Er trekt een bui voorbij. En daarin ligt een onontkoombare metafoor voor het leven zelf.. (Dutch/English) ..here is where I will be at anchor all week. Feel the silence.

 

Soms herhaal ik het hardop … het is hier zo prachtig mooi … hier blijf ik deze hele week liggen. Het is voorseizoen, dus weinig andere schepen, er ligt er nog een ten anker, een mooie Noordvaarder lijkt mij …

Stilte, een zachte ruis in de bomen, een eend, een zwaan … stilte is meer dan het ontbreken van geluid. Alleenzaamheid herstelt lichaam en geest. Er trekt een bui voorbij. Het schip reageert en draait op haar anker. En daarin ligt een onontkoombare metafoor voor het leven zelf.

Voel de stilte om je heen.

Sometimes I repeat it out loud… it is so beautiful here… this is where I will be at anchor all week. It is pre-season, so few other ships.

Silence, a soft noise in the trees, a duck, a swan… silence is more than the lack of sound. Solitude restores body and mind.A shower is passing by. The ship responds and turns on her anchor.
And therein lies an inescapable metaphor for life itself.
Feel the silence around you.


Posted in Uncategorized by

De winter lag ik op een beschutte plek in de Buitenhaven van Kampen. Nu de zomer in aantocht is vaar ik eerdaags naar de eilanden van de Ijsseldelta. (Dutch/English) .. A gentle wind rustles in the trees. There are swans swimming. A heron fishes in the shallow water near the shore. Quiet days, windy days. Dry, rain.

De winter lag ik op een beschutte plek in de Buitenhaven van Kampen. Nu de zomer in aantocht is vaar ik eerdaags naar de eilanden van de Ijsseldelta.

Een zachte wind ruist in de bomen. Er zwemmen zwanen. Een reiger vist in het ondiepe water bij de wal. De wassende maan is een sikkel die vroeg achter de bomen verdwijnt. Sterren in de hoge heldere lucht. Stille dagen, winderige dagen. Droog, regen.

 

Vreemd, ik denk aan Mohammed, mijn “servant” in de woestijn, 8 jaar geleden. We aten nooit alles van de door hem bereide maaltijd op want er moest iets over blijven “pour les animaux”, voor de dieren en dan legde hij de rest van de couscous of het geitenvlees op een plekje en wachtte tot er een paar kruipende insecten langs kwamen. Ik denk ook aan hem als de man die 500 km achter me aan liep in het zand van de woestijn. Hij had dan een literfles water bij hem. Soms liep ik stukken met hem mee. Ik zag hem water gieten op platte stenen met een uitholling en vroeg; “pourquoi”, waarom ? Hij keek me bijna verwijtend aan, dat ik dat niet begreep; “pour le soleil”, hij deelde het water met de zon, zei hij.

 

 

 

 

The winter I was moored in a sheltered spot in the Buitenhaven of Kampen. As summer is approaching, I will soon be sailing to the islands of the Ijsseldelta.

 

 

 

 

 

A gentle wind rustles in the trees. Swans swimming. A heron fishes in the shallow water near the shore. The crescent moon is a sickle that disappears early behind the trees. Stars in the high clear sky. Quiet days, windy days. Dry, rain.

 

 

 

Strangely, I think of Mohammed, my “servant” in the desert 8 years ago. We never ate all of the meal he had prepared because there had to be something left “pour les animaux”, for the animals and then he put the rest of the couscous or goat meat in one place and waited for a few crawling insects to pass by. I also think of him as the man who walked 500 km behind me in the sand of the desert. He had a bottle of water with him. Sometimes I walked along with him. I saw him pouring water on flat stones with a hole and asked; “Pourquoi”, why? He looked at me almost reproachfully that I didn’t understand; “Pour le soleil”, he shared the water with the sun, he said.


Posted in Uncategorized by

Beschouwingen over het leven … (Dutch/English) … Contemplations on life

Wij leven in een wereld waarin mensen veelal bezig zijn met uiterlijke zaken. Hiërarchie en prestige zijn zaken die belangrijk zijn voor mensen omdat het hen maakt wie ze zijn. Of juist wie ze graag zouden willen zijn omdat dit nog ontbreekt in hun leven. Samenvattend vallen vele van deze zaken onder sociale status en wie jij bent aan de buitenkant. Het punt is dat de omgeving een rol speelt en mensen beïnvloedt. Sinds mensenheugenis verlangt de mens naar méér dan wat deze aarde te bieden heeft. Dat heb je op zee niet en dat heb je op zee in je eentje nog minder. Op zee ben je. Op zee handel je.

Wees eerder een Mungo Park, een Lewis en Clarke en Frobisher, van je eigen stromen en oceanen; verken je eigen hogere breedtegraden. Wees een Columbus naar geheel nieuwe continenten en werelden in je, en open nieuwe wegen, niet van handel, maar van denken. Ieder mens is de heer van een rijk waar naast het aardse rijk van de heerser slechts een kleine staat is, een heuvel die door het ijs is achtergelaten. [Henry David Thoreau, p. 343.]

