Reiziger, er is geen weg, de weg maak je zelf, door te gaan. (Dutch/English) .. From the poem by Antonio Machado .. “Caminante, son tus huellas el camino y nada más; Caminante, no hay camino, se hace camino al andar.

En op een avond, toen die zee voorbij joeg, met een loodkleurig, totaal verstopte hemel erboven, voelde hij zich verloren in die grijze, kille oneindigheid, met in die oneindigheid alleen maar één bleke, fletse ster aan de hemel. Dan dacht hij aan hen, die eerder deze zee bevoeren. Toen de lucht opklaarde was de nacht vol sterren. Heel de hemel was één onafzienbaar paars-zwart stuk fluweel met opgestikte flonkerende diamanten. Dan keek hij naar die verte.Wat daar voorbijdreef was de stilte en de verlatenheid en hij proefde iets van een naderende eenzaamheid.

 

 

And one night when the sea rushed by, with a lead-colored, totally clogged sky above, he felt lost in that gray, cold infinity, with only one pale, faded star in the sky in that infinity. Then he thought of those who previously sailed this sea. When the sky cleared, the night was full of stars. All of the sky was one immense purple-black piece of velvet with glittering diamonds embroidered on it. Then he looked into that distance. What drifted past was the silence and the desolation, and he tasted something of an approaching loneliness.

 

 

Reiziger, de weg,
dat zijn jouw sporen, en niets anders.
Reiziger, er is geen weg,
de weg maak je zelf, door te gaan.
Door te gaan maak je de weg
en als je achterom kijkt,
zie je het pad dat je nooit meer zult betreden.

Reiziger, er is geen weg
alleen een schuimspoor in de zee.

 

 

“Caminante, son tus huellas el camino y nada más;
Caminante, no hay camino, se hace camino al andar.
Al andar se hace el camino, y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca se ha de volver a pisar.
Caminante, no hay camino sino estelas en la mar.”

 

Traveler, your footprints are the only road, nothing else.
Traveler, there is no road; you make your own path as you walk.
As you walk, you make your own road, and when you look back
you see the path you will never travel again.
Traveler, there is no road; only a ship’s wake on the sea.

(From the poem by Antonio Machado)

 

 


Posted in Uncategorized by

Over Finisterre, het universum, terug in Kampen en de polder (Dutch/English) about that place in Galicia but mostly about the universe and being back in the country where I was born …

Playa de Llagosteira is een lang strand, gelegen in de ronding van de baai van Finisterre. Het is breed. Op een honderd meter van de zee liggen lage zandduinen en daarop en daarachter groeit een naaldbomenwoud. Grote hoeveelheden wier, die door de storm van de grasbanken zijn losgescheurd en met de golven zijn mee gerold, vormen hier en daar bosjes, die er onder water zwart, groen maar op het strand gebleekt uitzien. Soms drijft er mee gespoeld drijfhout aan. Achter de lange, hoge pier ligt de haven met vissersboten. De vissers roepen elkaar dingen toe, de zilte wind waait de woorden weg. De zilte zeelucht is heerlijk.

En nu dan ? Overal hoor ik dat dit een bijzonder jaar is. Ze bedoelen dat wat ze op het nieuws horen. Maar daarnaast bestaat de aarde, tollend in het immmense heelal. We bevinden ons in een verwarrende wereld, schreef Stephen Hawking. Carl Sagan, eveneens een briljante wetenschapper, schreef in de introductie van Stephen Hawkings boek. We leven erop los, terwijl we bijna niets begrijpen van de leven om ons heen.We staan nauwelijks stil bij welke processen het zonlicht voortbrengt dat leven mogelijk maakt. Mijn reizen hebben ook nooit iets te maken gehad met het toeristische reizen. Het was altijd de wereld rond omdat de wereld rond is. Trek weg uit je land, je stam en je familie, naar het land dat ik je wijzen zal, zo luidt de roeping.

De herfst begint. Ik besluit om in het ommuurde stadje te blijven. Op een beschutte plek in de Buitenhaven van Kampen. Ik ben hier geboren. Vanaf de Kamperbrug zag ik het water naar de zee stromen. Ik heb hier een boek liggen en de eerste zin is: This is the most beautiful place on earth. De tweede zin luidt:There are many such places.

Ik kijk naar de verre verte en loop de dijk op. De wind duwt me in een richting. Ik voel de regenwolken naar me toe komen. Kijk ik naar links dan zie ik de verte van de polder. Kijk ik naar rechts: dan zie ik paden, om te lopen of te fietsen, landweggetjes, sloten en hekken. Het is een land waar ik van kan houden. Ik kan er wandelen, mijmeren en genieten. Maar het is een polder waar alles onder controle is. Een lappendeken. Een gefiguurzaagd landschap waar alle contrasten precies passen als in een puzzel. Dat is ook Nederland.

