Two roads diverged in a wood and I, I took the one less traveled by… and that made all the difference. (Dutch/English)

Voor dat we weer door gaan met de Vendee Globe, even een reflexie over het onderweg zijn. Ik hou van de zee, ik ben een zeemens, ik hou van zeilboten en de dromen die zeilboten opwekken. Je voelt je vrij, je handelt zelf, je bent je eigen koning over je eigen koninkrijk. Zelfredzaamheid is het hoogste goed voor de solozeiler. Jij bent de enige die in kan grijpen in levensbedreigende situaties. Je accepteert dat ook. Ik kijk om me heen naar de wereldzeilers of wereldzeilers in spé. Ik zie de pensionados die onderweg zijn naar de Middellandse of de Caraïbische Zee. Ik zie de meer vermogende jachten en ik zie jongere avonturiers die hun droom najagen, sologangers, stellen en gezinnen.

Waarom ga je? Om landen te bezoeken? Om je droom waar te maken? Om onderweg te zijn? Onderweg zijn is een tijdloze onderneming. Ik bedoel het echte onderweg zijn, niet het bezoeken van exotische plekken met witte stranden en palmbomen. Ik bedoel het reizen over lange, grijze afstanden, tussen hier en daar, tussen verschrikking en verwondering. Momenten die dagen duren en dagen die momenten lijken. Mensen die veel reizen verliezen ergens onderweg hun ziel. Die ziel zweeft rond, daar boven de ozonlaag, in een tijdloos land, in een tijdloze wereld, in tijdloze gedachten.

Ik was altijd onderweg, maar ik hoef nergens heen. Maar daar ga ik nu niet op in want dan ben ik wederom bezig met iets uit te leggen waar ik zelf te weinig woorden voor heb.

Before we continue with the Vendee Globe, a reflection of being on the road. I love the sea, I am a sailor, I love sailing boats and the dreams sailing boats give birth to. You feel free, you act by yourself, you are your own king over your own kingdom. Self-reliance is the greatest tool for the solo sailor. You are the only one who can intervene in life-threatening situations. You accept that too. I look around at the world sailors or would be sailors. I see the pensionados on their way to the Mediterranean or the Caribbean Sea. I see the more wealthy yachts and I see younger adventurers chasing their dreams, solo travelers, couples and families.

Why are you going? To visit countries? To make your dream come true? To be on the go? Being on the road is a timeless endeavor. I mean being on the road, not visiting exotic places with white beaches and palm trees. I mean traveling over long gray distances, between here and there, between horror and wonder. Moments that last days and days that seem like moments. People who travel a lot lose their soul somewhere along the way. That soul floats around, there above the ozone layer, in a timeless land, in a timeless world, in timeless thoughts.

 

 

I was always on the road and followed my heart. I don’t have to go anywhere. I will not try to explain that, because then I am again busy explaining something that I have too few words for myself.

 


Posted in Uncategorized by

Wat wordt beschouwd als een Kaap Hoorn ronding … In 2002 met de Campina bezeilde ik de vaarwegen van Vuurland. (Dutch/English) .. Dark, pitchdark. Is it the predicted storm or just a williwaw from the mountains? It’s wet and cold. I struggle with the boat between islands and rocks and manage to get to open water. It is one o’clock in the morning.

De eersten zijn dus Kaap Hoorn gepasseerd. De laatse is Nieuw Zeeland nog niet voorbij. Er zit 6000 mijl tussen de eerste en de laatste. Sommigen hebben het moeilijk.  In 2002 met de Campina bezeilde ik de vaarwegen van Vuurland. Hoewel ik Kaap Hoorn ronde wordt deze niet beschouwd als een officiele.

Wat wordt beschouwd als een Kaap Hoorn ronding: een met een zeilvaartuig zeilend afgelegde en ononderbroken reis van ten minste 3000 zeemijl over open zee waarbij de 50e breedtegraad Zuid zowel op de Atlantische als de Grote Oceaan moet zijn gekruist en waarbij Kaap Hoorn is gerond.  https://kaaphoornvaarders.nl

`s Avonds bestudeer ik de kaarten van de eilanden rond Kaap Hoorn. Ik zie Barnevelt eiland, eiland Evoud, de Hondebaai en Baai Oranje. Namen uit het roemruchte verleden van Nederlandse zeevaarders.

