Soms denk je aan die plekken … omdat mensen je vragen wat nu de mooiste plek was. Nu, de mooiste plek bestaat niet .. (Dutch/English) .. Six hundred miles off the Brazilian coast lies the island of Trindade.

Op zeshonderd mijl uit de Braziliaanse kust ligt het eilandje Trindade. Op vier van mijn vorige reizen ben ik dat eilandje gepasseerd. Tussen Trindade en de vaste wal ligt een onderzeese bergrug. De VitoriaTrindade Seamount Chain geheten. In een oceaan van vierduizend en vijfhonderd meter diepte liggen hier ondieptes van twintig tot vijftig meter.

Bernard Moitessier zeilde in 1968 nonstop de wereld rond. Hij had geen radio-zender. Hij had een catapult en die enkele keer dat hij een schip zag maakte hij een bericht en deed dit in een conservenblikje en schoot het bericht aan dek van dat schip. Dat dacht hij ook te doen bij Trindade maar hij zag geen mens en zeilde door. Uit het boek de Lange Route ken ik de foto van Trindade en dat is me altijd bij gebleven.

Soms denk je aan die plekken … gedurende samenstelling van lezingen of omdat mensen je vragen wat nu de mooiste plek was. Nu, de mooiste plek bestaat niet … maar aan dit eiland dacht ik omdat ik niemand ken die hier is geweest. In het fotoalbum Over Eilanden komt Trindade natuurlijk ook in voor.

Met de Juniper zeil ik er weer langs maar deze keer om te kijken. ‘s Middags laat ik het anker vallen in de meest zuidoostelijke baai. Uit de deining, beschermd voor alle wind uit het noordelijk kwadrant. Het is overweldigend. Echt. Ongerept. Ik lig onder de Pao de Acucar (de Suikerberg). Aan de noordoostelijke kant ligt een kleine nederzetting waar 40 militairen hun diensttijd vervullen en die weten waarschijnlijk helemaal niet dat ik hier lig.

 

 

Op het strand Praia Principe genaamd, het Prinsenstrand dus, staat branding branding. In het zand zie ik sporen van schildpadden en hun eierholen maar ik denk dat deze verlaten zijn. Ik klim de berg op. Als ik zo’n 30 meter van de top ben zie ik een vissersbootje de baai in komen. Ik moet naar beneden. Ze hebben goede of slechte bedoelingen. Het blijkt dat ze me hadden zien liggen. Het vissersbootje hoort min of meer bij de basis en ik moest me per marifoon melden bij de commandant. Hij had liever dat ik aan de andere kant kwam ankeren dan konden ze mij het eiland laten zien. Ik blijf liggen.

Hier komt verder niemand, ik dwaal over het eiland en laat me verder niet zien. Het is stil op de branding na. Vóór me scheren meeuwen langs de hemel, achter me zie ik in de diepte een wolkendeken. Piloot waan ik me, de wolken aan mijn voeten. Zo blijft de natuur het grootste wonder waar ik me dagelijks over verwonder en waarin ik me als zeevaarder kwetsbaar klein en tegelijk veilig geborgen weet. De wereld mijn huis. Ik besef dat onze wereld met al haar schoonheid zelf een voorbijgaande reiziger is in een universum dat blijft. Ik tuur in de verte en verlang naar de eenzaamheid van een eindeloze horizon …

Six hundred miles off the Brazilian coast lies the islet of Trindade. I passed that island on four of my previous trips. There is an undersea ridge between Trindade and the mainland. Called the VitoriaTrindade Seamount Chain. In an ocean of four thousand and five hundred meters there are shallows of twenty to fifty meters here.

Bernard Moitessier sailed nonstop around the world in 1968. He didn’t have a radio transmitter. He had a catapult and the few times he saw a ship he made a message and put it in a tin can and shot the message on deck of that ship. He thought he would do the same when passing Trindade, but he saw no man and sailed on. I know the photo of Trindade from the book The Long Route and that has always stayed with me.