 

Playa de Llagosteira is a long beach, located in the bay of Finisterre. It’s wide. At a hundred meters from the sea there are low sand dunes and on top of it and behind it a coniferous forest grows. Large quantities of weed, torn from the grass banks by the storm and rolled with the waves, form clumps here and there, which look black, green under water but bleached on the beach. Sometimes flushed driftwood floats with it. Behind the long, high pier is the harbor with fishing boats. The fishermen shout things to each other, the salty wind blows the words away. The salty sea air smells wonderful.

 

Everyone says this is a special year. They mean what they hear on the news. But besides that, the earth exists, spinning in the immense universe. We live in a confusing world, wrote Stephen Hawking. Carl Sagan, also a brilliant scientist, wrote in the introduction of Stephen Hawking’s book. We live freely, but understand almost nothing of the life around us, and we hardly think about the processes the sunlight produces that makes life possible.

My travels have never had anything to do with touristic traveling. It was not going places. It was always around the world because the world is round. Go out of your country, your tribe and your family, to the country that I will show you, is the calling.

 

Autumn begins. I decided to stay in the walled town. In a sheltered spot in the Buitenhaven of Kampen. I was born here. From the Kamperbrug I saw the water flow to the sea. I have a book here and the first sentence is: This is the most beautiful place on earth. The second sentence reads: There are many such places.

 

 

 

 

 

I look into the distance. The wind is pushing me in one direction. I can feel the rain clouds coming towards me. When I look to the left I see the distance of the polder. When I look to the right, I see paths for walking or cycling, country roads, ditches and fences. It’s a country I can love. I can walk, muse and enjoy. But it is a polder where everything is under control. A patchwork quilt. A figure-sawn landscape where all contrasts fit exactly as in a puzzle. That is also the Netherlands.

 


Posted in Uncategorized by

De nachten zijn schitterend, met briljant maanlicht. Ik kijk over zee en voel de rust die daar heerst. Steeds weer stroop ik met mijn blik de horizon af, speurend naar vogels, vissen en schepen. (Dutch/English) .. a poem by Lord Byron and about the dream and Robin Knox Johnston and an albatros.

And I have loved thee, Ocean! and my joy
Of youthful sports was on thy breast to be
Borne, like thy bubbles, onward; from a boy
I wantoned with thy breakers,—they to me
Were a delight; and if the freshening sea
Made them a terror, ’t was a pleasing fear;
For I was as it were a child of thee,
And trusted to thy billows far and near,
And laid my hand upon thy mane,—as I do here.

                    Lord Byron

 

Om zichzelf te kennen heeft iedereen zijn eigen boek, waarin de geschiedenis van zijn leven staat. Herinneringen zijn door er elke dag in te lezen. Zonder dit boek des levens is een mens een momentopname.

Ik wilde kapitein worden… of eigenlijk wilde ik de wereld zien. In 1969 kocht ik het boek ‘Alleen op de wereldzeeën’ ( A world of my own ). Het beschreef de tocht van het kleine zeilschip de ‘Suhaili’, dat op vrijdag 14 juni 1968 bijna ongemerkt de haven van Falmouth verliet om deel te nemen aan de eerste solo-zeilrace rond de wereld.

Deze man was de toen negenentwintigjarige ex-koopvaardij-officier Robin Knox-Johnston. 313 dagen later was de Suhaili terug in Falmouth, haar schilderwerk afgebladerd en roestig, haar eens zo witte zeilen nu bruin en verweerd, haar stuurinrichting verdwenen, maar ze was terug en de trots straalde er vanaf. Op een dag kocht ik alle boeken over dit soort reizen bij dezelfde boekhandel… ‘Ga jij dat ook doen ?’ vroeg het winkelmeisje. ‘Ja,’ zei ik.

De nachten zijn schitterend, met briljant maanlicht. Ik kijk over zee en voel de rust die daar heerst. Steeds weer stroop ik met mijn blik de horizon af, speurend naar vogels, vissen en schepen. Ik zie vandaag, voor het eerst op deze reis, een albatros, het ontroert mij. Ik kijk naar deze geweldige zeevogel en voel mij een beetje verwant. Zal dit dier denken ? En hoe ? Zich eenzaam voelen, altijd onderweg zijn, iets missen, verlangen, berouwen ? Ik weet het niet en verwacht ook geen antwoord.

 

Everyone has his own book, which contains the history of his life. Memories can be read every day. Without this book of life, a person is a snapshot.

