Soms denk ik aan mijn tijd in het ijs (Dutch/English) … sometimes I think about my wintering 9 months long .. on the roof of the world silence reigned.

Ik hoor die Chukchi visserman nog zeggen, toen ik op mijn klokje keek; time is fish. Ik hoor nog steeds dat sjamaanvrouwtje dat mij vertelde dat ik – zabloedsjiej– (verdwaald) was. Ik zei nee, want ik weet waar ik ben. Nee, zei ze – ludi – (mensen) zijn – zabloedsjtiej – want –gara – (bergen) en – morje – (zeeën) hebben we zo genoemd om niet te verdwalen. Mir — (de wereld) — heeft geen namen nodig. En toen liep ze weg, de vlakte op. Het vroor 40 graden. Haar dorpje lag 15 kilometer verderop. Het past niet in de wereld die wij geschapen hebben. Hier noemt men ‘bon-vivant’ diegene die geniet van eten, drinken en een sociaal gesprek. Maar daar is de ‘bon-vivant’ diegene waarvoor tijd een vis is. Daar op het dak van de wereld heerste de stilte.

 

I can still hear that Chukchi fisherman say when I looked at my watch; time is fish. I still hear that shaman woman who told me that I was – zabloedsjiej– (lost). I said no because I know where I am. No, she said – ludi – (people) are – zabloedshtiej – because –gara – (mountains) and – morje – (seas) we gave names, not to get lost. Mir – (the world) – doesn’t need names. And then she walked away onto the white frozen plain. It was freezing 40 C. Her village was 15 kilometers away.

It doesn’t fit in the world we created. Here people call ‘bon-vivant’ those who enjoy food, drink and social conversation. But there the ‘bon vivant’ is the one for which time is a fish. There on the roof of the world silence reigned.

 


Posted in Uncategorized by

Ik was onderweg … ik hield van elk geluid om mij heen en daarnaast hield ik van de stilte. Ervaring is wat geweest is. Maar ervaren is de ervaring van het moment zelf. (Dutch/English) The world turns around carefree. I see a butterfly. Suddenly I know, from the blue sky, miracles do exist.

 

Afstand, afzondering, stilte. Kunnen we daar tegen ? Ik heb ooit 147 dagen op zee gezeten, waarvan ook 40 dagen zonder satelliet verbinding. Ik was onderweg … ik hield van elk geluid om mij heen en daarnaast hield ik van de stilte. Ervaring is wat geweest is. Maar ervaren is de ervaring van het moment zelf.

 

 

 

Een dag in de Zuidelijke oceaan. De zee bouwde op en werd grimmiger. De lucht werd grijs. Regenbuien en hagel. De barometer zakte nog verder. De golven liepen niet met de deining mee en dat veroorzaakte dwarslopers. Ik zet een vierde rif in het grootzeil. Ik praat met mezelf en met de oneindigheid om me heen. De zon komt op en ik zie vogels over witte kammen scheren.

 

Koffiedrinken vertraagt ook de tijd. Thuis of langs onze levenswegen. In een grand cafe, of in een koffiehuis. Onze weekendkrant geeft te denken. Onze televisie biedt nog meer leed. Informatiebronnen zijn het. Onbekommerd draait de wereld rond. Ik zie een vlinder vliegen. Ineens weet ik, vanuit de blauwe lucht. Dat wonderen wel degelijk bestaan.

 

I’ve conquered my past, the future is here at last, I stand at the entrance to a new world I can see, the ruins to the right of me, will soon have lost sight of me, love rescue me. (Bono en Bob Dylan)

 

 

Distance, seclusion, silence. Can we handle that? I once spent 147 days at sea, including 40 days without a satellite communication. I was on my way… I loved every sound around me and I also loved the silence. Experience is what has been. But experiencing is the experience of the moment itself.

