Een plaats van rust/ A place to rest (Dutch/English)

Uit LOT ONBEKEND:

Hij zag een inham achter een eilandje. Er zat een gat tussen het noordelijke uiteinde van het bergje en een ijsveld. Het was zijn enige kans. Zo woest als de afgelopen dagen hoopte hij nooit weer mee te maken. Om de boot naar het zuidoosten te zeilen, met de wind dwars op de enorme golven, moest hij zoveel mogelijk zeil op houden. Er was een open doorgang tussen de noordkant van het eilandje en het op elkaar geschoven pakijs. Achter de monding van deze inham lag een baai met vlak water. Het leek alsof het op eens stil werd. Achter het eilandje liet hij het zeil zakken. De wind gierde maar de zee was stil. Hij ankerde in zes meter water, dicht bij een strandje met een beekje.

He saw an inlet behind an island. There was a gap between the northern end of the mountain and an ice field. It was his only chance. As furious as the past few days he hoped never to experience again. To sail the boat to the southeast, with the wind perpendicular to the enormous waves, he had to keep sail as much as possible. There was an open passage between the north side of the island and the packed ice. Behind the mouth of this inlet was a bay with flat water. It seemed as if the fury suddenly stopped. He lowered the sail behind the island. The wind was screeching, but the sea was quiet. He anchored in six meters of water, close to a beach with a stream.


Posted in Uncategorized by

De kracht van eenzaamheid/The power of solitude (Dutch/English)

Soms zit de zon in een heiige nevel. Soms valt de wind bijna helemaal weg. Als dit een race zou zijn geweest had ik mij geërgerd. Nu niet. Nu neem ik waar en voel elke beweging, elk geluid, elke zonnestraal. Hoe zal ik het zeggen; als ik het geluid hoor van die enkele vogel dan hoor ik meer dan geluid, dan hoor ik de vogel. Als ik het geluid hoor van het suizen van de wind, dan hoor ik meer dan suizen, dan hoor ik de wind. Als ik het geluid hoor van de voortgang door het water, dan hoor ik het water. Ik voel mijzelf tot in elke vezel. Natuur is een abstractie. Natuur is meer, veel meer dan het groene gras. Natuur is de handreiking naar de oorsprong, het zijn speelt zich af tussen hemel en aarde. Hier op zee zijn geen hinderpalen tussen mij en mijn oer-zijn. Ben je op zee religieuzer dan aan de wal ? Religie is het verkeerde woord. Het heeft niets met dogma’s of instellingen te maken daar wordt je eerder door afgeleid. Het is je gevoel uit je binnenste. Praat je er over ? Weinig, want we spreken een andere taal. Het leidt tot niets, overleg te plegen met wie een andere Weg bewandelt, zei Confusius! In een wereld waar je steeds maar weer wordt afgeleid is eenzaamheid een zegen.

Sometimes the sun is no more than a hazy haze. Sometimes the wind is almost completely gone. If this would be a race, I would have been annoyed. Not now. Now I observe and feel every movement, every sound, every ray of the sun. How shall I say it; when I hear the sound of that single bird I hear more than sound, then I hear the bird. When I hear the sound of the whirlwind, then I hear more than whizzing, then I hear the wind. When I hear the sound of progress through the water, I hear the water. I feel myself, every fiber of it. Nature is an abstraction. Nature is more, much more than the green grass. Nature is the guide to the origin, it takes place between heaven and earth. Here at sea there are no obstacles between me and my primal being. Am I more religious at sea than on land? Religion is the wrong word. It has nothing to do with dogmas or institutions. It is that strong feeling from within. I am on my own. It leads to nothing, to consult with those who walk a different Way, Confusius said! In a world where you are constantly being distracted, loneliness is a blessing.


