Deel 2 van de terugreis (Dutch/English) … Noorwegen, Alesund, Egersund, en terug … With good weather around Stadlandet. Before we head out into the open sea there is a small island with a house with a built-in lighthouse. On a beautiful island with some grass and rocks. In the evening we moored at an abandoned jetty

 

 

Op naar Ålesund. In het helder blauwe ochtendlicht kwamen we net na zonsopgang aan in de haven. Dit is een authentiek stadje op een vrij smal eiland. Met een steile berg aan één kant, die we opgeklommen zijn.

 

 

 

 

Met mooi weer om Stadlandet heen. Voordat we naar buiten de open zee opvoeren ligt daar een klein eilandje waar een huis staat met een ingebouwde vuurtoren. Op een mooi eilandje met nog wat gras en rotsen. In de avond hebben we aangemeerd aan een verlaten steiger waar dichtbij bunkers en half vergane gebouwen uit de tweede wereld oorlog stonden. Al snel ging de zon achter de bergen en kwamen de vele sterren tevoorschijn.

 

 

 

We passeerden de plaats Bergen, een grote stad. Onderling zeiden we tegen elkaar dat we weer in de bewoonde wereld waren beland.

 

 

 

 

 

 

 

De laatste plaats die we aandeden was Egersund voordat we naar Nederland terug voeren.
Ik ben er elke keer, dat ik in Noorwegen was, geweest. Het is een heel beschutte haven en makkelijk aan te lopen. Eigenlijk is de ingang van de haven geen afgesloten zeearm, maar loopt het water rond een eiland. Egersund is een van de best bewaarde houten steden in Noorwegen.

 

 

 

Het stadje geeft de gelegenheid voor stadse genoegens, de omliggende natuur heeft alles om je een viking gevoel te geven. De terugreis is gewoon wachten tot de wind door het westen draait naar het noordwesten. Twee en een halve dag later loop je Nederland weer aan.

 

Na vijf dagen was het weer gunstig en vertrokken we, weg uit het mooie grootse Noorwegen.

 

 

 

 

Al deze verhalen staat ook in De Zee, mijn Leven, te koop bij mij of via de boekhandel bij L.J.Harri of bij Bol.com

 

 

 

 

 

Impression of the trip through Norway from Iris’s diary. Part 2.


 

On to Ålesund. In the bright blue morning light we arrived at the harbor just after sunrise. This is an authentic town on a fairly narrow island. With a steep mountain on one side, which we climbed. Next to Egersund. With good weather around Stadlandet. Before we head out into the open sea there is a small island with a house with a built-in lighthouse. On a beautiful island with some grass and rocks.

 

 

 

 

 

In the evening we moored at an abandoned jetty close to bunkers and half-decayed buildings from the Second World War. Soon the sun set behind the mountains and the many stars appeared.

 

 

 

 

 

 

We passed Bergen, which is a big city. We said to each other that we had ended up in civilization again. The last place we visited was Egersund before we sailed back to the Netherlands.

 

 

 

I’ve been here every time I visited Norway. It is a very sheltered harbor. Actually, the entrance to the harbor is not a closed estuary, but the water runs around an island. Egersund is one of the best-preserved wooden towns in Norway. The town offers the opportunity for urban pleasures, the surrounding nature has everything to give you a Viking feeling. The return trip is simply to wait for the wind to turn from west to northwest.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

After five days the weather was favorable and we left this beautiful grand Norway. Two and a half days later we arrived in the Netherlands again.


Posted in Uncategorized by

De terugreis door de Noorse fjorden .. deel 1 (Dutch/English) … we went through stretches of wide waterways to narrow passes between the steep mountains to even narrower passages with even steeper rock faces. Wrapped in autumn colors, they were all equally beautiful.

De heenreis deden we in 3 etappes, 1100 mijl naar Mørskvikbotn, 200 mijl naar Tromsö en 500 mijl naar Spitsbergen. De terugreis doen we rustiger aan.

Impressie van de reis door Noorwegen uit het dagboek van Iris.

