Van voor onze tijd … de volgende 18 dagen trek ik met de Touareg verder …. de verte, de oneindigheid (scroll Dutch/English) .. Emdijek says; I don’t know it is before our time .. the next 18 days I continue with the Touareg …. the distance, the infinity

Eind 2011 was ik terug van weg geweest. In 2012 verkocht ik de Juniper en kocht de Solitario. De woestijd had me altijd getrokken. Vraag niet waarom … de verte, de oneindigheid … Algerije heeft een negatief reisadvies. Het duurde 23 dagen voor ik m’n visum had. Die kan ook niét komen werd me al vroeg meegedeeld.

Ik boekte via Ineke Hemminga. Ineke is een Nederlandse die al jaren grotendeels in Tamanrasset woont. Geobsedeerd door nomaden kwam ze hier terecht. Politieke redenen dwongen haar in 2015 Algerije te verlaten. 

http://www.sahara-art-venture.nl/ 

 https://www.facebook.com/TuaregJewelryWebshopKhomeissaInekeHemminga/

De reis met de Thalys naar Parijs en vandaar met Air Algerie naar Algiers liep voorspoedig. Ook het vervolg naar Tamanrasset was volgens schema. Middernacht word ik in Tamanrasset opgewacht door Tineke en het Touareg team. De volgende morgen staat er een Toyota Landcruiser voor de deur en de reis begint. 400 kilometer over een asfaltweg naar Arak. Daar wordt Emdijek opgepikt. Hij is de gids om mij naar de karavaan te brengen. Mohammed lijkt nors. Hij kookt voor ons. Emdijek is een vriendelijke Touareg die de weg kent, ook als er geen weg is. We gaan de woestijn in.

 

Rotsen, stenen, geschud en gehobbel. Bij een waterput worden jerrycans met water gevuld. De stenen worden kiezels en de kiezels zand. De eerste nacht wordt kamp gemaakt tegen hoge zandduinen aan. Ik loop een eind weg en ga aan de voet van een dor stekelstruikje zitten en kijk naar de wonderlijke harde schaduwgrenzen op het oranje zand. Om me heen sporen van leven. Heel dunne sporen van mieren en torren en beestjes. Terug bij het kamp is Mohammed aan het koken. We drinken zoete mint-thee. Het wordt acht uur en het is “bon nuit”. Iedereen trekt zich terug onder een paar dekens in het zand. Bon nuit, in’shallah.

 

 

De volgende morgen sluit ik me aan bij de karavaan. Als we bij de middagpauze de thee op hebben zegt Emdijek; dit is de Arakukam wil je mee dan laat ik je rotsschilderingen zien. Ik loop een uur achter hem aan. Van droge acacia-bomen springen honderden grote sprinkhanen als vogels op. Het is lopen, het is klauteren en dan wijst Emdijek; kijk en daar en op gladde rotswanden zie ik rode afbeeldingen van mens en vee. Mensen met pijl en boog. Veelvuldig koeien. Soms een paard maar ook een giraffe. De vroegste afbeeldingen van mensen op rots zijn gevonden in de Sahara en dateren uit de zogenaamde “Rondkop-periode”,die ongeveer 10.000 jaar geleden begon.

 

 

 

Ik vraag; hoe oud is dit? Dan leer ik het verschil tussen twee gedachten. Er zijn altijd twee meningen. Soms een derde en als er meer zijn zijn we verder in onze tijd waar het rationele geldt als waarheid. Emdijek zegt; dat weet ik niet het is van vóór onze tijd. Twee antwoorden; wetenschappers zouden zeggen dat door zo en zo metingen het is gedateerd en 100.000 jaar oud is of zo en dan het tweede antwoord; van vóór onze tijd.

 

 

 

… 18 dagen trek ik met de Touareg door de woestijn …. de verte … de oneindigheid.