De dichter Rilke vereerde de winter als het seizoen om naar het binnenste van de ziel te gaan: “Om weer genezen te worden en me ervan bewust dat de grond van mijn wezen – mijn geest en ziel – tijd en ruimte kreeg om te blijven groeien,” hij schreef dit aan een door verdriet getroffen jonge vrouw die hem om troost had gevraagd. “In de diepten van de winter leerde ik eindelijk dat er in mij een onoverwinnelijke zomer lag”, schreef Albert Camus een generatie later in zijn schrijven over reizen, die in feite meditaties zijn over thuiskomen. Camus zou al snel de op een na jongste Nobelprijswinnaar aller tijden worden en stierf kort daarna bij een auto-ongeluk met een ongebruikttreinkaartje op zak naar dezelfde bestemmin. We zijn niet onoverwinnelijk. Maar in hoe we de winters van de ziel beleven, vinden we de zomer en de bloei van ons kwetsbaar bestaan.

We live in a world where people are often concerned with external matters. Hierarchy and prestige are things that matter to people because it makes them who they are. Or precisely who they would like to be because this is still lacking in their lives. In summary, many of these things come under social status and who you are on the outside. The point is that the environment plays a role and affects people. Since time immemorial, mankind has longed for more than what this earth has to offer.

You don’t have that at sea and you have that even less at the sea on your own.

Be rather the Mungo Park, the Lewis and Clarke and Frobisher, of your own streams and oceans; explore your own higher latitudes . . . Nay, be a Columbus to whole new continents and worlds within you, opening new channels, not of trade, but of thought. Every man is the lord of a realm beside which the earthly empire of the Czar is but a petty state, a hummock left by the ice. [Henry David Thoreau, p. 343.]

The poet Rilke revered winter as the season to go into the inner of the soul: “To be healed again and aware that the soil of my being – my mind and soul – was given time and space to continue to grow, He wrote this to a grief-stricken young woman who had asked him for comfort. “In the depths of winter I finally learned that there was an invincible summer within me,” Albert Camus wrote a generation later in his writing about travel, which are in fact meditations on coming home. Camus would soon become the second youngest Nobel Prize winner of all time and died shortly afterwards in a car accident with an unused train ticket in his pocket to the same destination. We are not invincible. But in how we experience the winters of the soul, we find the summer and the bloom of our fragile life.


Posted in Uncategorized by

De eerste week van april (Dutch/English) .. about the first week of April.

Het waait, de wind giert. Het regent. Af en toe zelfs natte sneeuw. Dan komt de zon weer door. Voor even dan … april doet wattie wil. De Ijssel stroomt. Waar gaat dat water heen vroeg ik toen ik 14 was aan de brugwachter. Naar zee, zei hij … Het giert, het waait, de verte, ik zie de verte, een onbestemde verte

A protected berth. The wind is blowing, the wind is howling. It rains. Occasionally even sleet. Then the sun comes out again. For a moment .. . The river flows. Where does that water go, I asked the bridge operator when I was 14. To the sea, he said … It is howling, the wind is blowing, the distance, I see the distance, an indefinable distance ..


Posted in Uncategorized by

En daarna liggen de prachtige ankerplekken van de Ijsseldelta dichtbij. … ik begrijp tijd niet meer, de dagen vliegen als een schaduw heen … (Dutch/English) … I do not understand time anymore … the days fly by !

Nieuws en verkeer. Sport en weer. Dit zijn de algemene termen voor het leven. Het is allemaal achtergrond lawaai. Het menselijk bewustzijn bevindt zich in de natuur. Het is het antwoord op alles. We krijgen nog een paar koude dagen na de Pasen, maar de zomer komt. Wat ga je doen ? waar ga je heen ? Vragen die men zich stelt als doelstelling maar wat een rust bestaat er zonder doelstelling.

Nog een paar dagen en ik verlaat het ommuurde stadje. De winter in de Buitenhaven in Kampen is om gevlogen. Ver weg ga ik niet. De boot moet even uit het water voor een verse hellingbeurt. Dat doe ik bij Gicom in Ketelhaven. En daarna liggen de prachtige ankerplekken van de Ijsseldelta dichtbij.

En …. ik begrijp tijd niet meer, de dagen vliegen als een schaduw heen …

 

 

Ik herinner me plotseling de dag dat ik met Vadim (Tiksi2004) de berg op was geklommen. Het was al voorjaar maar de wereld was nog wit. We keken ver weg en zeiden geen woord …

News and Traffic. Sports and Weather. These are the acid terms for life. It is all background noise. Human consciousness is located in nature. It’s the answer to everything. We still get a few cold days after Easter, but summer is coming. What are you going to do ? where are you going ? Questions that people ask themselves as an objective, but what peace there is without an objective.

 

 

A few more days and I will leave the walled town. The winter in the Buitenhaven in Kampen has flown by. I will not go far. The boat needs a fresh coat of antifouling. And after that nature is close by.The beautiful islands of the Ijsseldelta are perfect spots to anchor and contemplate the silence. And …. I do not understand time anymore … the days fly by !

 

 

 

 

It reminds me suddenly of the day (Tiksi 2004) I climbed with Vadim the mountain. It was spring but the world was still white. We gazed in the distance and never said a word …


Posted in Uncategorized by