 

 

 

With Juniper I took time to have a look. In the afternoon I drop anchor in the most southeastern bay. Out of the swell, protected from all winds from the northern quadrant. It’s overwhelming. For real. Pristine. I am under the Pao de Acucar. On the northeast side is a small settlement where 40 soldiers are serving and they probably don’t know at all that I am here. There is surf on the beach called Praia Principe. In the sand I see traces of turtles and their egg caves, but I think they are deserted. I climb up the mountain. When I am about 30 meters from the top I see a fishing boat entering the bay. I have to go down. They have good or bad intentions. It turns out they saw me. The fishing boat is more or less part of the base and I had to report to the commander by VHF. He would rather have me anchored on the other side than they could show me the island. I stay put …

No one else comes here, I wander around the island. It is quiet except for the surf. Gulls skim the sky in front of me, behind me I see a blanket of clouds. I imagine myself as a pilot, the clouds at my feet. In this way, nature remains the greatest miracle and I am amazed every day in which I, as a seafarer, feel vulnerable, small and safe at the same time. The world my home. I realize that our world with all its beauty is itself a passing traveler in a universe that remains. I peer into the distance and long for the solitude of an endless horizon …


Posted in Uncategorized by

Er is niets mooier dan onderweg te zijn .. (Dutch/English) … there is nothing better than being on the way

Terwijl Ari Huusela http://arihuusela.com in de Vendee Globe ( http://vendeeglobe.org/en ) bezig is met de laatste mijlen denk ik aan mijn dagen op zee … in stormen in stiltes …

Sinds we in statistieken denken is er nooit meer een dag hetzelfde weest. Sinds we in statistieken denken is elke zomer in Europa niet meer zoals vroeger en beleeft de Zuid-Amerikaanse westkust de koudste winter sinds vijftig jaar. Maar de wereld heeft vanaf het begin nog nooit eenzelfde dag gekend. Elke dag is anders en dat zal ook altijd zo blijven. Niets is zeker… vooral sinds de statistieken.

Er is niets mooier dan onderweg te zijn

Ik zoek de onzichtbare vogels. Ze zijn er niet … dagen alleen de zee, stilte of in ieder geval een paar dagen. Dan komt mijn onzichtbare vogel. Een blue footed booby. Groot, bruin lichaam, gestroomlijnd, lange blauwe snavel en hij landt op de preekstoel voor op de boeg. Drie dagen later is hij er nog. Soms vliegt hij even weg om te vissen, denk ik. Dan zie ik hem weer aan komen zweven… Het is zijn plekje. Toch een dag later is de zee weer leeg. De vogel is weg. Vijfhonderd mijl heeft hij mee gelift, nu is hij weg. Ik heb vandaag wel tien keer naar de boeg gekeken. Het is nog zeshonderd mijl naar het dichtstbijzijnde land .. schoonheid bestaat bij de gratie van afwisseling. Kom op, ik ben niet op vakantie.

 

Onderweg gaat de gedachtenstroom onophoudelijk verder, nu over het gevoel van vrijheid dat op deze tocht van dag tot dag sterker wordt. Hoewel alleen op een boot, op een immense zee zonder wind voel ik geen enkele beperking, ik geniet van alles wat zich aandient. Ik prijs me gelukkig in mijn toenemende stilte; veel levens worden geleefd met te veel woorden, het zou met minder moeten kunnen. Ik ga steeds minder zeggen. Ik ben onderweg.

 

Ari Huusela (http://www.arihuusela.comin de Vendee Globe ( http://www.vendeeglobe.org/en ) sails his last miles .. and this keeps me thinking about my days at sea … in storms and in calms.

Since we think in statistics, there has never been a day the same again. Since we think in statistics, every summer in Europe is no longer the way it used to be and the South American west coast is experiencing the coldest winter in 50 years. But the world has never known the same day from the beginning. Every day is different and always will be. Nothing is certain … especially since the statistics.

There is nothing better than being on the way …

I am looking for the invisible birds. They are not here … just the sea for days and now that silence or at least a few calm days. Then my invisible bird comes. A blue footed booby. Large, brown body, streamlined, long blue beak and he lands on the pulpit. Three days later he is still there. Sometimes he just flies off to fish, I think. Then I see him coming again … it is his place. Yet a day later the sea is empty again. The bird is gone. He hiked with me for five hundred miles, now he’s gone. I looked at the bow more then ten times today. It’s another six hundred miles to the nearest land… beauty exists by virtue of variety. Come on, I’m not on vacation.