Wat Noorwegen zo extra mooi maakt is dat het allemaal eilanden zijn. Langs het eiland Grytøya naar het westen de nauwte bij Risøyhamn door en weer naar het zuiden. Die dag hebben we een flink stuk af gelegd langst de steile gebergten van Vesterålen en kwamen aan in Brottøya.

Dit is een klein eilandje omringd door helder blauw water, witte stranden en rots partijen en het eiland heeft ook nog wat bassins inlands die bij eb langzaam leeglopen. Ook lopen er wat schapen rond. De mossels konden we met gemak bij elkaar rapen. Hier hebben we ook weer wat vis gevangen. De volgende dag vertrokken weer zuidwaards. Het was niet breed en we hadden de stroom mee.

We zijn nog even afgeslagen de Trollfjord in. Deze fjord heeft wanden die zo steil zijn als muren en waar je overal namen van mensen en namen van schepen zie staan. Dat is aan de ene kant leuk om te zien maar aan de andere kant doet het wel inbreuk op de plek. Trollfjord is twee kilometer lang en heeft een paar huisjes en een waterkrachtcentrale aan het eind staan.


We staken zuid langst de eilanden van de Lofoten richtig Reine en kwamen begin van de avond aan. Reine is een klein vissersstadje, beschut voor ruwe zeeën van elke richting. De eilanden liggen toch bezaaid met typisch Noorse dorpjes van houten huizen die rood geschilderd zijn en allemaal een haven hebben. Het dorpje Å, was wel erg mooi.

De volgende dag gingen we door stukken met brede waterwegen tot smalle passen tussen de steile bergen door naar nog nauwere doorgangen met nog steilere rotswanden. In herfstkleuren gehuld waren ze allemaal even mooi. Net na zonsondergang gooiden we in een baai bij het stadje Husebø het anker uit. De volgende dag voeren we door een regio dat vol staat met vakantie huizen. En het vaarwater is vaak niet breder dan een tweebaans snelweg. 

deel 2 van deze terugreis; check de website in een paar dagen.

Impression of the trip through Norway from Iris’s diary.

What makes Norway so beautiful is the coast with all the islands. From Tromsø we sailed along the island of Grytøya to the west through the narrow at Risøyhamn and again to the south. That day we covered quite a distance along the steep mountains of Vesterålen and arrived in Brottøya. This is a small island surrounded by clear blue water, white beaches and cliffs and the island also has some basins inland that slowly empty at low tide. There are also some sheep around.


We could easily collect mussels. Here we also caught a lot of fish. The next day left again southwards. A narrow passage and we had the current with us. We turned off into the Trollfjord for a while. This fjord has steep walls where you can see names of people and names of ships everywhere. That is nice to see on the one hand, but on the other hand it does belong to the place. Trollfjord is two kilometers long and has a few houses and a hydroelectric power station at the end. We passed the islands of the Lofoten towards Reine south and arrived early in the evening.


Reine is a small fishing town, sheltered from rough seas from every direction. The islands are dotted with typical Norwegian villages of wooden houses that are painted red and all have a harbor. The village of Å was very beautiful.

The next day we went through stretches of wide waterways to narrow passes between the steep mountains to even narrower passages with even steeper rock faces. Wrapped in autumn colors, they were all equally beautiful. Just after sunset we dropped anchor in a bay near the town of Husebø. The next day we sailed through a region full of holiday homes. And the fairway is often not wider than a two-lane highway.

Part 2   … check this website in a couple of days.


Posted in Uncategorized by

Spitsbergen deel 3 (Dutch/English) .. there is another side to the story, I could have been dead. After 16 days in the hospital I was flown back to Longyearbyen. Iris had taken care of the boat the whole time. In the meantime I had arranged extra crew; Wisse and René. The four of us sailed the boat back.

EPILOOG: maar er is een andere kant van het verhaal.