 

 

 

A day in the Southern Ocean. The sea gets rougher and grows grimmer. The sky turned gray. Rain showers and hail. The barometer dropped even further. The waves did not move with the swell and that caused transverse breakers. I put a fourth reef in the mainsail. I then talk to myself and to the infinity around me. The sun is rising and I see birds skimming over white crests.

 

Drinking coffee also slows down time. At home or along our life paths. In a grand cafe, or in a coffee house. Our weekend newspaper gives food for thought. Our television offers even more suffering. They are no more than information sources. The world turns around carefree. I see a butterfly. Suddenly I know, from the blue sky, miracles do exist.


Posted in Uncategorized by

Naar de winterplek (Dutch/English) … after years of sailing the world and also with my present motorvessel to Svalbard and Galicia, I remained in the Netherlands for the last years.

Na 6 wereldreizen, koos ik voor de Solitario, een 14 meter motorboot. Over wat zeewaardig is, is een heel boek te schrijven. Maar dit de Vries Lentsch ontwerp was gebouwd voor de zee. De 1.85 mtr diepgang en de 2 vaste tanks brandstof samen 2400 liter wijzen hier al op. Maar na Spitsbergen en Galicië ben ik hoofdzakelijk in Nederland gebleven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De laatste winters heb ik met veel genoegen in de haven van de Roggebotsluis gelegen. Deze komende winter kan dat niet meer omdat dat hele gebied op de schop gaat. Er komt een nieuw bungalowpark en een nieuwe jachthaven. De komende winter lig ik in de Buitenhaven in Kampen. Daar heb ik eerder gelegen. In de tussentijd kan ik rond kijken voor een andere vaste ligplaats … ik zie wel, dat is momenteel de beste instelling.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afgelopen vrijdag heb ik met vrienden de Solitario naar Kampen gevaren. Ik lig nu nog niet op de winterplek maar ik de monding van de haven wachtend dat m’n plekkie vrij is … geen haast .. ik lig hier goed. We voeren van Ketelhaven door de Ijsseldelta, de doorgang tussen het Ijsseloog en de Hanzeplaat, langs de verschillende andere eilanden, even ten anker voor een lunch in het Kattendiep en toen de Ijssel op. We zagen hele zwermen zwanen en ganzen en witte reigers en aalscholvers en hoog in de bomen twee zeearenden… even gebunkerd bij de Bunkerboot voor de nodige diesel voor de kachel … het was een pracht dag.

 

De IJsseldelta heeft me altijd al bezig gehouden. Vanaf de Kamperbrug zag ik het water naar de zee stromen. In mijn jeugd las ik de boeken van Anne de Vries; Reis door de nacht. Dat ging over de Tweede Wereldoorlog en als kind dacht ik: om me voor de vijand te verbergen zou ik een boot kopen en me verschuilen in het rietmoeras van het Kattendiep …

 

 

Ik heb hier een boek liggen en de eerste zin is: This is the most beautiful place on earth. De tweede zin luidt:There are many such places. Je kunt je de vraag stellen: is de mooiste plek op aarde een plek om te blijven of slechts te bezoeken. Je kunt foto’s nemen van zo’n plek en die daarna altijd als herinnering met je mee dragen. Ik heb echter eens een opstapper gehad die juist géén foto’s maakte. Hij zei: als het zo mooi is, dan hou je dat beeld altijd in je hoofd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The last winters I have enjoyed my berth in a small port on the countryside. This coming winter it is no longer possible because the entire area will be overhauled. There will be a new bungalow park and a new marina. The coming winter I will stay in the Buitenhaven in Kampen. 

 

Last Friday I sailed Solitario to Kampen with friends. We sailed from Ketelhaven through the delta of the river IJssel, along the various islands, we anchored for lunch in the Kattendiep and saw whole flocks of swans and geese and white herons and cormorants and high in the trees two sea eagles  … it was a beautiful day.