 

 

Along the way, the stream of thoughts continues incessantly, now about freedom that grows stronger from day to day on this journey. Although alone on a boat, on an immense sea with no wind, I do not feel any restrictions. I enjoy everything that presents itself. I consider myself happy in my growing silence; many lives are lived with too many words. It should be possible with less. I’m on my way.


Posted in Uncategorized by

Soms ga je ergens heen om te blijven … (Dutch/English) .. Sometimes you go somewhere to stay… I have a book here and the first sentence is: This is the most beautiful place on earth. The second sentence reads: There are many such places.

Soms ga je ergens heen om te blijven … swallowing the anchor noemen de Engelsen dat.

De meeste vertrekkers vertrekken niet definitief. Dan-en-dan vertrekken we; we volgen die-en-die route en rond die-en-die datum zijn we weer terug. De boten worden volgeladen met alle denkbare gadgets. Korte golfzenders en satelliettelefoons voor het contact met het thuisfront en een watermaker die uit zout water zoet maakt, noem maar op. Loslaten bestaat niet, verbinden doe je met het internet.. Maar laat ik de wereldomzeilers vooral niet over één kam scheren. Bekend zijn ook de verhalen van de teruggekeerden die hun draai niet meer kunnen vinden. Weer in het gareel stappen is, als je er eenmaal ècht uit bent geweest, niet makkelijk.

Ook al is Puluwat misschien wel de mooiste plek op aarde, ik kan niet blijven. Je kunt blijven, Hendrik, je bent een Palhu, een navigator. Zie je dat huisje daar ? Als je de Chief vraagt …nee niet melden op Chuuk …gewoon de Chief vragen. En dan de kinderen. Ik had vaak de hele klas aan boord. Heel druk maar ze gaan direct weg als je er om vraagt. Ik roei met de bijboot naar de verbluffend mooie andere eilanden. Allei is onbewoond. Maar hier groeit alles. Ze noemen Allei hun voorraadschuur… Ik heb nog nooit de kleuren in het water zo duidelijk gezien als hier. Blauw voor zand, donkere plekken voor ondieptes, vaak koraal- en witblauw voor ondiep zand.

 

Ik kan hier niet blijven ook al is het me gevraagd, ook al ben ik hier in het paradijs waar ik naar toe wilde … Hier kan men zonder geld leven zei chief Teo, maar daar bij jou ga je zonder geld dood. Hij was bij mij aan boord en keek mee op de laptop. Ik liet hem foto’s zien. Je weet veel hè, zei hij, maar om te leven hoef je niets te weten.

Ik heb hier een boek liggen en de eerste zin is: This is the most beautiful place on earth. De tweede zin luidt:There are many such places. Je kunt je de vraag stellen: is de mooiste plek op aarde een plek om te blijven of slechts te bezoeken. Je kunt foto’s nemen van zo’n plek en die daarna altijd als herinnering met je mee dragen. Ik heb echter eens een opstapper gehad die juist géén foto’s maakte. Hij zei: als het zo mooi is, dan hou je dat beeld altijd in je hoofd.

 

Sometimes you go somewhere to stay… the English call it swallowing the anchor.

Most round the world sailors do not leave permanently. Then-and-then we leave; we follow so-and-that route and around so-and-that date we are back again. The boats are loaded with all imaginable gadgets. Short wave transmitters and satellite telephones for contact with the home front and a water maker making freshwater from salt water, you name it. There is no letting go, you connect with the internet .. But I also known the stories of the returnees who can no longer find their way in the so-called civilized world . Getting back into line is, once you’ve really gotten out of it, not easy.

 

 

Even though Puluwat may be the most beautiful place on earth, I can’t stay. You can stay, Hendrik, you are a Palhu, a navigator. Do you see that house there? If you ask the Chief … no don’t report to Chuuk … just ask the Chief.

 

 

 

 

 

And then the children. I often had the whole class on board. Very busy but they leave immediately if you ask for it. I row with the dinghy to the stunningly beautiful other islands.