Onderweg naar Spitsbergen voelde ik me al niet goed. In het ziekenhuis van Longyearbyen dachten ze aan een urine ontsteking en ik kreeg antibiotica mee. We zijn 10 dagen met Frans en Angelique onderweg geweest in de voetstappen van Sjef van Dongen. Na Amsterdamøya besloten we terug te gaan ook omdat Barendsburg niet mocht ontbreken in de documentaire. In Longyearbyen ging ik toch nog even bij het ziekenhuis langs; binnen een uur werd besloten dat het ernstig was. Met een ambulance vliegtuig werd ik naar Tromsø gevlogen. Daar in het ziekenhuis werd ik behandeld aan een bacteriologische infectie .. ik had wel dood kunnen zijn.

 

 

Na 16 dagen in het ziekenhuis werd ik terug gevlogen naar Longyearbyen. Iris had de hele tijd voor de boot gezorgd. Ik had intussen extra bemanning geregeld; Wisse en René. Met z’n vieren hebben we het scheepje terug gevaren.

 

 

Ik citeer de terugreis uit het logboek van Iris:

Na bijna een week wachten was het weer gunstig genoeg om te vertrekken naar een volgende ankerplek. Die was schuin tegenover de uitgang van de Adventfjord bij een gletsjer. Zo konden René en Wisse ook eens een gletsjer van dichtbij zien en zodra we voor anker lagen hebben ze het bijbootje klaar gemaakt en zijn gaan kijken. De volgende dag vertrokken we. Op naar de volgende fjord, de Bellsund en met een redelijke deining van de wind van afgelopen week rolden we zo naar binnen. We gingen net om de hoek in de VanKeulenfjord ankeren.

Daar gingen we aan wal omdat we ergens in de boeken zagen staan dat daar een trappershut beschikbaar stond voor schipbreukelingen. Er stond wel een hutje maar die zat potdicht en je zou het echt open moeten breken om erin te kunnen komen dus we konden helaas niets achter laten. Wel was de wc toegankelijk en de voorraad brandstoffen. Er staken overal dikke spijkers aan de buitenkant door de wanden naar buiten van wel 8 centimeter. Waarschijnlijk tegen ijsberen. Aan de waterkant lagen bergen botten van walvissen, die de mens in vorige eeuwen met grote getallen hadden geslacht, te verteren.

De volgende dag vertrokken we met rustig weer al was er wel wind voorspeld. Terwijl het in de nacht aangenaam rustig was geweest stak ineens vroeg in de morgen de wind op. En door de wind werd er gekozen ergens in de volgende fjord, de Hornsund, te ankeren. De wind was inmiddels aangewakkerd tot een 8 bft met uitschieters naar 9. Maar de volgende morgen nam de wind toch uiteindelijk af en zijn we vertrokken.

De nachten werden elke nacht donkerder en de deining was mooi lang. En zonder wind voeren we zo weer tussen de eilanden rond Torsvåg door. Veel te snel terug in Tromsø maar aan de andere kant ook weer goed. Op naar de Lofoten maar eerst naar het plekje waar we het op de heenreis zo ontzettend stil hadden gehad. Ik heb er toen de eerste noorderlicht van het seizoen mogen zien.

EPILOGUE: But there is another side to the story. I was already on the outward journey not feeling well. In the hospital of Longyearbyen they thought of a urine infection and I was given antibiotics. We traveled with Frans and Angelique for 10 days in the footsteps of Sjef van Dongen. After Amsterdamøya we decided to go back, also because Barendsburg should not be missing in the documentary. In Longyear I went for a check up to the hospital and within one hour the decision was made to transport me by directly by plane to Tromsø where  I was treated for a bacteriological infection … I could have been dead.

After 16 days in the hospital I was flown back to Longyearbyen. Iris had taken care of the boat the whole time. In the meantime I had arranged extra crew; Wisse and René. The four of us sailed the boat back.

I quote the return trip from Iris’s logbook:


After almost a week of waiting, the weather was favorable enough to leave for the next anchorage. It was opposite the exit of the Adventfjord near a glacier. This way René and Wisse could also see a glacier close by and as soon as we were anchored they prepared the dinghy and went to have a look. The next day we left and headed for the next fjord, the Bellsund, and with a fair swell from last week’s wind we rolled in to the anchorage in the VanKeulenfjord

.

