“In Passing” by Sterling Hayden

In Passing” by Sterling Hayden, who lived 1916-1986.

To be truly challenging, a voyage, like a life, must rest on a firm foundation of financial unrest. Otherwise you are doomed to a routine traverse, the kind known to yachtsmen, who play with their boats at sea- ‘cruising’ it is called. Voyaging belongs to seamen and to the wanderers of the world who cannot, or will not fit in. If you are contemplating a voyage and you have the means, abandon the venture until your fortunes change. Only then will you know what the sea is all about.”I’ve always wanted to go to the South Seas, but I can’t afford it.” What these men can’t afford is NOT to go. They are enmeshed in the cancerous disciplines of “security.” And in the worship of security we fling our lives beneath the wheels of routine-and before we know it our lives are gone.

What does a man need–really need? A few pounds of food each day, heat, and shelter, six feet to lie down in–and some form of working activity that will yield a sense of accomplishment. That’s all in the material sense. And we know it. But we are brainwashed by our economic system until we end up in a tomb beneath a pyramid of time payments, mortgages, preposterous gadgetry, playthings that divert our attention from the sheer idiocy of the charade.The years thunder by. The dreams of youth grow dim where they lie caked in dust on the shelves of patience. Before we know it, the tomb is sealed. Where, then lies the answer? In choice. Which shall it be: bankruptcy of purse or bankruptcy of life?


Posted in Uncategorized by

… and he tasted something of an approaching loneliness. ( Dutch, English )

UIT LOT ONBEKEND; 

“Oh, wanneer de mens ontsnapt uit het prikkeldraad van zijn eigen ideeën en zijn eigen mechanische apparaten is er een prachtig rijke wereld van contact en pure schoonheid”.

(D.H. Lawrence)

Hij zeilde de wereld in. Een onderneming die een totale focus vroeg. Net als een bergbeklimmer die de top wil halen. Voor hem had dat te maken met de essentie van het leven. Tegelijkertijd wist hij dat er niet één enkele weg is naar de essentie. Er zijn ook mensen die de tocht naar de essentie als een kluizenaar volbrengen. Dat kan ook, zelfs op driehoog-achter. Het ging erom dat hij uit zich zelf op weg ging. De volgende dag was grauw en de zee verregend. De zee zag er onvriendelijk uit. Het waren dagen dat hij urenlang over die eindeloze watervlakte staarde. Soms was er een waterige zon, maar meestal was die zon verscholen achter reusachtige vaalgrijze nevelbanken. Hij stond vaak te kijken naar de meeuwen boven het kielzog en de achteroplopende golven. Het was een groots gezicht, maar je moest werkelijk veel van de zee houden om het volledig te kunnen ondergaan.

 En op een avond, toen die zee voorbij joeg, met een loodkleurig, totaal verstopte hemel erboven, voelde hij zich verloren in die grijze, kille oneindigheid, met in die oneindigheid alleen maar één bleke, fletse ster aan de hemel, dan dacht hij aan hen, die vóór ons deze zee bevoeren.

Toen het opklaarde was de nacht vol sterren. Heel de hemel was één onafzienbaar paarszwart stuk fluweel met opgestikte flonkerende diamanten. Dan keek hij naar die verte. Wat daar voorbij dreef was de stilte en de verlatenheid en hij proefde iets van een naderende alleenzaamheid.

“Oh, when man escapes from the barbed wire of his own ideas and his own mechanical devices, there is a wonderfully rich world of contact and pure beauty.”
(D.H. Lawrence)

He sailed into the world. A company that demanded a total focus. Just like a mountaineer who wants to reach the summit. It’s the essence of life. At the same time, he knew that there is no single path to the essence. There are also people who complete the journey to the essence as a recluse. That is also possible, even living in a block seventh-plus floor apartment. The point was that he set off on his own. The next day was gray and it was raining. The sea looked unfriendly. These were days when he stared for hours at that endless stretch of water. Sometimes there was a watery sun, but most of the time it was hidden behind huge pale gray mist benches. He often watched the seagulls above the wake and the lagging waves. It was a grand sight, but you really had to love the sea to be able to fully experience it.
 And one evening, when that sea swept past, with a lead-colored hidden sky, he felt lost in that gray, chilly infinity, but within that infinity there was one pale star in the sky, then he thought of those who sailed this sea before us.
When it cleared, the night was full of stars. The whole of heaven was one endless purple-black piece of velvet with embroidered sparkling diamonds. Then he looked into the distance. What drifted past was silence and desolation, and he tasted something of an approaching loneliness.


Posted in Uncategorized by

Het wonder van de zee, de vogels en de bomen. The miracle of the sea, the birds and the trees are given to me, every day. (Dutch/English)

Alleen met plannen kreeg ik mijn grote zeilreizen voor elkaar. Plannen en doorzetten. Nooit opgeven. Daar is na 2011 verandering in gekomen. Ik kocht de Solitario en maakte het jaar erop de tocht naar Spitsbergen en het jaar er op de prachtige tocht naar Galicië. Maar er is na al die wereldreizen ook een bepaalde rust in mijn leven gekomen.