Het is Paasweekend. In de doorgangen tussen de eilanden hangt overal een dichte nevel. Ik passeer de eilanden Evoud, Terhalten en Barnevelt. Kale rotsformaties, donkerend in het licht. Het blijft goed weer, maar er staan vlagen. Ik rond de Kaap in vlagen wind en zeil door Paso Mar del Sur en kom voor het donker aan bij Caletta Martial, een baai met een witgeel zandstrand. Om negen uur `s avonds trekt de wind aan. De Campina schudt en trilt. De regen geselt over het dek. De williwaw trekt het anker door de grond.

Het is pikkedonker. Aan beide kanten heb ik 200 meter met kelp en rotsen. Ik start de motor en zet de radar bij. Het ankeralarm gaat af. Het anker houdt niet. Met een beetje vooruit en een beetje achteruit op de motor waait de Campina de baai uit. 30 meter ankerketting hangt overboord en is onmogelijk aan boord te krijgen. Is het de voorspelde storm of gewoon een williwaw, een valwind van de bergen ? Het is nat en koud. Ik worstel met het scheepje tussen eilanden en rotsen door en krijg het voor elkaar op open water te komen. Het is een uur `s nachts. Om vijf uur houdt het op te waaien.

Ik zit 12 mijl uit de kust en slaap tot acht uur. Dan haal ik het anker omhoog, die ik als een drijfanker had gebruikt en kom s’middags aan in Caletta Banner. De zon gaat rood onder. Er hangen raderende wolken in de lucht. Een eenzame dolfijn laat even zijn rug zien. Het is Pasen. Nachts is het weer helder en luister ik naar de wind in de leegte.

The first have passed Cape Horn. The latter has not passed New Zealand yet. There are 6000 miles between the first and the last. Some are struggling. In 2002 with the Campina I sailed the waterways of Tierra del Fuego. In the evening I study the maps of the islands around Cape Horn. I see Barnevelt island, island Evout, Hondebaai and Baai Oranje. Names from the illustrious past of Dutch sailors.

It is Easter weekend. There is a dense mist everywhere in the passageways between the islands. I pass the islands of Evout, Terhalten and Barnevelt. Bare rock formations, darkening in the light. The weather remains good, but there are gusts. I round the Cape in gusts and sail through Paso Mar del Sur, arriving before dark at Caletta Martial, a bay with a white-yellow sandy beach.

At nine o’clock in the evening the wind picks up. The Campina shakes and vibrates. The rain lashes over the deck. The williwaw pulls the anchor through the ground. It is pitch dark. On both sides I have 200 meters of kelp and rocks. I start the engine and use the radar. Anchor alarm. The anchor doesn’t hold. With the engine a little forward and a little backwards, the Campina drifts out of the bay. 30 meters of anchor chain hangs overboard and is impossible to get on board. Dark, pitchdark. Is it the predicted storm or just a williwaw from the mountains? It’s wet and cold. I struggle with the boat between islands and rocks and manage to get to open water. It is one o’clock in the morning. At five o’clock it stops blowing. I’m 12 miles from the coast and sleep for three hours. I haul the anchor on board, which was used as a drogue and arrive in Caletta Banner in the afternoon.

The sun sets red. There are streaming clouds in the sky. A lonely dolphin shows its back for a moment. It’s Easter. At night the weather is clear and I listen to the wind in the void.


Posted in Uncategorized by

My three roundings of Cape Horn .. not without a fight. In a day Yannick Bestaven can reach Cape Horn. the weather is very bad (Dutch/English) ..Over een dag kan Yannick Bestaven met de Maitre Coq IV Kaap Hoorn ronden … in 55 plus zoveel dagen, dat is 6 dagen achter op de Vendee van 4 jaar geleden. Maar we moeten niet vergelijken … elke reis is anders !

Over een dag kan Yannick Bestaven met de Maitre Coq IV Kaap Hoorn ronden … in 55 plus zoveel dagen, dat is 6 dagen achter op de Vendee van 4 jaar geleden. Maar we moeten niet vergelijken … elke reis is anders !

Mijn drie Kaap Hoorn rondingen 1989, 1993, 1996 .. niet zonder slag op stoot.

1989 met de Alisun J&B … In Nieuw Zeeland most ik het dek repareren . Dat heeft 4 dagen gekost. De non-stop was voorbij. Na 4700 mijl vanaf Bluff Harbour te hebben gevaren, rondt de Alisun J&B de Kaap. Als het weer een beetje licht wordt, sta ik aan dek en kijk naar het noordwesten. Het begint in mij te juichen, daar aan de horizon zie ik land, ik zie de toppen van diverse eilanden en bergen, ik zie Kaap Hoorn, heel duidelijk. Vanaf dit moment voelde ik mij Kaap Hoorn-vaarder.