 

 

 

 

 

At the end of 2011 I was back from the 4 years circumnavigation with Juniper. In 2012 I sold her and purchased Solitario. Deserts had always drawn me. Don’t ask why… the distance, the infinity… Algeria has a negative travel advice. It took 23 days to get my visa. It can not come either, I was informed early on. I booked through Ineke Hemminga. Ineke is a Dutch lady who has largely lived in Tamanrasset for years. Obsessed with nomads. Political reasons forced her to leave Algeria in 2015.

https://www.facebook.com/TuaregJewelryWebshopKhomeissaInekeHemminga/ 

 

The journey with Thalys to Paris and from there with Air Algerie to Algiers went well. The follow-up to Tamanrasset was also on schedule. At midnight I met in Tamanrasset Tineke and the Touareg team. The next morning a Toyota Landcruiser is at the door and the journey begins. 400 kilometers on an asphalt road to Arak. There Emdijek is picked up. He is the guide to take me to the caravan. Mohammed cooks for us. Emdijek is a friendly Touareg who knows the way, even when there is no road.

We go into the desert. Rocks, stones, shuffled and bumped. Jerry cans are filled with water at a well. The stones become pebbles and the pebbles sand. The first night camp is made against high sand dunes. I walk away and sit at the base of a barren thorn bush and look at the wonderfully hard shadow lines on the orange sand. Traces of life around me. Very thin traces of ants and beetles and bugs. Back at the camp, Mohammed is cooking. We drink sweet mint tea. It is eight o’clock and it is “bon nuit”. Everyone retreats under a few blankets in the sand. Bon nuit, in’shallah.

 

 

I join the caravan in the morning. When we finish our tea at lunch, Emdijek says; this is the Arakukam if you want to come along, I will show you rock paintings. I follow him for an hour. From dry acacia trees, hundreds of large grasshoppers leap up like birds. It is walking, it is climbing and then Emdijek points; look and there and on smooth rock walls I see red images of people and cattle. People with bow and arrow. Many cows. Sometimes a horse but also a giraffe. The earliest images of people on rock have been found in the Sahara and date back to the so-called “Roundhead period”, which began about 10,000 years ago.

 

 

 

I ask; how old is this? Then I learn the difference between two thoughts. There are always two opinions. Sometimes a third and if there are more we are further in our time where the rational counts as truth. Emdijek says; I don’t know it is before our time. Two answers; scientists would say by such and such measurements it is dated and is 100,000 years old or so and then the second answer; from before our time.

 

 

 

 

The next 18 days I continue with the Touareg …. the distance, the infinity


Posted in Travel, Uncategorized by

Progress Seawind 24 ( Dutch, English)

 HISWA TE WATER 29 augustus t/m 3 september.

NIET VERGETEN … het is zo dinsdag de 29ste en dan opent de HISWA TE WATER haar deuren. Ik geef die dinsdag en vrijdag 1 sept in het MOTORBOOT theater om 15 uur een lezing over OP GROOT WATER en dan verder dan uw stoutste dromen … laten we even de opinie vergeten dat dat alleen met een zeilboot kan …ik kom met voorbeelden dat alles mogelijk is …

 

 

 

 

De laatste weken heb ik aan het opschonen van de Seawind gewerkt. De kleine 24 ft minimum ocean cruiser die ik heb gekocht. Wat ga je er mee doen, wordt me steeds gevraagd. Niks is dan m’n antwoord of ik weet het nog niet. Ik heb A gezegd, dat was het bod wat ik deed en die werd geaccepteerd en dan zeg ik ook B … dwz die ouwe is aan het werk geslagen en dat viel nog behoorlijk tegen; dat gekruip en geboen en gedoe om het scheepje dat 10 jaar op de kant heeft gelegen een beetje netjes te krijgen. Het grootzeil ( fully battened en gemaakt door Quantum, ziet er heel goed uit …en dat is een meevaller. De bb motor een 8 pk Yamaha heeft ook 10 jaar niet gelopen maar klinkt mechanisch goed, dus even weg gebracht voor een beurt. Lijnen en touwen die vervangen moeten worden …. ach zo’n leuk bootje !!!!!

EN DAT MOET HET WORDEN ….