 

 

Het leek me een goede afsluiting om in 2018 mee te doen met de Route du Rhum, een solo zeilrace van St Malo naar Guadeloupe. Er doen om de 4 jaar, een honderd tal boten aan mee. Van minimaal 12 mtr tot de Ultime trimaran giganten van 32 mtr, die laatsten doen er minder dan een week over. Maar er is een open klasse voor boten die niet in andere klassen passen. Daar zag ik mij wel in varen met een 16 mtr catamaran. Niet om overall te winnen maar het record voor die Open Rhum klasse van 17 dagen zag ik wel zitten. maar ik kreeg het qua sponsors niet voor elkaar.

Vorig jaar ging ik 5 weken naar Alaska. daar heb ik 2 artikelen voor geschreven voor MOTORBOOT en een film geproduceerd Passing Through met een premiere op het Docfeed festival in Eindhoven.

En nu: De IJsseldelta heeft me altijd al bezig gehouden. Ik ben hier geboren. Vanaf de Kamperbrug zag ik het water naar de zee stromen. Je kunt je de vraag stellen: is de mooiste plek op aarde een plek om te blijven of slechts te bezoeken. Je kunt foto’s nemen van zo’n plek en die daarna altijd als herinnering met je mee dragen. Ik heb echter eens een opstapper gehad die juist géén foto’s maakte. Hij zei: als het zo mooi is, dan hou je dat beeld altijd in je hoofd.

Where are you now, vraagt Ryan Bradley, een Amerikaanse journalist die een stuk over mij schrijft. In Roggebotsluis antwoord ik. Where is that, it sounds Russian. Nee, vertel ik hem, het ligt dicht bij waar ik geboren ben in het land van mijn vaderen en vandaar uit vaar ik regelmatig uit. Ik lig nu een week in de IJsseldelta. Een mooie doorvaart scheidt de Hanzeplaat van het Oog. Men liet het gras en de bomen groeien en door het een vogelbroedplaats te maken, gaf men de vogels een kans. Het is er stil, op het geruis van de bomen na en het getjilp van de vogels. Ik ben een mens van het lang geleden en ver weg, het hier en nu en het nog niet. Het verlicht mij van de last van het weten wat ik niet kan weten. Het wonder van de zee, de vogels en de bomen worden mij elke dag gegeven.

Only with willpower I did manage to get my big sailing trips done. Never gave up. That changed after 2011. I purchased Solitario and the following year I sailed to Svalbard and the year after to Galicia. But after all those journeys there has also come a certain peace in my life.

I thought it would be a good end of a sailing career to join the Route du Rhum in 2018, a solo sailing race from St Malo to Guadeloupe. A hundred boats participate every 4 years. From 12 meters to the Ultime trimaran giants of 32 meters, the latter take less than a week. But there is an open class for boats that do not fit in other classes. I tried to get sponsoring for a 16-meter catamaran. Not to win overall but for the open class of 17 days. But I didn’t succeed in sponsoring and had to give up the project..

 

 

Last year I went to Alaska for 5 weeks. A voyage mostly by Alaska State ferries visiting friends an places.

 

 

 

And now: The delta of the river IJssel has always been atracked. I was born here. From the bridge of the city of Kampen I saw the water flowing to the sea. You can ask yourself: is the most beautiful place on earth a place to stay or just to visit. You can take photos of such a place and always carry them with you as a reminder. However, I once had a crew member who didn’t take pictures. He said: if it is so beautiful, then you always keep that image in your head.

Where are you now, asked Ryan Bradley, an American journalist. In Roggebotsluis, I answered. Where is that, it sounds Russian. No, I tell him, it is close to where I was born. I have been in the IJssel-delta for a week now. A beautiful passage separates the Hanseatic plate from the what is called the Eye. The grass and trees were allowed to grow and made this place a bird breeding place. It is quiet, except for the murmur of the trees and the chirping of the birds. I am a human being from long ago and far away, from here and now and not yet. It relieves me of the burden of knowing what I cannot know. The miracle of the sea, the birds and the trees are given to me, every day.


Posted in Uncategorized by

… en wat doe je deze zomer ? … what are your plans this summer ? ( Dutch/English)

Lot Onbekend is dus uit. Het is geen zeilboek wel een reisboek maar niet wat je van een reisboek verwacht. Het verhaal begint in 1712 toen het VOC schip Zuytdorp op de Australische kust te pletter liep. Dus een historische roman ? Nee, en vooral geen roman … ik heb niets met dat woord … maar literair technisch is het een roman, fictie gebaseerd op werkelijkheid en het eindigt in het nu !

 

En boek moet spannend zijn en het moet gaan over mensen …

Er is eens een proef gedaan bij koeien; in een wei werd een groot billboard neergezet met daarop allemaal koeien en alle koeien in de wei kwamen naar dat billboard en keken naar dat plaatje. Toen werd er een afbeelding van een grazige groene wei neergezet en geen enkele koe had belangstelling. Koeien zijn geinteresseerd in koeien.