 

I wanted to be a captain … or rather I wanted to see the world. In 1969 I bought the book “A world of my own”. It described the journey of the small sailing vessel the ‘Suhaili’, which left Falmouth harbor almost unnoticed on Friday 14 June 1968 to take part in the first solo sailing race around the world. This man was the then twenty-nine-year-old ex-merchant marine officer Robin Knox-Johnston. 313 days later Suhaili was back in Falmouth, her paintwork chipped and rusty, her once white sails brown and weathered, her steeringgear gone, but she was proudly back. One day I bought all the books about this kind of travel from the same bookstore … “Are you going to do that too?” the shop assistant asked. “Yes,” I said.

 

The nights are beautiful, with brilliant moonlight. I look over the sea and feel the peace that reigns there. Time and again I scour the horizon, looking for birds, fish and ships. Today I see an albatross for the first time this voyage, it moves me. I look at this amazing sea bird and feel a little bit related. Will this animal think? And how ? Feeling lonely, always on the road, missing something, longing, repenting? I don’t know and don’t expect an answer.


Posted in Uncategorized by

De zee, een gedicht van Dorothee Sölle …. als ik heel stil ben (Dutch/English) … the sea, a poem by Dorothee Sölle … when I am very quiet , the sea enters my room.

 

De Zee                                                            The Sea

Als ik heel stil ben                                          When I am very quiet
kan ik vanuit mijn bed                                    I can hear from my bed
de zee horen ruisen                                        the sea rustle
Maar het is niet genoeg                                 But it is not enough
heel stil te zijn                                                 to be very quiet
ik moet ook mijn gedachten                           I need my thoughts too
van het land terugtrekken                              to withdraw from the land

Het is niet genoeg                                           It is not enough
de gedachten van het                                      to withdraw my thoughts
vasteland terug te trekken                               from the land
ik moet ook het ademen                                  I have to adapt my breath
aan het ritme van de zee                                  to the rhythm of the sea
aanpassen omdat ik                                          because when I inhale
bij het inademen minder hoor                          I hear less

Het is niet genoeg                                            It is not enough
de adem aan het ritme van de zee                   to adept my breath
aan te passen                                                    to the rhythm of the sea

ik moet ook handen en voeten                         I also need hands and feet
hun ongeduld afnemen                                    diminish their impatience

Het is niet genoeg                                             It is not enough
handen en voeten te kalmeren                          to diminish my hands and feet
ik moet ook de beelden                                     I also have to give away
over mezelf weggeven                                       the images about myself

Het is niet genoeg                                              It is not enough
de beelden weg te geven                                   to give the images away

ik moet ook het moeten loslaten                       I also have to let it go

Het is niet genoeg                                              It is not enough to let it go
het moeten los te laten                                      to let it go

zolang ik het ik niet verlaat                                as long as I don’t leave the ego.

Het is niet genoeg het ik los te laten                  It is not enough to let the ego go
ik leer vallen                                                        I learn to fall

Het is niet genoeg te vallen                                 It is not enough to fall
maar terwijl ik val                                                 But while I fall
en mij ontval                                                        and lose myself
houd ik op                                                            I stop
de zee te zoeken                                                  to seek the sea
omdat de zee nu                                                  because the sea
van de kust naar boven                                        from the coast to where I am
mijn kamer binnengekomen                                 enters my room
en overal om mij heen is                                      and is all around me

Als ik heel stil ben                                               When I am very quiet

 

 

(Dorothee Sölle )


Posted in Uncategorized by

Twee maanden in de Ria’s van Galicië, echt een van mn favoriete gebieden en ik had langer kunnen blijven…(Dutch/English) …… two months in the Rias of Galicia, one of my favorite areas and I could have stayed longer.

Twee maanden in de Ria’s van Galicië, echt een van mn favoriete gebieden en ik had langer kunnen blijven. Zelfs overwinteren achter in de Ria de Vigo op de Ensenade de San Simón. Het lijkt wel een binnenmeer, je ligt er helemaal beschut. Er staat zo’n 1,5 meter tijverschil en bii laagwater wordt het ondiep, maar er is ankerplek genoeg. Ook is er een kleine jachthaven, buiten de toeristische route, Puerto de San Adrian. Het dorp heeft een levensmiddelenwinkel en wat drink- en eetgelegenheden, meer is er niet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat je er voor terugkrijgt is rust en peace of mind. De haven heeft een uitstekend restaurant en goede douches en het havengeld is heel redelijk. De haven is al met al een goede uitvalsbasis, ook voor de gasten die ik de komende weken aan boord kreeg. Het is tien minuten met de taxi vanaf het vliegveld van Vigo.