“In Passing” by Sterling Hayden, who lived 1916-1986.

Als je op pad gaat dan moet het rusten op een stevig fundament van financiële onrust. Anders ben je gedoemd om te leven in een routine. Wereldzeilen behoort tot zeelieden en de zwervers die zich niet kunnen of willen aanpassen aan deze wereld. “Ik heb altijd naar de Stille Zuidzee willen zeilen, maar ik kan het me niet veroorloven “. Wie dat zegt dat zijn de mannen die zich kunnen veroorloven niet te gaan. Ze zijn verstrikt in de kankercellen en disciplines van “zekerheid”. En in de aanbidding van de zekerheid werpen we hun leven onder de wielen van veilige routine en voordat ze het weten is hun leven voorbij.

Wat heeft een mens eigenlijk echt nodig? Een paar pond voedsel elke dag, warmte en beschutting, minder dan twee meter om te liggen en een vorm van activiteit die een gevoel van vervulling zal opleveren. Dat is alles wat nodig is in materiële zin.

Maar we zijn gehersenspoeld door ons economisch systeem, totdat we uiteindelijk in een graf onder een piramide van hypotheken, belachelijk gadgets en bezittingen bedolven worden. En de jaren daveren door. De dromen van de jeugd worden wazig in het stof van geduld. Voor we het weten, is het graf verzegeld. Waar ligt dan is het antwoord? In keuze. Welke zal het zijn: het faillissement van de portomonnee of faillissement van het leven?

In the last few weeks I have been working on cleaning the Seawind 24.  she really needed tender loving care. She is from 1986 (and has a sailnumber US640 … does that mean she is US built or made in Australia). Anyhow she was built in those 2 countries. And this old man did hit the job;  brushing, washing, cleaning in and outside …she has been laidup in the open for 10 years. The mainsail (fully battened and made by Quantum) looks very good … and that’s a plus. The outboard is a 8 hp Yamaha 2stroke and hasn’t run for 10 years but sounds mechanical well. Lines and ropes that have to be replaced … . it really is such a nice little boat !!!!!

In Passing” by Sterling Hayden, who lived 1916-1986.

To be truly challenging, a voyage, like a life, must rest on a firm foundation of financial unrest. Otherwise you are doomed to a routine traverse, the kind known to yachtsmen, who play with their boats at sea- ‘cruising’ it is called. Voyaging belongs to seamen and to the wanderers of the world who cannot, or will not fit in. If you are contemplating a voyage and you have the means, abandon the venture until your fortunes change. Only then will you know what the sea is all about.”I’ve always wanted to go to the South Seas, but I can’t afford it.” What these men can’t afford is NOT to go. They are enmeshed in the cancerous disciplines of “security.” And in the worship of security we fling our lives beneath the wheels of routine-and before we know it our lives are gone.

What does a man need–really need? A few pounds of food each day, heat, and shelter, six feet to lie down in–and some form of working activity that will yield a sense of accomplishment. That’s all in the material sense. And we know it. But we are brainwashed by our economic system until we end up in a tomb beneath a pyramid of time payments, mortgages, preposterous gadgetry, playthings that divert our attention from the sheer idiocy of the charade.The years thunder by. The dreams of youth grow dim where they lie caked in dust on the shelves of patience. Before we know it, the tomb is sealed. Where, then lies the answer? In choice. Which shall it be: bankruptcy of purse or bankruptcy of life?


Posted in Travel, Uncategorized by

Over het Andere …de reis op zich ! (Dutch, later also in English)

Het is vakantie tijd ….een vreemde tijd eigenlijk want het wil zeggen dat de rest van de tijd geen vakantie is. Vakantie is eigenlijk een beetje langer vrije tijd of zo. Of je nou met de fiets, de auto, het vliegtuig of met de boot weggaat, het is bijna altijd een vakantie. Dat telt ook voor de meeste wereldzeilers. Ze kunnen wat langer van huis maar de stukjes die je van ze leest zijn net als bij anderen gewoon vakantie”blogs”. Bijna allemaal gewoon toeristen.

