” dissipates in the roaring wind. I walk like the last human on the last earth, around me only the screaming of the seagulls. There is nothing left to see, no person, no border, no horizon. I am alone with the roar of the surf and the splashing foam. I stare into the distance. The universe of water closes around me like a gigantic womb. I didn’t go to get anywhere, being on the road was my main goal.


Posted in Uncategorized by