Het zelfde telt voor mensen.

Het is wonderlijk te lezen over filosofen, die nu allemaal dood zijn en te merken dat ze allemaal een beetje gelijk hebben of hebben gehad. Als ze in de huidige maatschappij konden kijken zouden ze zeggen: zie je, ik heb toch gelijk gehad. En hebben ze geen gelijk gehad dan volgt de verklarende filosofische fase. Maar de maatschappij zou ook zo geworden zijn zonder het denken der grote denkers. Het leven is een niet te stoppen proces en niets kan dat veranderen. Maar in het korte moment van je levensloop kan je iets heiligs overkomen, dat tegen alle strijd en nood opweegt.

Jaren later werd het hem soms in een flits of een schim duidelijk, dat wat gebeurd, vele malen gebeurd en weer zou kunnen gebeuren, al was het alleen maar in zijn geest. Dit zijn in feite steeds dezelfde geschiedenissen, waarbij de geschiedenis, die niet gebeurde, de andere afloste. En na de windstilte kwam de wind. Onbewegelijk stond een engel op de achterplecht. Zijn witte vleugels straalden licht.

DIT JAAR heb ik besloten in Nederland te blijven … geen waarom … gewoon en ik ben me van plan terug te trekken op mijn plekje in het Ketelmeer. Ik heb hier een boek liggen en de eerste zin is: This is the most beautiful place on earth. De tweede zin luidt:There are many such places.

Op het water drijven tientallen witte zwanen. Dit gebied is zo wonderlijk mooi. Er zijn geen havens en geen terrassen. Geen geroezemoes van mensen, huizen en straten. Wolken drijven over. Een merel roept. De oevers zijn groen. Luisterend naar het geluid van de wind. Ver weg en zo dichtbij…

Lot Onbekend (Fate Unknown) is published but unfortunate only in Dutch. It is not a sailing book but a travel book but not what you expect from a travel book. The story begins in 1712 when the VOC ship Zuytdorp crashed on the Australian coast. So an historical novel? No, … but literally technically it is a novel, fiction based on reality and it ends in the present!

And a book must be exciting and it must be about people …

Once a test was done on cows; in a meadow a large billboard was placed with cows on it and all the cows in the meadow came to that billboard and looked at that picture. Then a picture was changed to a grassy green meadow and no cow was interested.

Cows are interested in cows.

The same counts for people.

It is wonderful to read about philosophers, who are all dead now. If they could look into today’s society they would say: you see, I was right. And if they were not right then the explanatory philosophical phase follows. But society would have become that way without the thinking of the great thinkers. Life is an unstoppable process and nothing can change that. But in the short moment of your life you can come across something sacred that outweighs all struggles and needs.

Years later it became clear to him in a flash or a shadow that what happened, happened many times and could happen again, if only in his mind. These are in fact always the same histories, in which history, which did not happen, relieved the others. And after the calm, the wind came. An angel stood immovably on the aft deck. His white wings radiated light.

THIS YEAR I decided to stay in the Netherlands … no questions … and I am planning to retreat to my anchorage in the Ketelmeer. I have a book and the first sentence is: This is the most beautiful place on earth. The second sentence is: There are many such places.

Dozens of white swans float on the water. This area is wonderfully beautiful. There are no ports. No hassle of people, houses and streets. Clouds drift over. A blackbird is calling. The riverbanks are green. Listening to the sound of the wind. Far away and so close by …

 


Posted in Uncategorized by

Uit LOT ONBEKEND blz 63

Die middag zag hij, ver onder hem, de zee. Blauw en sereen onder de wolken. Losse slierten geelbruine kelp lagen in hopen op de vloedlijn. Grote hoeveelheden wier, dat door de storm van de grasbanken was losgescheurd en met de golven was mee gerold, vormen hier en daar bosjes, dat er onder water zwart, groen maar op het strand gebleekt uitzagen. Soms dreef er mee gespoeld drijfhout. Er zal bij iemand die gevoel heeft voor de aard der dingen, zeker een diep, troebel verband groeien tussen de onstuimige zuiverheid van de zee, dat in het van zout verzadigde wier heerste en het bederf, dat bedekt was met een vieze gele substantie, waarvan men niet weet of het schuim is of plantengroei.

Hij hurkte in het zand en keek naar de zon op de watervlakte. Aan de horizon dreven eilandwolken op een zalmkleurige droomzee. Meeuwen zweefden in silhouet. Verderop langs de kust dreunde de trage branding. De branding dreunde in de duisternis, de zee deinde in het twinkelende sterrenlicht en de lange bleke rollers kwamen uit de nacht aanzetten en liepen stuk op het strand.

Aan de horizon, in een verte waar geen mens weet van heeft, verdronken de sterren en verplaatsten walvissen hun reuze lichamen door het naadloze water.


Posted in Uncategorized by