Posted in Uncategorized by

Ik denk aan mijn vorige reizen/ I think of previous journeys (Dutch/English)

De zee is de weg naar nieuwe bestemmingen achter de horizon en een aantal van die bestemmingen zijn moeilijk te bereiken. Drie nachten geen maan en een donderend geweld om mij heen. Het water schiet voorbij en barst onder tegen het dek in miljoenen keiharde waterspetters als hagelstenen uiteen. Geen maan te zien, toch wast zij elke dag en elke dag zou zij langer zichtbaar zijn als de wolken er niet waren. Dikke stratos. Regen. En een snel zakkende barometer. Een klamme jas. Koud. Ik reef het grootzeil en draai de genua verder in. De klappen tegen het dek zijn oorverdovend, alsof de lucht binnen samen wordt geperst. Een eenzame albatros zweeft met me mee. Wolken, water, het gouden glinsterende water en watergeruis. Dan komt er weer een wolk en het goud wordt grijs, soms zwart. En ik, de individuele nomade, de verlatene …. ‘Hulp, wat is hulp, hulp kun je niet verwachten.’ Alleen zijn kan angstig zijn maar is tevens mijn kracht … want er is geen mens die me helpen kan !

Ik denk aan mijn vorige reizen, ik denk aan anderen, zonder anderen zou deze wereld niet bestaan. Zonder anderen zou er enkel eenzaamheid zijn. Nu denk ik aan vroegere situaties waarbij ‘die anderen’ betrokken waren. Eenzaamheid is alleen-zijn en eenzaam-zijn te samen. Nu ben ik alleen, maar ik geloof niet dat ik veel met eenzaamheid te maken heb gehad. De eenzaamheid heb ik in eigen hand. Vrienden kiezen, omgeving kiezen, ik mag kiezen en door een keuze te maken in mijn hart, verdrijf je de eenzaamheid. Nu, in deze nacht vol herinneringen, zing ik mijn lied, eerst heel zachtjes, dan veel luider en daarna brul ik het over de Grote Oceaan… en Grote Broer luistert mee. Grote Broer in Zuidoost-Azie, Manitou bij de Amerikaanse indianen, ieder volk heeft wel een Grote Geest; de mijne zweeft boven de wateren.

The sea is the road to new destinations behind the horizon and a number of these destinations are difficult to reach. No moon for three nights and a thunderous violence around me. The water rushes past and bursts against the deck in millions splashes like hailstones. Too many clouds to see the crescent moon and every day she will be visible longer when those clouds disappear. Thick stratos. Rain. And a fast falling barometer. A clammy coat. Cold. I trim the mainsail and the genoa. The blows against the deck are deafening, as if the air is pressed together. A lonely albatross follows me. There are many things that I will never forget, in fact, never want to forget. Clouds, water, the golden glittering water and water noise. Then another cloud comes and the gold turns grey, sometimes black.

And I, the individual nomad, the abandoned one … “Help, what is help, you cannot expect help.” Being alone can be scary but also my strenght …because no-one can help me …

I think of my previous journeys, I think of others, without others this world would not exist. Without others, there would only be loneliness. Now I am thinking of earlier situations where ‘those others’ were involved. Loneliness is being alone and being lonely together. Now I am alone, but I do not think I have had much to do with loneliness. Loneliness is in my own hands. Choosing friends, choosing an environment, I can choose and by making a choice you drive away the loneliness. Now, in this night full of memories, I sing my song, first very softly, then much louder and then I roar over the Pacific Ocean … and Big Brother listens. Big Brother in Southeast Asia, Manitou with American Indians, every nation has a Great Spirit; mine is floating above the waters.


Posted in Uncategorized by

Het ritme van ons zijn/ The rhythm of our being (Dutch/English)

Afzondering geeft mij de kans om te begrijpen dat het leven van de mens complex en onbestuurbaar is. Stilte van de geest is een ervaring, maar het is niet statisch. Denken aan de eb en vloed van het ritme in ons zijn is om ons doel te leren kennen. Een persoon die de waarde van de stilte kent, kan ook binnen een seconde zonder te denken beslissen voor een volgende actie. Onder alle omstandigheden jezelf blijven, past uitstekend in het rijtje met zus-en-zoveel wetten voor succes en het leven in het nu.