The IJsseldelta has always intrigued me. I am born here. In my youth I read books of Anne de Vries; Travel through the night. That was about the Second World War and as a child, I thought: to hide from the enemy I would buy a boat and hide in the reed marsh of the delta …

I’ve got a book and the first sentence is: This is the most beautiful place on earth. The second sentence reads: There are many such places. You may ask yourself: is the most beautiful place on earth a place to stay or just to visit. You can take pictures of such a place and always carry them with you as a memory. However, I once had a crewmember who did not take photos. He said: if it is that beautiful, you always keep that image in your mind.


Posted in Uncategorized by

Als ik mn ogen toe doe, dan ben ik in Honolulu ( Jules Deelder) .. (Dutch/English) .. 2002 With Campina 700 miles north of Oahu I was struck by lightning and had to return for repairs. It took some time and it became too late in the season to continue to the Bering Sea, so I stayed in Honolulu for 6 months …. not a bad choice.

A day along the beach, Honolulu, october 2002.

Als ik mn ogen toe doe, dan ben ik in Honolulu ( Jules Deelder) Met de Campina was ik onderweg van Hawaii naar het Noorden toen ik getroffen werd door de bliksem en ik terug moest keren naar Honolulu voor reparatie. Het was toen te laat in het seizoen om nog naar de Bering Zee te gaan en ik moest `overwinteren` op Hawaii … geen slechte keuze !

Ik ben langs Waikiki Beach gewandeld en heb de zon zoekende toerist aanschouwd. Ik heb naar de mooie meisjes in bikini gekeken. Onder een palm speelt een jongeman op zijn gitaar. Ik ben op het gras gaan zitten. Mijn shirt trek ik over mijn hoofd en ik gebruik dat om op te liggen. Het gaat een beetje regenen en het strand stroomt leeg. Ik voel elke druppel. Als de zon weer doorkomt, lopen de overdekte terrassen weer leeg, de handdoeken worden weer neergelegd, topjes uitgetrokken en men laaft zich weer aan de zon. Een zwerver vraagt mij een sigaret en ik laat hem een handrolled exemplaar maken. Hij kucht: zware shag! Hij woont verderop in een tentje.

Ik loop verder en ga zitten op een plek waar minder mensen zijn. Een spin hangt boven mij in de boom en tracht het oneindige te bereiken aan een draadje dat ik niet zie. Twee witte duiven landen vlak naast mij en pikken in de bodem. Ik strek mij uit en val in slaap. Een regenbui wekt mij, het is tegen de avond. Ik heb zeker twee uur geslapen. Het regent hard, het strand is leeg. Ik doe mijn broek uit, loop de zee in en dompel mij onder in hetzelfde water waar de tonijnen, de schildpadden en de haaien zwemmen. Ik blijf nog even zitten en geniet van mijn plekje onder de bomen, trek mijn broek weer aan en het shirtje over mijn hoofd en loop het strand weer af naar Ala Wai, waar de boot ligt. De avond is, zoals elke avond, heerlijk.

With Campina I was on my way from Hawaii to the North, but 700 miles north of Oahu I was struck by lightning and had to return for repairs. It took some time and it became too late in the season to continue to the Bering Sea, so I stayed in Honolulu for 6 months …. not a bad choice.

I walked along Waikiki Beach and watched the sun-seeking tourist. I’ve watched the pretty girls in bikinis. A young man plays his guitar under a palm. I sat down on the grass. I pull my shirt over my head and use it to lie on. It starts to rain a bit and the beach is emptying in notime. I feel every drop splatter on my body. When the sun comes out again, the covered terraces empty again, the towels are put down in the sand, the tops are taken off and the sun is back. A bum asks me a cigarette and I made him a hand-rolled one. He coughs: heavy stuff! He lives down the road in a tent.