We went ashore because we read somewhere in the books that there was a trapperscabin available for shipwrecked people. There was a cabin but it was closed. However, the toilet was accessible and the fuel supply. There were thick nails on the outside sticking out through the walls up to 8 centimeters long. Probably against polar bears. On the water’s edge, piles of whale bones that humans had slaughtered with great numbers in previous centuries lay digesting. The next day we left with calm weather, although wind was predicted. While it had been pleasantly quiet during the night, suddenly the wind rose early in the morning. And because of the wind it was decided to anchor somewhere in the next fjord, the Hornsund. In the meantime the wind had increased to an 8 bft with peaks to 9. But the next morning the wind finally decreased and we left.


The nights got darker every night and the swell was nice and long. And without wind we sailed again between the islands around Torsvåg. Way too soon back in Tromsø but on the other hand also good. On to the Lofoten, but first to the place where we had been so incredibly quiet on the outward journey. That night I saw the first northern lights of the season.


Posted in Uncategorized by

Naar Spitsbergen DEEL 2, to Svalbard Part 2 … (Dutch/English) .. A vast, fathomless continent of ice spreads across the northern polar regions. It is a world like no other, at the same time stunningly beautiful and almost unimaginably hard.Despite the harsh conditions, natural gems such as lichens, miniature grasses and delicate little flowers grow in this arctic desert.

Over: de expeditie.

 

 

 

 

 

 

 

Een enorm, peilloze continent van ijs spreidt zich uit over de noordelijke poolgebieden. Het is een wereld als geen ander, tegelijk verbluffend mooi en bijna onvoorstelbaar hard. De grote massa ijs is soms bewegingloos, alsof het voor eeuwig bevroren is, maar kan brullen en knarsen als ijskoude stormen het ijs in beweging zet. Het ijs huivert dan en dendert en splitst zich in immense ijsschotsen. Je denkt dat deze ijsmassa verstoken van het leven is, maar er onder wemelt het van plankton, met kleine garnalen en wormen, met mosselen, krabben en vissen. In de zwarte wateren tussen de scheuren leven de zeehonden en de walrussen.

 

 

 

 

 

 

 

De zon `s nachts even hoog of hoger aan de hemel als in Nederland overdag in de winter. We hebben aan de westkust van Spitsbergen bijna de 80 graden aangedaan door Amsterdamøya en Danskøya te bezoeken. Van al dat hout wat daar aangespoeld ligt kun je aardig wat bouwen. Dikke recht afgezaagde boomstammen liggen er als Mikado stokken over elkaar heen. We bezochten een imposante gletsjer met de naam Lillehookbreen. Henk legde voorzichtig zijn scheepje tegen een grote ijsblok en zette de motor uit. Het knispert alsof je drank in je glas met ijs gooit en je hoort het ijs smelten. Verder omdat er geen wind was was het doodstil, alleen het donderen van de gletsjers verderop was te horen. We deden nog twee plaatsjes aan; Ny-Ålesund en Barentsburg. Als je in Barentsburg loopt kijkt het of je in Rusland bent. Zelfs de kentekens op auto’s zijn Russisch.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ondanks de barre omstandigheden groeien er natuurlijke juweeltjes zoals korstmossen, miniatuur grassen en delicate kleine bloemen in deze arctische woestijn. Er zijn meer ijsberen dan mensen. Zomers trekken ze met het ijs mee naar het noorden. Op de oostelijke eilanden zijn ze het hele jaar door te vinden. We voeren soms dicht langs en ze keken zelfs niet naar ons. In de zomer is er genoeg te eten.’s Winters komen ze tot dicht bij de mensen. Dan vooral hebben ze honger. De zee is dan bijna helemaal bevroren en de beren zoeken open stukken water zg polynias, daar verzamelen zich meerde beesten en daar is dus voedsel. Soms loopt er een rond in Barentsburg of Longyearbyen.

 

About: the expedition.

A vast, fathomless continent of ice spreads across the northern polar regions. It is a world like no other, at the same time stunningly beautiful and almost unimaginably hard. The great mass of ice is sometimes motionless, as if frozen forever, but can roar and creak when icy storms set the ice in motion. The ice then shudders and thunders and splits into immense ice floes. You think this ice mass is devoid of life, but beneath it is teeming with plankton, with small shrimps and worms, with mussels, crabs and fish. The seals and walruses live in the black waters between the cracks.