Ik ben en heb een naam en een verhaal anders dan die van alle anderen. Niemand kan mijn rol spelen in dit leven. Ik ben een stuk van de puzzel. Ik ben gewoon. Net als alle andere mensen heb ik een hongerige maag maar honger soms ook naar acceptatie en liefde. Ik ben klein en hulpeloos geboren en groeide uit tot wie ik ben en moet de naderende terugreis in verval en dood te maken. Ik geloof, ik betwijfel, ik ben actief en ik wordt moe. Vaak laat ik mezelf zijn wat anderen denken dat ik ben, in plaats wat ik echt denk en voel. Maar dan roept het geweten, geest of bewustzijn, me terug naar mezelf.


Solitude gives me the chance to understand that human life is complex and unmanageable. Silence of the mind is an experience, but it is not static. Thinking of the ebb and flow of the rhythm in us. is to know our purpose. A person who knows the value of silence can also decide for a next action within a second without thinking. Under all circumstances remain yourself, fits well within so many laws for success and living in the present.

I am and have a name and a story different from that of all others. Nobody can play my part in this life. I’m a piece of the puzzle. I’m normal. Like all other people, I have a hungry stomach but sometimes also hungry for acceptance and love. I was born small and helpless and grew up to who I am. I believe, I doubt, I’m active and I’m getting tired. Often I’m what others think I am, instead of what I really think and feel. But then the conscience mind brings me back to myself.


Posted in Uncategorized by

Zijn we niet allen reizigers in de tijd (English follows)

Dit zagt gefluister der godlijke goedkeuring is lieflijker voor de ziel van een deugdzaam mensch , dan het luidruftigst geschater van eene verdwaasde wereld.

(Uit een middeleeuws geschrift).

Wat zal ik gaan doen? Het is de vraag die ’s morgens bij het wakker worden als eerste opkomt. Er zijn geen plannen. Mogelijk alleen verplichtingen en koffie drinken. En mediteren, 20 minuten. De dag is begonnen. Wat nu? Ik mag me niet vervelen, ik moet wat gaan doen. Zo ben ik geconditioneerd al vanaf mijn jongste jaren. Doe wat! Ga buiten spelen!

Ik wil met rust gelaten worden, nadenken of desnoods slapen, ver van de verwarrende wereld. Is dat zo erg? Misschien voor anderen die mij liever zien bewegen, bang als ze zijn dat er niets van mij terecht zal komen.

 

Jarenlang heb ik geen tijd gehad. Ik had werk, boeiend werk waarin ik me geen moment verveelde. Obsessief volgde ik de ontwikkelingen in de grote zeilwereld van lange reizen. Ooit zei ik; als ik naar de maan kon zeilen dan vertrok ik vandaag. En ooit stond er in een Amerikaans blad dat ik uitstekend geschikt was voor een reis naar Mars … enkele reis, want dat is het, naar Mars toe lukt ons misschien wel een keer maar terug kunnen we wel vergeten. Toch voelde ik diep van binnen onrust. Is dat nou alles? Zoals de Vlaamse volkszanger Ivan Heylen zei: ‘Hoe ver ben ik nu, wie ben ik nu nog?’

 

 

Ons tijdperk wordt in de boeken der Ouden uit India het ijzeren tijdperk genoemd. Kali, godin van de twist, danst met haar wijd opengesperde, bloederige muil haar grimmige dans. Ze zou de krakende poort van het ijzeren tijdperk al enkele jaren geleden hebben opengezwaaid en er haar naamkaartje aan hebben opgehangen. Al duizenden jaren geleden werd ons huidige tijdperk gedetailleerd beschreven.

Zijn we niet allen reizigers in de tijd, die zich in de cirkelgang van verleden en toekomst in grote trekken herhaalt omdat we niet wakker zijn?

Een koan voor de rationele geest.


Posted in Uncategorized by