Vroeger waren we zo blij met de “grote vakantie”. Dan waren we vrij van school en ook papa had een paar weken vakantie. Dan gingen we; papa, mama, m’n twee zussen, m’n broer en ik op vakantie; op de fiets naar de Veluwe. Dat was elk jaar opnieuw geweldig. We keken er naar uit en de tijd ging veel te snel.

Toeristen zijn makkelijk te herkennen, ook in bootjesland. Ze varen van haven naar haven, van terras naar terras, van douche naar douche; de bestemming is het belangrijkste. Waar ga je heen is ook altijd de vraag. Maar wat is een echte reiziger; hij die niet weet waar hij heen gaat of hij die niet weet waar hij vandaan komt. Ik heb in de meer dan dertig jaren dat ik lezingen geef nog maar één keer een lezing gegeven over de zee zelf; het gaat meestal grotendeels over de plaatsen die je aan doet. Toeristen hebben de neiging om een beetje in hun comfort zones te blijven. Vasthouden aan de grote algemene routes in plaats van off-the-beaten-path locaties.

Vooral dat er geen wifi is kan heel storend werken.

Over het algemeen zal iemand die zich een reiziger beschouwt, het doen belangrijker vinden dan het zien. Een vriend van me, die ook de wereld rond zeilde zei: de innerlijke reis wordt belangrijker dan die mooie plekjes. Het doel van het reizen zijn nieuwe ervaringen en daar ligt een verschil met een toerist die wil een break van everydays life. Een reiziger ziet zijn wegwezen als een reis een toerist ziet het als vakantie.

Het lijkt er op dat een reiziger geen doel of bestemming heeft maar dat is juist niet zo. Een zeevaarder is op zoek naar nieuwe bestemmingen achter de horizon en sommige van de gekozen bestemmingen zijn moeilijk te bereiken. Wij creëren, we maken fouten, we verbranden bruggen, we bouwen nieuwe. De keuze is aan onszelf. Dat is de uitdaging!

Uiteindelijk komt hij thuis.


Posted in Travel by

De wereld is niet in kaart te brengen ..vervolg van Het Andere Plan ( in Dutch first later also in English)

De wereld van onze reis is niet in kaart te brengen. Een koers over zee. Een pas in de bergen. Namen in de vergankelijke kalksteen gekerfd tussen stenen vissen en oeroude schelpen. Alles vaag en verder vervagend. De droge zeebodem. De gereedschappen van trekkende jagers. Het rondtrekkend gebeente van een profeet. De stilte. Het geleidelijk afnemen van de regen. Het vallen van de nacht. Er is maar één droom om uit te ontwaken. Een reiziger komt alles wat hij eens heeft verlaten, op een gegeven moment weer tegen.

Ik lig nu een week ten anker in de Ijsseldelta. Zo mooi en zo dicht bij. In deze week heb ik het besluit genomen dit jaar niet naar Noorwegen te gaan. Er spelen wat andere zaken. Al sinds 2010 beloof ik heel goede vrienden in British Colombia en in het zuidelijk deel van Alaska weer eens langs te komen. Niet met eigen boot …althans nu nog niet en niet met de Solitario. Plannetjes blijven en moeten blijven. Een zeevaarder blijft een zeevaarder, een reiziger blijft een reiziger en een echte pelgrim vind wat hij zoekt en trekt dan weer verder.

Ik ga eind september en een paar weken van october naar die streek. Eerst vlieg ik dan naar Seattle en neem vanaf Bellingham Alaska ferries door the inside passage richting Prince Rupert en vervolgens naar Sitka. Bij Prince Rupert ligt Porcher Island en daar wonen Beau en Fran ( lees Een Krijger onderweg naar huis) en Sitka heb ik een van de mooiste stadjes genoemd, ook in dat zelfde boek, 9000 inwoners en 4000 boten …

Had ik …niet veel…maar ik heb het zo niet liggen …had ik €10.000 over dan zou ik daar een bootje kopen … en zou elke jaar een maand of twee daar heen gaan … er zijn geen wegen, je moet daar een boot hebben.