 

1993 met de Zeeman … Gautier is als eerste Kaap Hoorn gepasseerd. Hij heeft er 76 dagen over gedaan. Maar Poupon die een dag na hem de kaap rondde, maar een paar dagen later vertrokken, heeft het gepresteerd in 73 dagen. Dat is echt geweldig. Van de Heede rondde de kaap in 85 dagen en de Hongaar Fa in 87. In totaal zijn nog 6 man in de strijd. De Zeeman doet het goed. Maar verliest tijd door windstiltes.

Zondag de 21ste drijft de Zeeman langzaam in de richting van Kaap Hoorn. Lage grijze wolken beheersen de hemel. Af en toe valt er motregen. Windkracht 1. Die nacht drijf ik Kaap Hoorn voorbij. De 80ste dag. De Hoorn, voor de tweede keer in mijn leven. Voor de tweede keer solo.

 

1996 met de C1000 … de voorstag is gebroken. De voorstag is veertien millimeter dyeform. In eerste instantie overwoog ik terug te varen naar Dunedin, Nieuw-Zeeland, achthonderd mijl hemelsbreed. Toen kwamen gedachten over hoe ernstig het is en over of het te repareren valt. Maar ik kon de mast niet in vanwege de zeegang: golven tot zes, zeven meter. Ik nam contact op met Pierre Lasnier en zei dat ik het eerst bekijken wilde alvorens een besluit te nemen. Het besluit werd niet terug te zeilen, maar zuid naar een hogedrukgebied te varen waar minder zee staat en ik misschien de mast in kon. Op 61 graden zuiderbreedte ben ik de mast in geklommen met de topclimber. Klimmen ? Dat wil zeggen; bakstagen naar voren gebracht, hoofdwant losser gezet, mast naar voren getrimd. De mast in geklommen, 22 meter hoog (uitkomst, die topclimber). Vrieskou, nul graden, lichte wind oost 2. Je wordt heen en weer gekwakt door beweging van de boot door de deining. Ik heb bij me; een tang, een mes, een derdehand, twee keer twaalf millimeter-lijnen van ongeveer drie meter lengte, een keer acht millimeter-lijn van vijf meter; een paar korte bindsels, een zeilband van anderhalve meter. Draadeind eruit gedraaid. Bevestiging van toggle naar rest spanschroef met zeilband; dit om schavielen touwwerk te voorkomen. Daarna drie keer twaalf millimeter lijn op dezelfde manier van toggle naar rest lijn van ondereind spanschroef naar inplantingspunt jumper. Deze laatste lijn is tevens een breekveiligheid. Weer naar beneden; het was inmiddels donker. De bakstagen los. Het hoofdwant weer strak aangedraaid. Bakstagen op hun plaats. En weer onderweg. Verloren tijd: twee dagen.

Het is 3 april dat ik Kaap Hoorn passeer. 74 dagen. Dat is een dag achter op mijn schema. Alles kan nog. Dezelfde dag begon een noordwesten storm. Ik bleef 50 mijl uit de kust. Ik voelde mij veilig, ver bij het land vandaan

The three roundings of Cape Horn .. not without a fight.

1989 with the Alisun J&B… In New Zealand I had to repair the deck. That took 4 days. The non-stop was over. After sailing 4,700 miles from Bluff Harbor, the Alisun J&B rounds the Cape. In the early morning, I am on deck and look northwest. It starts to cheer in me, there on the horizon I see land, I see the tops of various islands and mountains, I see Cape Horn, very clearly. From this moment on I feel like a Cape Horn sailor.

1993 with the ZeemanGautier was the first to pass Cape Horn. It took him 76 days. But Poupon who rounded the cape a day after him, but departed a few days later, has done it in 73 days. That is really great. Van de Heede completed the cape in 85 days and the Hungarian Fa in 87. In total 6 men are still sailing. De Zeeman is doing well. But loses time due to calm winds.

On Sunday the 21st, the Zeeman slowly drifts towards Cape Horn. Low gray clouds rule the sky. Occasionally there is drizzle. Wind force 1. That night I drift past the Horn. The 80th day. The Horn, for the second time in my life. For the second time single-handed.

1996 wth the C1000… the forestay is broken. The forestay is fourteen millimeters dyeform. At first I considered sailing back to Dunedin, New Zealand, eight hundred miles as the crow flies. Then thoughts came about how serious it is and whether it can be repaired. But I could not get in the mast because of the sea conditions: waves up to six, seven meters.