 

The sun at night is as high or higher in the sky as in the Netherlands during the day in winter. We sailed to almost 80 degrees on the west coast of Spitsbergen by visiting Amsterdamøya and Danskøya. You can build quite a bit of all that wood that is washed up there. Thick, straight-cut tree trunks lie on top of each other like Mikado sticks. We visited an imposing glacier called Lillehookbreen. Henk carefully put his boat against a large ice block and turned off the engine. It crackles as if you are pouring liquor into your glass of ice and you can hear the ice melt. Furthermore, because there was no wind, it was completely quiet, only the thunder of the glaciers ahead could be heard. We visited two more places; Ny-Ålesund and Barentsburg. When you walk in Barentsburg it looks like you are in Russia. Even the license plates on cars are Russian.

 

Despite the harsh conditions, natural gems such as lichens, miniature grasses and delicate little flowers grow in this arctic desert. There are more polar bears than people. In the summer they move with the ice to the north. They can be found all year round on the eastern islands. In summertime we passed them and they sidn´t look at us at all, there is enough other food but especially in winter they come close to the people. Sometimes there is one in Barentsburg or Longyearbyen.


Posted in Uncategorized by

Naar Spitsbergen … (Dutch/English) about a catastrophic flight to the North Pole and a forgotten Dutch Polar hero.

 

De eerste reis van de Solitario werd dus Spitsbergen. 1700 mijl hemelsbreed vanaf Nederland naar het noorden, naar 80 graden NB, naar het ijs. Ik had een bemanningslid bij me. Iris, een jonge vrouw. Ik zou haar meenemen tot Tromsø. Daar zou ze afstappen en haar eigen avontuur beginnen; fietsend terug naar Nederland. Ik leerde haar de beginselen van het navigeren en in Tromsø bood ik haar aan mee te varen naar Spitsbergen. Op Spitsbergen had ik een afspraak met Frans en Angelique. Zij maakten een documentaire over Sjef van Dongen, een vergeten Nederlandse poolheld en ik zou ze meenemen om opnames van Spitsbergen te maken.

 

 

De wereldpers hield in 1928 het publiek enkele maanden in spanning over de catastrofaal verlopen Noordpoolvlucht van generaal Umberto Mobile met zijn luchtschip de Italia. Mobile en vijftien bemanningsleden werden op 23 mei door een honderdvijftigtal buitenlandse journalisten uitgezwaaid. De volgende dag werd de pool bereikt, maar door harde wind en slecht zicht kon er niet geland worden. Op 25 mei kwam de Italia in moeilijkheden. Ze stortte op het pakijs neer.

Op grote schaal werd er naar de vermisten gezocht met vliegtuigen en schepen, zoals de walvisvaarder Braganza en de Russische ijsbrekers Malygin en Krassin. Zelfs Amundsen nam met zijn vliegtuig de Latham deel aan de zoektocht. Twee uur nadat op 26 mei een laatste radiobericht van de Italia was opgevangen vroeg de gouverneur van Spitsbergen aan Sjef van Dongen, kenner van het uitgestrekte woeste gebied en hondenkenner, om zich gereed te maken om Mobile te zoeken. Van Dongen werd met de Braganza zo ver als mogelijk naar het noorden gebracht. Op de sledetocht werd hij vergezeld door de Italiaanse kapitein Sora. Zij gingen met negen honden en voor 21 dagen proviand.

 

Op 23 juni werd de groep met Mobile als eerste van van het ijs gehaald. De anderen werden uiteindelijk na 48 dagen door de Krassin gered. Maar de andere zes van het luchtschip is niet meer gezocht. Omdat men aannam dat zij niet meer in leven zouden zijn.

Van Amundsen, die de Noord- en de Zuidpool bedwong en die met vijf anderen in een vliegtuig aan de reddingsactie deelnam, is nooit meer iets vernomen. Hij vond zijn graf in de onmetelijke ijszee.