 

Onze eerste gast was Marieke. Marieke had een paar jaar geleden de beroemde pelgrimsroute van Santiago de Compostela gelopen en kende daarom deze streek. Natuurlijk lopen we, als we in Finisterre voor anker Hgen, de 3 kilometer naar de Kaap zelf. Herinnering en emotie, dat kan ik van haar gezicht aflezen. Na Porto do Son ankeren we nog op twee eilanden, Salvora en Cie, beide met uitgestrekte witte stranden. Het was een prachtweek.

 

 

 

De laatste week van augustus komen Hugo en Maria aan boord. We lopen in de potdichte mist naar Kaap Finisterre, maar liggen ook in de stilte met niets om ons heen op een ankerplek in de Ria de Arousa met zeker 20 dolfijnen buitelend rond de boot. We praten over het “leven”. De week vliegt om. Maria gaat terug naar huis. Hugo blijft, hij wordt op de terugreis het derde bemanningslid aan boord van de Solitario.

 

 

 

 

 

s’Avonds eten we nog een keer bij O Centollo en de dag erop, op 4 September, halen we het anker op voor de 470 mijl lange vaartocht door de Biskaje naar de Engelse zuidkust. We hebben prachtig weer, er zijn zelfs twee totaal windstille dagen. Drieenhalve dag duurt de oversteek. We ankeren eerst in de baai bij Falmouth, St. Mawes.

 

 

 

Twee dagen later varen we in 24 uur naar Poole. Het is volle maan en dat kun je vooral ook merken aan de stroom, die is behoorlijk sterk. Met stroom mee lopen we 8 knopen, maar met stroom tegen slechts 3. Achter Brownsea Island in Poole Harbour gaan we voor anker.

We varen door de Solent, achter het eiland Wight langs. Het weer blijft prachtig en vanaf Beachy Head gaan we door de scheepvaartroute. We passeren Cap Gris Nez en zijn dan terug op de Noordzee.

 

 

 

 

Tussen de banken voor de Belgische kust door varen we richting de Westerschelde, onderweg is het soms potdicht van de mist. s’Morgens om 8 uur meren we af in Terneuzen, met 2190 mijlen op het log.

 

 

 

 

 

Two months in the Rias of Galicia, one of my favorite areas and I could have stayed longer. Even staying the winter over, in the end of the Ria de Vigo on the Ensenade de San Simón.

 

 

 

 

 

It looks like an inland lake, you are completely sheltered. There is about 1.5 meters of tide difference and at low tide it becomes shallow, but there is plenty of anchorage. There is also a small marina, off the tourist trail, Puerto de San Adrian. The village has a grocery store and some drinking and dining options, that’s all.

 

 

 

 

What you get in return is peace and peace of mind. The harbor has an excellent restaurant and good showers and the harbor dues are very reasonable. All in all, the port is a good base, also for the guests I got on board in the coming weeks. It is a ten minute taxi ride from Vigo airport.

 

 

Our first guest was Marieke. Marieke had walked the famous pilgrimage route of Santiago de Compostela a few years ago and therefore knew this region. Of course, when we anchor in Finisterre, we walk the 3 kilometers to the Cape itself. Memory and emotion, I can read that from her face. After Porto do Son we anchor on two more islands, Salvora and Cie, both with extensive white beaches. It was a great week.

 

 

Hugo and Maria came on board the last week of August. We walked to Cape Finisterre in the dense fog, but also spend in the silence with nothing around us at an anchorage in the Ria de Arousa with at least 20 dolphins tumbling around the boat. We talked about “life”. The week flies by. Maria is going back home. Hugo stays, he becomes the third crew member on board the Solitario on the return voyage.

 

 

 

In the evening we have another dinner at O’Centollo and the next day, on September 4, we lifted anchor for the 470 mile cruise through the Biscay to the English south coast. We had beautiful weather, even two completely windless days. The crossing takes three and a half days. We first anchor in the bay at Falmouth, St. Mawes.

 

 

Two days later we sailed to Poole in 24 hours. It is full moon and you can especially notice that by the current, which is quite strong. With current we make 8 knots, but against current only 3. We anchor behind Brownsea Island in Poole Harbor.

 

 

We sail through the Solent, behind the Isle of Wight. The weather remains beautiful and from Beachy Head we go through the shipping lanes. We pass Cap Gris Nez and are back on the North Sea. Between the banks off the Belgian coast we sail towards the Western Scheldt, on the way it is sometimes dense with fog. In the morning at 8 o’clock we moor in Terneuzen, with 2190 miles on the log.


Posted in Uncategorized by