I contacted Pierre Lasnier and said I would like to see it before making a decision. The decision was not to sail back, but to sail south to a high-pressure area where there is less swell and I might be able to climb the mast. At 61 degrees south latitude I climbed the mast with the topclimber. Which means; backstays set forward, main stays loosened, mast trimmed forward. Climbed up the mast, 22 meters high (outcome, that top climber). Freezing cold, zero degrees, light wind east 2. You are thrown back and forth by movement of the boat through the swell. I have with me; a pair of pliers, a knife, a tackle, two twelve-millimeter lines about three meters long, one eight-millimeter line five meters; a pair of short straps and some more. Toggle released. Attachment from toggle eye in cable with sail strap; this to prevent chafing rope work. Then three times a twelve millimeter line in the same way from toggle to rest line from bottom end turnbuckle to jumper insertion point. This last line is also a safety-break. Down again; it was now dark. The backstays loose. The main stays tightened again. Backstays in place. And on the road again. Time lost: two days.

Cape Horn. 74 days. That’s a day behind my schedule. Everything is still possible. The same day a northwest storm started. I stayed 50 miles offshore. I felt safe, far from the land.


Posted in Uncategorized by

De leiders in de Vendee Globe kunnen over 3 dagen bij Kaap Hoorn zijn (Dutch/English) … In the dark I see the lighthouse flashing. On the VHF I call on the guards, I do not expect an answer. But I get an answer and in my Spanish I tell them about my journey and my beautiful ship and the dream of the Horn, Cabo de Hornos. They are more interested in me and want to know everything. Buen viaje, Solitario …

De eersten van de Vendee Globe kunnen over 3 dagen bij Kaap Hoorn zijn. Ze worden op de huid gezeten door een tweede groep die veel mijlen goed gemaakt hebben toen de leiders in een hogedruk gebied verzeild raakten … op het weerkaartje zie je waarom Kaap Hoorn vaak harde winden heeft als een depressie zich doodloopt op de Andes en dan naar het zuiden afbuigt …

uit mijn boek De Zee Mijn Leven.

Daar tussen de Grote en de Atlantische Oceaan ligt Kaap Hoorn. Ze beweren dat een aantal mijlen uit de kust de duivel op je wacht met opengesperde muil, een muil van woest water en zware ketenen, woest brullend, menig schip naar zich toe trekkend. Dat is de zuigkracht van de Hoorn. Het voorportaal van de hel. De geopende muil. Het zijn vreemde dingen die de mens verzint.

Dan komen de vlagen door, eerst kort, maar vervolgens steeds langer. Hier is de wereld niets dan waaiend schuim. De hele zee wordt wit. We jakkeren voort. Het volgende front passeert. We worden overspoeld, de zee dondert op ons neer. Ik kan het niet geloven, zo vlak voor Kaap Hoorn, maar moet het accepteren. Het scheepje werkt en stuift steeds weer met haar boegen uit de golven. Een groene golf komt over en het water stroomt naar binnen. Ben ik de situatie de baas ? De bakboord achterkant wordt opgetild. Ik kijk uit mijn koepel en zie een muur van water komen …

De volgende morgen is de wind afgenomen tot 5. De zee breekt nog, maar de kracht is eruit. Dan komen de vogels en heel veel soorten meeuwen in allerlei kleuren. Het wordt langzaam donker en de zee is bijna helemaal weg. Een lange deining rolt onder mij door. Er staat een vuurtoren op Ramirez en ook op Kaap Hoorn. Op de eilanden woont niemand voor vast, maar er zijn wel vuurtorenwachters die daar een tijd verblijven en vervolgens worden afgelost.

In het donker zie ik de vuurtoren knipperen. Op de VHF roep ik de wachters op, ik verwacht eigenlijk geen antwoord. Maar ik krijg antwoord en in mijn steenkool Spaans vertel ik hun van mijn reis en mijn mooie schip en de droom van de Hoorn, Cabo de Hornos. Zij hebben meer belangstelling voor mij en willen alles weten. Buen viaje, Solitario

MAAR NIET ZONDER SLAG OF STOOT ….

 

The leaders in thee Vendee Globe will reach Cape Horn in the coming 3 days. Followed by a second group who made up the miles while the first encountered a high pressure belt which slowed them down. The weather situation which I show here is not the actual one but it shows a general weather pattern which can be met …

Cape Horn is located between the Great and the Atlantic Ocean. They claim that a number of miles from the coast awaits the devil with open mouth, a mouth of ferocious water and heavy chains, roaring wildly, pulling many a ship to himself. That is the suction power of the Horn. The front portal of hell. The opened mouth.