Frans Mouws  wilde een documentaire maken in de voetstappen van Sjef van Dongen en benaderde mij een tijdje geleden daarover toen hij hoorde dat ik naar Spitsbergen zou gaan.

 

https://www.zeeuwsarchief.nl/zeeuwse-verhalen/sjef-van-dongen-poolheld-in-aardenburg/reddingsexpeditie-op-spitsbergen/

 

https://fransmouws.nl/films/de-vergeten-held/

500 mijl van de vaste wal van Noorwegen naar het noorden. Met een bijna spiegelgladde zee voeren we tussen de eilanden door de open zee op. Goed weer, dus goed naar de weersberichten gekeken. 4 dagen later laat ik het anker zakken bij Longyearbyen.

 

Is er een ander land in de wereld waar de stilte zo perfect is ? Hier in het Land van de Noord is er geen wind in de bomen, want er zijn geen bomen. Stenen raken niet los onder menselijke voeten en rollen niet naar beneden de rivier in. Want al deze stenen liggen vastgevroren en begraven onder de sneeuw. En toch is deze wererld niet leeg, de wezens die hier wonen, zijn vaak geruisloos en onzichtbaar. Deze stilte die eenzaam is, kalmeert en de hartslag wordt steeds rustiger. Men zinkt diep weg in deze stilte. Tot op de bodem. Zelfvoorziening is het belangrijkste, kou is de grootste vijand. De arctic vraagt om een sterke motivatie.

 

1700 miles as the crow flies from the Netherlands to the north, to 80 degrees N, to the ice, the first voyage with Solitario to Svalbard. My crew member was Iris, a young woman. I would take her to Tromsø. There she would get off and start her own adventure; cycling back to the Netherlands. I taught her the basics of navigating and in Tromsø I offered her to come along. On Svalbard I had an appointment with Frans and Angelique. They made a documentary about Sjef van Dongen, a forgotten Dutch polar hero and I would take them on board.

 

The world press kept the public in suspense for several months in 1928 about General Umberto Mobile’s catastrophic flight to the North Pole with his airship the Italia. Mobile and fifteen crew members were waved goodbye on 23 May by some 150 foreign journalists. The next day the pole was reached, but due to strong winds and poor visibility, it was not possible to land. On May 25, the Italia ran into difficulties. She crashed on the pack ice.

A search for the missing crew started on a large scale with planes and ships, such as the whaler Braganza and the Russian icebreakers Malygin and Krassin. Even Amundsen took part in the search with his plane the Latham. Two hours after a last radio message from the Italia had been received on May 26, the governor of Spitsbergen asked Sjef van Dongen, connoisseur of the vast wilderness and dog expert, to get ready to find Mobile.

Van Dongen was taken as far north as possible with the Braganza. On the sleigh ride he was accompanied by the Italian Captain Sora. They went with nine dogs and provisions for 21 days.

On June 23, the group with Mobile was the first to be taken off the ice. The others were eventually rescued by the Krassin after 48 days. But the other six of the airship were never found. It was assumed that they would no longer be alive.

https://www.zeeuwsarchief.nl/en/zeeland-stories/sjef-van-dongen-poolheld-in-aardenburg/reddingsexpeditie-op-spitsbergen/

Amundsen, who conquered the North and South Poles and who took part in the rescue with five others in an airplane, has never been heard from again. He found his grave in the vast icy sea.

Frans Mouws wanted to make a documentary in the footsteps of Sjef van Dongen and approached me a while ago when he heard that I was going to Svalbard.

500 miles from the mainland of Norway to the north. With a smooth sea we sailed to the open sea. By carefully looking at the weather reports. I planned the departure and 4 days later we drop anchor at Longyearbyen.

Is there another country in the world where the silence is so perfect?

Here in the North there is no wind in the trees, because there are no trees. Stones do not loosen under human feet and do not roll down into the river. Because all these stones are frozen and buried under the snow. And yet this world is not empty. This silence, which is lonely, calms down and the heartbeat slows down. People sink deep into this silence. Self-sufficiency is the most important, cold is the worst enemy. The arctic requires a strong motivation.


Posted in Uncategorized by