 

 

 

Allei is uninhabited. But here everything grows. They call Allei their storehouse … I have never seen the colors in the water as clear as here. Blue for sand, dark spots for shallows, often coral and white blue for shallow sand.

I cannot stay here even if I have been asked, even though I am here in paradise where I wanted to go… Here people can live without money, said chief Teo, but there where you go, you will die without money. He was on board with me and checked the laptop. I showed him pictures. You know a lot, he said, but you don’t need to know anything to live.

I have a book here and the first sentence is: This is the most beautiful place on earth. The second sentence reads: There are many such places. You may ask yourself: is the most beautiful place on earth a place to stay or just to visit. You can take pictures of such a place and always carry them with you as a memory. However, I once had a crewmember who did not take photos. He said: if it is that beautiful, then you always keep that image in your head.


Posted in Uncategorized by

Ontmoetingen … van buiten ons stelsel. (Dutch/English) … encounters of the third kind, next time around I go the slow way, no rush …

ONTMOETINGEN … van buiten ons stelsel.

Zijn scheepje heeft onderhoud nodig. Aan boord zit een man van 85. Hij is 1.55 meter lang. Heeft een bochel en kan nauwelijks lopen. Hij schuifelt elke dag met een rugzak op zijn bochel naar de stad. Zijn naam is Harry. Hij is pas gaan zeilen toen hij 79 was. Hij is net terug van een wereldreis van zes jaar. Onderweg is zijn vrouw overleden. Van Japan was hij onderweg naar San Francisco. I barely made it,`zei hij. Òh boy I got a beating.`Volgende keer rond de wereld doe ik het the slow way, vertelde hij. In het voorjaar maakt hij zijn reis af naar San Francisco. `Yeah, next time around I go the slow way, no rush…

 

 

Ik ontmoette June. Haar rusteloosheid is verbijsterend. Ik denk niet dat ze ooit regels kan accepteren. Zelfs haar eigen regels lijken haar te veel. Ze is midden dertig en moet eerdaags over haar toekomst denken, zegt ze. Maar ik weet niet of “the logcabin” die ze wil kopen, haar vast kan houden. Voor haar geldt ook de tirannie van de voordeur. Ik weet niet of ze zonder haar rusteloosheid kan leven. Zij is het wilde paard dat met pluchen dieren slaapt, opgekruld in haar slaapzak, het beertje in haar armen. Bye bye Amsterdam, roept ze. Take care, roep ik haar na…

 

Twee dagen geleden, kwam er een bootje binnen. Ik schat een meter of zes. Bootje, mastje, zeiltje, buitenboordmotor. Aan de zijkant was een opblaaskano gebonden, ongeveer de helft in lengte van het bootje zelf. Er was een man aan boord. Hij manoeuvreerde wat door de haven en zocht een plekje. Hij vroeg mij waar hij kon liggen: ik kom van San Diego… Ik zei: `Ga daar maar liggen, het havenkantoor is daar. Ik zei: `From San Diego, you must be glad to be in.` Hij was met dat bootje de oceaan over gekomen. Hij antwoordde mij: `Yeah, sort of, I liked it to be out there!`

 

 

ENCOUNTERS …. encounters of the third kind.

His boat needs maintenance. On board is a man of 85. He is 1.55 meters long. He has a hunchback and can barely walk. Every day he shuffles into town with a backpack on his hunchback. His name is Harry. He didn’t start sailing until he was 79. He has just returned from a six-year journey around the world. His wife died on the way. He was on his way back home, from Japan to San Francisco. I barely made it, ‘he said. Òh boy I got a beating. ‘Next time around the world I’ll do it the slow way, he said. In the spring he will finish his trip to San Francisco. “Yeah, next time around I go the slow way, no rush …

 

 

I met June. Her restlessness is mind-boggling. I don’t think she can ever accept any rules. Even her own rules seem too much for her. She is in her mid-thirties and will soon have to think about her future, she says. But I don’t know if “the log cabin” she wants to buy can hold her. The tyranny of the front door also applies to her. I don’t know if she can live without her restlessness. She is the wild horse that sleeps with plush animals, curled up in her sleeping bag, the bear in her arms. Bye bye Amsterdam, she calls out. Take care, I called back …

 

 

Two days ago, a boat came in. I estimate about six meters. Boat, mast, sail, outboard engine. An inflatable canoe was tied to the side, about half the length of the boat itself. There was a man on board. He maneuvered through the harbor and looked for a berth. He asked me where he could moor: I’m from San Diego … I said, “Down there, and the harbor office is over there. I said, “From San Diego, you must be glad to be in.” He had come across the ocean in that little boat. He replied to me, “Yeah, sort of, I liked it to be out there!”