Then the gusts come through, first briefly, but then increasingly longer. Here the world is nothing but blazing foam. The whole sea turns white. The next front passes. The sea thunders by. I can’t believe it, so near Cape Horn, but must accept it. The boat works and raises again and again with its bows from the waves. Everywhere green water. Am I in charge of the situation? The port float lifts, I look out of my dome and see a wall of water coming ….

The next morning the wind has dropped to a force 5. The sea is still breaking, but the power is gone. There are lots of seagulls in all kinds of colours. It slowly gets dark and the seastate has calmed. A long swell rolls.


There is a lighthouse on Ramirez and also on Cape Horn. There are lighthouse keepers who stay there for a while.

In the dark I see the lighthouse flashing. On the VHF I call on the guards, I do not expect an answer. But I get an answer and in my Spanish I tell them about my journey and my beautiful ship and the dream of the Horn, Cabo de Hornos. They are more interested in me and want to know everything.

Buen viaje, Solitario …

                                                              BUT NOT WITHOUT A STRUGGLE …..


Posted in Uncategorized by

While passing Point Nemo, the Vendee Globe goes on, I follow the course (Dutch/English) and place my own experience on the same position … … ik ben nu 66 dagen onderweg. Er is nog een doos rookworsten, ik was al bang dat die opraakten. En kant en klare maaltijden in blik genoeg. Dus wat kan mij eigenlijk gebeuren ?

 

Gedachten door mijn hoofd bij het passeren van Point Nemo. Met de volgende kaart ben ik weer terecht gekomen op een kaart waarop ik weer land kan zien. De vorige was alleen maar zee. Deze laat een stuk van Zuid-Amerika en Antarctica zien. De lengte van Paaseiland maakt allerlei herinneringen los.

 

 

Zou Elisabeth nog bij Tahai wonen. Ik probeer te bedenken wat er allemaal veranderd zou kunnen zijn. Niet veel, geloof ik. Jonge mensen zijn ouder geworden, oude mensen dood gegaan. Namen gaan door me heen en ik probeer de gezichten erbij te halen; Rapahanga, Antonio, Pako met Elvira. Naast hun huis stond een immense ficus, wel tien meter hoog. Hanga Piko, de weg naar het dorp met daaraan het huisje van de vrouw die brood voor ons bakte. Gerardo Velasquez, Tahai, het ziekenhuis en de rede. De rede van Paaseiland is een goede om aan te komen en een slechte om te blijven liggen vanwege de hoge branding. Daarom kozen we voor Hanga Piko. Zal ik ooit nog eens op Paaseiland terugkeren ? ***

ik ben nu 66 dagen onderweg. Kaap Hoorn 2000 mijl recht vooruit. Er is nog een doos rookworsten, ik was al bang dat die opraakten. En kant en klare maaltijden in blik genoeg. Dus wat kan mij eigenlijk gebeuren ?

*** In 2002 kwam ik terug … ik rond de Motu’s bij Rano Kau. Ik heb radiocontact en krijg een plaatselijke loods aan boord om mij tussen de rotsen van Hanga Piko door te loodsen. Het is een bekende: een van de visserlui van Hanga Piko, Isidrio, 21 jaar geleden… als ik vertel wie ik ben noemt hij mij Papa Henk … ik ben terug.     …..    twee weken later … partir c’ est mourir un peu …

 

When passing Point Nemo, thoughts in my head … with the following map I sail again on a map where I can see land. The previous one was just sea. This shows a part of South America and Antarctica. The longtitude of Easter Island brings back all kinds of memories. I’m trying to think about what could have changed. Not much, I think. Young people have aged, old people have died. Names go through my mind and I try to bring in faces; Elisabeth, Rapahanga, Antonio, Pako with Elvira. Next to their house was an immense ficus, ten meters high. Hanga Piko, the road to the village with the house of the woman who baked bread for us. Gerardo Velasquez, Tahai, the Hospital and the roadstead of Hanga Roa. The Easter Island roadstead is a good one to arrive and a bad one to stay too long because of the high surf. That’s why we chose Hanga Piko. Will I ever return to Easter Island? ***

I’ve been at sea for 66 days now. Cape Horn 2000 miles ahead. There is still a full carton of smoked sausages, I was afraid to run out of these. And plenty of ready-to-eat canned meals. So what can actually happen to me?

*** I came back in 2002… I sail around the Motus at Rano Kau. I have radio contact and get a local pilot on board to guide me through the rocks of Hanga Piko. It is one of the fishermen from Hanga Piko, Isidrio, 21 years ago … when I tell who I am he calls me Papa Henk … I am back.  ….. two weeks later … partir c’est mourir un peu !


Posted in Uncategorized by