Zo blijven plannetjes bestaan. Mooi hè .


Posted in Travel, Uncategorized by

Het andere plan vervolgd ….the other plan (continuation in Dutch and English)

De troubadour.

Die ‘s nachts romancen floot onder de linden En ‘s middags scherzo’s op de markt der dorpen, Hij heeft zijn fluit in een fontein geworpen, En wilde een moeielijker wijsheid vinden. Hij heeft des nachts op een rivier gevaren, Hij zag het zonlicht dat de straten kleurde En wist dat hij niet leefde, maar gebeurde, Dat daden machtloos als seizoenen waren. Hij was een reiziger, den dag lang droomend, Zijn doel was naar een horizon gericht, Hij voelde ‘t leven uit zijn hart weg-stroomend En zijn gelaat was bleek, en blonk van licht, Als van den man die, uit de bergen komend, God zag van aangezicht tot aangezicht.

(MARTINUS NIJHOFF; UIT: VERZAMELDE GEDICHTEN, BLZ. 33)

 

Uit LOT ONBEKEND ….

Met als ondertitel: het waagstuk van de enkeling.

Kijkend naar de horizon dacht hij dan terug aan de tijd dat hij als jongen aan de kust van Mangareva had gestaan en oostwaarts had gekeken, over de blauwe Pacific, totdat zijn geest de oneindigheid niet langer kon bevatten. Nu keek hij uit over een andere oneindige uitgestrektheid. Zijn geest vervult van dezelfde verbazing. Het gevoel van binnen dat er een of andere kennis was die hij al heel lang was vergeten. Hij geloofde dat er in de natuur een merkbare kracht bestond, die hem, als hij zich er voor openstelde, de juiste kant op zou sturen.

Hoeveel kost zo’n boot, had hij de man gevraagd. Dat kun jij niet betalen, was het antwoord geweest.

Hij had nog geld op een bank in Duitsland. Nou had de man gezegd; dan wil ik twee dingen van je weten. Eerst hoeveel geld je kunt besteden en ten tweede wat wil je met die boot. Er is een verschil; ben je een pleziervaarder of ben je een explorer. Zelfs de meeste zeezeilers zijn pleziervaarders. Voor hen is het een hobbie, een vrijetijds besteding maar een explorer moet er voor gaan dat noemde ik al in een eerder gesprek; je moet af willen afzien. De discipline van de totale toewijding.

En dan waar wil je heen ? Naar het noorden had hij gezegd; naar Groenland. Waarom dat, vroeg toen de man. Waarom dat en niet naar een mooie warme tropische plek ? Dat kan altijd nog, was zijn antwoord en hij had de man aan gekeken.

(wordt vervolgd)

Last winter I wrote a book. My first fiction. About a wanderer …though the ages … about the courage of the individual. The main figure is fiction, the story is based on reality. But up to now no publisher is interested or has the courage to publish something new:

Looking back over yonder, he thought of the time he had stood as a boy on the shore of Mangareva, his face eastwards, over the blue Pacific until his mind could no longer contain the infinity. Now he looked at another infinity. His spirit full of the same amazement. This feeling inside that there was more; some knowledge he had forgotten. He believed that there was a noticeable force in nature that would send him the right way when he opened his heart for it.

How much does such a boat cost, he asked the man.

You don’t have the money, the answer had been.

He still had money on a bank in Germany. Well the man said; then I want to know two things from you, first; how much money you can spend and secondly what do you want with that boat. There is a difference; are you a pleasure-sailor or are you an explorer? Most sailors are pleasure-goers. For them, it’s a hobby, a spending of free time, but an explorer goes for it. It might coat you everything, even your life. It’s a discipline of total devotion.

And where do you want to go? To the north he had said; To Greenland. Why the cold, the man asked. Why that and not to a beautiful warm tropical island? That can still be done, his answer was …later and he looked the man in his face.


Posted in Travel, Writings by