Posted in Uncategorized by

Elke keer dat je terugkomt val je in een gat en valt het op dat er niets veranderd is, dat bijna iedereen nog hetzelfde doet en op dezelfde plek woont. (Dutch/English) … but what if you belong to that group that sees the bondage in this, far away from leading a conventional life, with all those advantages that you put aside ?

Elke keer dat je terugkomt val je in een gat en valt het op dat er niets veranderd is, dat bijna iedereen nog hetzelfde doet en op dezelfde plek woont. De mens heeft vaak ook geen keuze. Over het algemeen wordt ons leven in beslag genomen door ons werk of studie. Daarnaast hebben velen een gezin of vrienden. Ook die kennissenkring komt vaak voort uit ons werk en daarnaast uit onze hobby’s. Het hele leven bestaat uit het invullen van tijd. De wereld draait gewoon door.

Wij, in de westerse wereld, leven in the brave new world, en de meesten hebben het niet door: ‘Ja, iedereen is tegenwoordig gelukkig’, herhaalde Lenina. Ze had deze woorden twaalf jaar lang iedere nacht honderdvijftig keer horen herhalen. Ze gingen rechtstreeks naar de eetzaal beneden. Daar gebruikten zij in een luidruchtig en vrolijk gezelschap een uitstekend maal. Bij de koffie werd soma geserveerd. Het was een nacht zonder maan maar met sterren; maar van dit nogal deprimerende feit waren Lenina en Henry zich gelukkig niet bewust. Aan de voorgevel van het nieuwe cabaret straalden de reusachtig letters: The New Band In Town. Het zomerfestival was in volle gang, de beroemde band liet alle hits horen en men zong mee. Ja, iedereen is tegenwoordig gelukkig…

Maar als je tot die groep behoort die hierin juist de gebondenheid ziet dan ben je voor de rest van je leven verpest en pas je niet in het huisje, tuintje, boompje, beestje gebeuren, met al die voordelen die je aan de kant schuift. Naast elke dystopische wereld bestaat een andere wereld.

Op elke reis, lang of kort, heb je maar een ding in eigen hand en dat is het tijdstip van vertrek. Vooral op langere tochten vallen alle andere dagen in de categorie “we zien wel wat er komt . Ook al vaar je in het goede seizoen, storingen in het weer komen altijd voor. Na een tijdje wordt de boot een deel van jezelf. Dan hoor en voel je alles. L’être et le néant.

 

 

Every time you come back you fall into a hole and you notice that nothing has changed, that almost everyone does the same and lives in the same place. People often have no choice either. In general, our lives are occupied by our work or study. In addition, many have a family or friends. That circle of acquaintances also often arises from our work and also from our hobbies. All of life consists of filling in time. The world just keeps turning.

We, in the Western world, live in the brave new world, and most of them don’t get it: “Yes, everyone is happy these days,” Lenina repeated. She had heard these words repeated one hundred and fifty times every night for twelve years. They went straight down to the dining room. There they had an excellent meal in noisy and cheerful company. Soma was served with the coffee. It was a night without a moon but with stars; but fortunately Lenina and Henry were unaware of this rather depressing fact. Giant letters shone on the front of the new cabaret: The New Band In Town. The summer festival was in full swing, the famous band played all the hits and they sang along. Yes, everyone is happy these days …

 

But what if you belong to that group that sees the bondage in this, far away from leading a conventional life, with all those advantages that you put aside ? A different world exists next to each dystopian world.

 

 

On every journey, long or short, you only have one thing in your own hands and that is the time of departure. Especially on longer trips, all other days fall into the category; we’ll see what comes next. Even if you are sailing in the good season, disruptions in the weather always occur. After a while the boat becomes part of you. Then you hear and feel everything. L’être et le néant.


Posted in Uncategorized by