I walk on and sit in a place where there are fewer people. A spider hangs above me in the tree and tries to reach the infinite by a thread that I cannot see. Two white pigeons land right next to me and peck at the bottom. I stretch out and fall asleep. A rain shower wakes me, it is towards evening. I slept for at least two hours. It is raining heavily, the beach is empty. I take off my pants, walk into the sea and immerse myself in the same water where the tuna, the turtles and the sharks swim. I sit down for a while and enjoy my spot under the trees, put on my pants and the shirt and walk down the beach to Ala Wai, where the boat is. The evening is, like every night, wonderful.


Posted in Uncategorized by

Herinnering uit 1982, uit de eerste wereldreis … Nanumea (Dutch/English) .. “Is the world really big?” asks an old man. I tell him that we have been on the road for four years and have only covered half of it. Exclamations of surprise accompany Manesse’s translation.

Herinnering is het radicale weigeren te vergeten.

Herinnering uit 1982, uit de eerste wereldreis … Nanumea heeft een geul in het koraalrif, gemaakt door de Amerikanen in de tweede wereldoorlog om op dit eiland een vliegveld te bouwen. Dat staat niet op de kaart. ( Op dit kaartje in midden  is streepje te zien) De doorgang is ongeveer 15 meter breed en wel 100 meter lang. De buitenboordmotor moet vol meedraaien want er staat veel stroom. Nog voordat we in staat zijn het anker te laten zakken in de lagune, worden we omsingeld door uithouderkano`s, overladen met mensen, terwijl de rest van de bevolking zich op het strand heeft verzameld. In gebarentaal wijst men naar de wal, waar we in convooi heen roeien. Daar stapt uit de mensenmenigte een man, Manesse, naar voren die ons in het Engels welkom heet. De mannen zijn gekleed in een lava-lava, een doek om hun heup gewikkeld en hun ontblote bovenlijf laat ingewikkelde tatoeages zien. De vrouwen dragen een zelfde wikkeldoek met een blouse er boven of zijn topless, iedereen loopt blootsvoets. “Is de wereld werkelijk groot” vraagt een oude man. Ik vertel dat we al vier jaar onderweg zijn en de helft nog maar hebben afgelegd.

Uitroepen van verbazing vergezellen Manesse`s vertaling. „Komen hier veel jachten, vraagt ik. „oh ja, zeggen ze „veel”. Hoeveel, vraagt ik. „Vijf”. De laatste was er 3 jaar geleden geweest! Een ander vraagt ons: Hoe ziet jullie eiland eruit! Ik vertel: Er wonen veel mensen en er is een hoog rif om het land gebouwd om het tegen overstromen te beschermen. In de winter is het er koud en dan dragen de mensen dikke wollen kleren om warm te blijven. De menigte zucht.

 

A memory from 1982, the first round the world voyage, taking 7 years from 1978 till 1985

Nanumea has a channel in the coral reef, made by the Americans in the second world war to build an airport on this island. It’s not on the map. (On the map above you see in the middle a thin dash in the reef)  The passage is about 15 meters wide and 100 meters long. The outboard engine together with the sails must run at full speed because there is a lot of current. Even before we are able to drop anchor in the lagoon, we are surrounded by outrigger canoes, overloaded with people, while the rest of the population has gathered on the beach. In sign language they point to the shore, where we row in convoy. There, a man named Manesse steps forward from the crowd and welcomes us in English. The men are dressed in a lava lava, a cloth wrapped around their hips, and their bare chests show intricating tattoos. The women wear the same wrap with a blouse on top or are topless, everyone walks barefoot. “Is the world really big?” asks an old man. I tell him that we have been on the road for four years and have only covered half of it. Exclamations of surprise accompany Manesse’s translation.

 

 

“How many yachts come here, I ask. “Oh a lot, he says, a lot. ” How many, I ask. “Five”. The last one had been there 3 years ago! Another asks us: What does your island look like! I tell them: Many people live there and a high reef has been built around the land to protect it from flooding. In the winter it is cold and people wear thick woolen clothes to keep warm. The crowd sighs.


Posted in Uncategorized by